Αυτή η σειρά ξεκίνησε
ως διέξοδος έκφρασης ενός ξεχειλίσματος σκέψεων και συναισθημάτων που
πήγασαν τα τελευταία 3 χρόνια, ως συνέπεια της προσωπικής περιπέτειας
του εκδότη μας με την υγεία του. Το παρόν είχε γραφτεί από καιρό, όμως
χρειάστηκε να παραχωρήσει τη θέση του σε άλλα που προηγήθηκαν. Πριν
όμως ο κύκλος κλείσει κάποια στιγμή εκ των πραγμάτων, είναι αναγκαίο να
δημοσιευθεί, επιτέλους, επειδή προβάλλει και τονίζει ένα πολύ
σπουδαίο μήνυμα.
Αναφερόμαστε πρώτιστα στη συμμετοχή
και συμβολή της συζύγου μας, τόσο στη διάγνωση (που ξεκίνησε χάρη στη
δική της παρατηρητικότητα) και την συμπαράστασή της όλο το διάστημα της
ταλαιπωρίας των εγχειρίσεων, των εξετάσεων και της θεραπείας που
επακολούθησε. Σε όλο αυτό το πολύπλευρο έργο η «βοηθός» που μας χάρισε
ο Θεός, στάθηκε επανειλημμένα πολύτιμη και αναντικατάστατη.
Τούτο επαληθεύτηκε ξανά και ξανά
καθώς στο ίδιο χρονικό διάστημα παρακολουθήσαμε τη διαδρομή προς την
έξοδο από τη ζωή, αφενός του υπερήλικα πατέρα μας και αφετέρου ενός
καρκινοπαθούς θείου, και πρέπει να πούμε ότι και σ’ αυτές τις
περιπτώσεις, η παρουσία των συζύγων τους ήταν παραδειγματική.
Ο ρόλος των
γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού είναι πολύτιμος. Τα μέσα της
επιστήμης και της φαρμακευτικής σπουδαία και σωστικά. Όμως τίποτα από
αυτά δεν αντικαθιστά το οικείο χαμόγελο, το ζεστό χάδι, το σιωπηλό
ξενύχτι, τον λόγο της ελπίδας, την παρηγοριά στον πόνο και το
ουσιαστικό ενδιαφέρον της “αδελφής ψυχής”, που είδαμε να λειτουργεί
ξανά και ξανά στο συγγενικό και κοινωνικό μας περιβάλλον.
Θα ήταν μεγάλη παράληψη, λοιπόν, να μην εξαρθεί ο ρόλος του “ετέρου
ημίσεως” που ο Θεός σχεδίασε, έπλασε και χάρισε στους περισσότερους των
ανδρών, αφού «δεν είναι καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος». (Γέν. 2/β/18).
Επειδή όλα δεν περιγράφονται με λόγια, αξίζει ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ προς
εκείνες που ο Θεός έβαλε στο πλάι μας, όπως έκρινε κατάλληλο και
μερίμνησε ο Ίδιος. Για τούτο μάλιστα η μέγιστη ευχαριστία ανήκει πρώτα
απ’ όλα σ’ Εκείνον.
Βεβαίως,
είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο συζύγους να
τερματίσει τούτη την πρόσκαιρη ζωή πριν από τον άλλο. Οι πιστοί του
Χριστού ζούμε σήμερα τον καιρό της παροικίας μας περιμένοντας το δώρο
της ανάστασης. Γνωρίζουμε πως «οι καταξιωθέντες να απολαύσωσιν εκείνον
τον αιώνα και την εκ νεκρών ανάστασιν ούτε νυμφεύουσιν ούτε
νυμφεύονται· διότι ούτε να αποθάνωσι πλέον δύνανται· επειδή είναι
ισάγγελοι και είναι υιοί του Θεού, όντες υιοί της αναστάσεως» (Λουκ.
20/κ/35-36). Επίσης ξέρουμε ότι «η γυνή είναι δεδεμένη διά του νόμου
εφ' όσον καιρόν ζη ο ανήρ αυτής» (Α~ Κορ. 7/ζ/39). Αλλά τι ισχύει πέρα
από αυτά; Ποια θα είναι η σχέση μας στην άλλη ζωή, παραμένει μυστήριο
που θα μάθουμε μόνο τότε.
Στο μεταξύ, όσο υπάρχει καιρός και σύνεση στο νου, ας αναγνωρίζουμε και
ας ευχαριστούμε τις γυναίκες μας για την πολύτιμη παρουσία τους δίπλα
μας, ακόμη και στην ώρα της σκιάς του θανάτου. |
Τα ανάλογα θα μπορούσαν να γραφούν και για άνδρες συζύγους, όμως η συχνότητα είναι ασφαλώς υπέρ των γυναικών! |
