Εκ καρδίας

"   Σ β η σ μ έ ν ο ι   Φ ο ύ ρ ν ο ι "   Αυτή τη φορά επικεντρώνουμε στην περίληψη κηρύγματος μιας Ευαγγελικής Εκκλησίας της Αθήνας όπως παρουσιάστηκε στις 22-11-09 με θέμα «ΦΟΥΡΝΟΙ ΧΩΡΙΣ ΨΩΜΙ». Παρακαλούμε προσέξτε και συλλογιστείτε. Η προτεραιότητα για την παρουσία του Θεού έχει χαθεί στην εκκλησία. Σαν φούρνοι χωρίς ψωμί και χωρίς ενδιαφέρον να φτιάξουν, απλά απολαμβάνουμε την ψεύτικη ζεστασιά και την ρηχή κουβεντούλα δίπλα σε παγωμένους φούρνους… Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την απουσία Του, που ξεχάσαμε τι μας λείπει. Στην πραγματικότητα αγνοούμε αν είναι παρών και αν είναι τι κάνει, πού πηγαίνει; Σκουπίζουμε φανταστικά ψίχουλα από άδειους φούρνους. Τι απέγινε το ψωμί; Η ταμπέλα υπάρχει, φέρνουμε ανθρώπους στην εκκλησία και τους δείχνουμε τους φούρνους που ψήναμε παλιά… αλλά τώρα; Έχουμε μείνει ρηχοί μαθητές γι’ αυτό που θα πειραματιστούμε κάποτε… Διαβάζουμε για ιστορίες αναζωπύρωσης γιατί δεν έχουμε την δυνατότητα να γράψουμε καινούργιες. Μιλάμε για τις επισκέψεις του Θεού στο χτες…   Θέλουμε όπως το σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, να πούμε «Ήμουν κι εγώ εκεί»! Το ξέρεις είναι αλήθεια ότι ο Θεός δεν έχει εγγόνια, κάθε γενιά πρέπει να πειραματιστεί την παρουσία Του. Η Αναπόληση δεν μπορεί να πάρει την θέση Αποκάλυψης… [Από το Internet] Δεν ξέρουμε τι άλλα μπορεί να είπε ο ιεροκήρυκας, όμως αυτά από μόνα τους φανερώνουν τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται η Διαμαρτύρηση στη χώρα μας, όπου –σύμφωνα με την παραπάνω ομολογία– τόσο ταιριάζει ο στίχος του Σολωμού: «Δυστυχής! Παρηγορία / μόνη σου έμενε να λες / περασμένα μεγαλεία / και διηγώντας τα να κλαις». Αλλά υπάρχει και χειρότερο από την διαπίστωση, κι αυτό είναι η απάθεια κι η αδιαφορία. Ποιος θα ξαναδώσει στους Ευαγγελικούς αδελφούς την “πνοή ζωής” που έχασαν; Σίγουρα όχι οι πτυχιούχοι ποιμένες, ούτε οι ξενόφερτοι δήθεν “ιεραπόστολοι” που λυμαίνονται το χώρο, ούτε οι μαϊμουδίζοντες “ιθαγενείς”, ούτε οι αστείοι καλλιτεχνικοί θίασοι που βαφτίστηκαν “Ομάδες Λατρείας”. Ύστερα από την παραδοχή της αποτυχίας χρειάζεται μόνο μετάνοια, επιστροφή στις πηγές των Αγίων Γραφών –που περισσότερο τις χειρίζονται παρά τις σέβονται οι διάφοροι θρησκευτικοί “ηγέτες”– και πειθαρχία σε όσα εκεί προστάζει ο Θεός ώστε να επακολουθήσει και η απαραίτητη λήψη της δύναμης του Αγίου Πνεύματος (Πράξ. 5:32). Το ευχόμαστε! |