Αγαπητός αναγνώστης από τη Μακεδονία έκφρασε τηλεφωνικώς την αντίρρησή του επειδή –κατά τη γνώμη του– ο «ΤΥΧΙΚΟΣ» κάποιες φορές ασχολείται με την πολιτική. Αλλά έχει δίκιο ο φίλος μας, ή μήπως όχι;

Μπαίνοντας ήδη στο 25 έτος της κυκλοφορίας του ο «Τ», ουδέποτε ασχολήθηκε με τα κομματικά πράγματα αυτής ή άλλης χώρας. Αηδιάζουμε και μόνο στη σκέψη ότι θα μπορούσαμε ν’ αναμιχθούμε μ’ αυτό που οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου συχνά έχουν χαρακτηρίσει ως “βόρβορο” και άλλα διόλου κολακευτικά επίθετα.

Παρά ταύτα, όμως, κατά καιρούς σχολιάζουμε στιγμιότυπα της καθημερινότητας, όχι για να υποστηρίξουμε το Α ή Β κόμμα ή πολιτικό πρόσωπο, αλλά για να αποδείξουμε εκείνο που βαθιά πιστεύουμε, ότι δηλαδή, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις κάποιου, μόλις εμπλακεί στον ιστό της αράχνης που λέγεται κομματική πολιτική, αυτόματα γίνεται υποχείριο πλήθους δεσμεύσεων που διέπονται από κάθε άλλο παρά αρχές ηθικής.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο παρακολουθούμε και ενίοτε σχολιάζουμε κάποια “στιγμιότυπα” της πολιτικής ζωής, είναι για να επισημάνουμε πόσο εύκολα όλα αυτά –ως νοοτροπία– υπεισέρχονται και φωλιάζουν σε εκκλησιαστικούς χώρους, με αποτέλεσμα διάφορα εκκλησιαστικά σώματα και στελέχη τους να λειτουργούν όχι ως «σώμα Χριστού», όπως θα έπρεπε, αλλά ως μικροκομματικοί και ραδιουργοί μηχανισμοί, με κύριο μέλημά τους την αναρρίχηση κάποιων σε θέσεις ηγεσίας και πώς αυτοί στη συνέχεια θα ποδηγετήσουν και, όχι σπάνια, θα εκμεταλλευτούν ακόμη και οικονομικά τους οπαδούς τους.

Πολιτική –με την ορθή έννοια του όρου– είναι η ενασχόληση με τα κοινά, δηλαδή τα πράγματα της πολιτείας μέσα στην οποία ζούμε, και τους νόμους και θεσμούς της οποίας οφείλουμε να τηρούμε και να υπηρετούμε.

Αντίθετα “πολιτική” με τη σημερινή διεφθαρμένη σημασία της λέξης, είναι η επαγγελματική/επιχειρηματική δραστηριότητα ατόμων και συγγενειών, μέσω της οποίας αναρριχώνται σε διάφορα αξιώματα για να εξασφαλίζουν ίδιο όφελος –όχι σπάνια σε βάρος των άλλων πολιτών– είτε αυτό γίνεται συνειδητά και επί σκοπώ, είτε συμβαίνει επειδή ο Έλληνας (και όχι μόνο) πάντοτε ήθελε να αξιοποιεί γνωριμίες και διασυνδέσεις για να “βολεύει” καταστάσεις και να “βολεύεται” αλληλεγγύως.

Αν μάλιστα σκεφτούμε την αντιδημοκρατική αλλαγή που λέγεται ότι θα επέλθει  στο νέο εκλογικό νόμο, ώστε οι Βουλευτές να εκλέγονται όχι από τους ψηφοφόρους αλλά κατευθείαν από τους μηχανισμούς των κομμάτων, καταλαβαίνει κανείς πόσο μακριά οδεύει το δήθεν “αντιπροσωπευτικό” πολιτικό μας σύστημα από κάθε έννοια αντιπροσώπευσης, διότι μέχρι σήμερα μπορούσε τουλάχιστον ο πολίτης να έχει την ψευδαίσθηση έστω πως με την ψήφο του επιλέγει ανάμεσα στα πρόσωπα ενός ψηφοδελτίου, εκείνον που κατά τη γνώμη του –σωστή ή όχι– θα εκπροσωπεί καλύτερα τα συμφέροντα του λαού. Με την προτεινόμενη τροποποίηση, όμως, ο πολίτης παραδίδεται άνευ όρων στις επιλογές των αρχηγών των κομμάτων, όπου κάλλιστα θα εκλέγεται όποιος έχει τις περισσότερες “μετοχές” σ’ αυτά που κατ’ ευφημισμόν και μόνο ονομάζονται “πολιτικά κόμματα”, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά οικονομικές επιχειρήσεις – ανώνυμες ή οικογενειακές εταιρείες.    

Δεν ασχολούμαστε λοιπόν με αυτού του είδους την πολιτική. Μακριά από μας η κατηγορία. Ενημερώνουμε εντούτοις τους αγαπητούς αναγνώστες, όπως θέλουμε να το κάνουμε και με κάθε σημαντικό ζήτημα της καθημερινής ζωής, πιστοί στο αρχικό μας σύνθημα: «Πιο βαθιά στη Βίβλο / Πιο κοντά στη ζωή», και τα πολιτικά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή ανήκουν. |