Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

Ελπίδες ή απάτες;

Θέλομεν συμβασιλεύσει;..

 

Υπάρχουν πολλοί Χριστιανοί σήμερα, που βαυκαλίζονται στην ιδέα ότι «θα συμβασιλεύσουν με τον Χριστό». Εξάλλου, όπως λένε, αυτό το λέει και η Καινή Διαθήκη. Άλλοι προχωρούν στην ιδέα ή ψευδαίσθηση πως ΗΔΗ βασιλεύουν μαζί με τον Χριστό!..

Είναι ενδιαφέρον, εντούτοις, να προσέξουμε ότι η Καινή Διαθήκη, καταγράφοντας τους λόγους τόσο του Κυρίου Ιησού Χριστού όσο και των Αποστόλων, δεν λέει αυτό το πράγμα ως κάτι που έχει ήδη πραγματοποιηθεί αλλά ως κάτι μελλοντικό, το οποίο, μάλιστα, εξαρτάται από κάποιες προϋποθέσεις που κανείς δεν έχει εκ των προτέρων και καλείται να αποκτήσει.

Ας δούμε, λοιπόν, πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα:

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να κηρύξει την «Βασιλεία του Θεού» ή την «Βασιλεία των Ουρανών». Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο πράγμα. [Βλέπε σχετική ανάλυση].

Χωρίς αμφιβολία αυτή η Βασιλεία είναι ένα δώρο που αφορά τους πιστούς του Χριστού, όμως πουθενά στην Κ.Δ. δεν αναφέρει ότι «συμβασιλεύουμε από τώρα» μαζί με τον Χριστό, ούτε ότι αυτό πρόκειται να συμβεί ως μία νομοτελειακή συνέχεια της παρούσας ζωής όπως την ξέρουμε σήμερα.

Στο Λουκ. 12/ιβ/32 ο Χριστός λέει: «Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ηυδόκησε να σας δώση την βασιλείαν». Εδώ ο χρόνος είναι μελλοντικός, «να σας δώση» (αρχ. «δούναι υμίν»), χωρίς όμως οποιονδήποτε προσδιορισμό για το ΠΟΤΕ. Συνεπώς, εκείνο που έχουν οι πιστοί σήμερα δεν είναι αυτή αύτη η Βασιλεία αλλά Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ της Βασιλείας.

Ο Χριστός συχνά μίλησε για μια μελλοντική ημέρα, όταν «ο Βασιλεύς θέλει ειπεί προς τους εκ δεξιών αυτού· Έλθετε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην εις εσάς βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Ματθ. 25/κε/34). Αλλά δεν πρέπει να παραβλέψουμε το «διότι» που υπάρχει στη συνέχεια των λόγων του Κυρίου: «Διότι επείνασα, και μοι εδώκατε να φάγω, εδίψησα, και με εποτίσατε, ξένος ήμην, και με εφιλοξενήσατε, γυμνός, και με ενεδύσατε, ησθένησα, και με επεσκέφθητε, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς εμέ» (εδ. 35-36). Συνεπώς η παροχή της Βασιλείας δεν είναι χωρίς προϋποθέσεις και μάλιστα πρακτικές και αυστηρές.

Το ίδιο βλέπουμε και στον Παύλο, ο οποίος προσβλέποντας σε κάτι μελλοντικό γράφει: «θέλομεν και συμβασιλεύσει» (Β~ Τιμ. 2/β/11). Όμως κι εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, διότι προηγουμένως έχει γράψει: «Πιστός ο λόγος· διότι εάν συναπεθάνομεν, θέλομεν και συζήσει· εάν υπομένωμεν, θέλομεν και συμβασιλεύσει», για να προσθέσει στη συνέχεια «εάν αρνώμεθα αυτόν, και εκείνος θέλει αρνηθή ημάς».

Το ανάλογο γράφει και στους Ρωμαίους: «Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί με το πνεύμα ημών ότι είμεθα τέκνα Θεού. Εάν δε τέκνα και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, εάν συμπάσχωμεν, διά να γείνωμεν και συμμέτοχοι της δόξης αυτού» (Ρωμ. 8/η/16-17).

Δεν μπορούμε, λοιπόν, να προσπεράσουμε χωρίς προσοχή τα ΕΑΝ αυτών των δηλώσεων, που σημαίνουν ότι όσο ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο δεν υπάρχει καμιά πραγματικότητα "συμβασιλείας", άλλά αυτό είναι κάτι το οποίο προσμένουμε.

Γι’ αυτό ο Παύλος γράφει επίσης στους Θεσσαλονικείς: «Ημείς αυτοί καυχώμεθα διά σας εν ταις εκκλησίαις του Θεού διά την υπομονήν σας και πίστιν εν πάσι τοις διωγμοίς υμών και ταις θλίψεσι, τας οποίας υποφέρετε, το οποίον είναι ένδειξις της δικαίας κρίσεως του Θεού, διά να αξιωθήτε της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε» (Β~ Θεσ. 1/α/4-5).

Θα μπορούσε, επιπλέον, να λεχθεί ότι η Καινή Διαθήκη μιλάει περισσότερο για εκείνους που κινδυνεύουν ΝΑ ΜΗΝ κληρονομήσουν την Βασιλεία παρά για το αντίθετο. Ας προσέξουμε π.χ. τα εξής χωρία:

«Οι άδικοι δεν θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού. Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται. ούτε κλέπται ούτε πλεονέκται ούτε μέθυσοι ούτε λοίδοροι ούτε άρπαγες θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού» (Α~ Κορ. 6/ς/9).

«Τα έργα της σαρκός είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει» (Γαλ. 5/ε/19-21).

Ποια σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με την υπεραπλούστευση με την οποία κάποιοι μοιράζουν "εισιτήρια" για την Βασιλεία του Θεού, όταν ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε στον Νικόδημο ότι «εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού» και «εάν τις δεν γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. 3/γ/3,5).

Το να γεννηθεί κάποιος «άνωθεν» και «εξ ύδατος και Πνεύματος», δεν σημαίνει να σηκώσει το χέρι του και να πει "Θέλω τον Χριστό σωτήρα μου". Ούτε να μεταγραφεί από την εκκλησία που ανήκε μέχρι σήμερα σε μια άλλη. Η άνωθεν γέννηση σημαίνει αλλαγή χαρακτήρα, πορείας, προορισμού, συνταύτιση με τον Χριστό. Σημαίνει ότι «συνετάφημεν μετ’ αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως, τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας. Εάν δε απεθάνομεν μετά του Χριστού, πιστεύομεν ότι και θέλομεν συζήσει μετ’ αυτού» (Ρωμ. 6/ς/3-7).

Πώς όμως τολμούν κάποιοι να λένε ότι συμβασιλεύουν –ή έστω ότι θα συμβασιλεύσουν με τον Χριστό–, όταν η αμαρτία βασιλεύει μέσα στο θνητό τους σώμα, και υπακούνε σ' αυτήν ανάλογα με τις επιθυμίες του (Ρωμ. 6/ς/12); Πώς ζουν μέσα στη βασιλεία του Θεού –όπως λένε– ενώ στην πραγματικότητα είναι η αμαρτία που βασιλεύει μέσα τους;

Το έργο της σωτηρίας που έκανε ο Χριστός για τους ανθρώπους, δεν είναι ένα ρομαντικό ταξίδι σε παραδεισένιες παραλίες, όπως αυτά που επιδιώκουν σήμερα οι χορτασμένοι κάτοικοι των πλουσίων χωρών. Αντίθετα, στην πραγματικότητα είναι ένας συνεχής αγώνας μεταξύ ζωής και θανάτου, γι’ αυτό και ο Απόστολος του Χριστού γράφει: «Εάν εις απέθανεν υπέρ πάντων, άρα οι πάντες απέθανον· και απέθανεν υπέρ πάντων, διά να μη ζώσι πλέον δι’ εαυτούς οι ζώντες, αλλά διά τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών» (Β~ Κορ. 5/ε/14-15).

Οι σύγχρονοι πλάνοι προσπαθούν να πάρουν με το μέρος τους αφελείς χριστιανούς οι οποίοι λαχταρούν και ζητούν τα ΚΑΤΩ και τα ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ. Όμως ο θείος λόγος μας λέει: «Εάν λοιπόν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός καθήμενος εν δεξιά του Θεού, τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Κολ. 3/γ/1-3).

Αυτή είναι η εικόνα του σήμερα για τους αληθινούς χριστιανούς. Όχι καλοπέραση και ευημερία μέσα στο βασίλειο του Σατανά. Ούτε ψεύτικες υποσχέσεις για "κυριαρχία της Εκκλησίας" στον παρόντα αιώνα. Σήμερα οι χριστιανοί καλούνται να ακολουθούν όχι τα λόγια των ψευδοπροφητών και ψευδοδιδασκάλων που ενέσκηψαν στη χριστιανοσύνη, αλλά τα λόγια του Χριστού που είπε: «Ενθυμείσθε τον λόγον, τον οποίον εγώ είπον προς εσάς· Δεν είναι δούλος μεγαλήτερος του κυρίου αυτού. Εάν εμέ εδίωξαν, και σας θέλουσι διώξει· εάν τον λόγον μου εφύλαξαν, και τον υμέτερον θέλουσι φυλάξει» (Ιωάν. 15/ιε/20).

Αυτό περιμένει τους αληθινούς χριστιανούς στην παρούσα ζωή. Τώρα θα υποφέρουμε για το όνομά Του. Τώρα θα δοκιμάσουμε κάθε είδους δυσκολίες και φτώχεια και ταλαιπωρία. Αν ακολουθούμε τα χνάρια του Χριστού και των Αποστόλων Του θα υποστούμε και όσα εκείνοι υπέφεραν!

Να πώς έζησαν την ζωή του ΑΛΗΘΙΝΟΥ χριστιανού οι Απόστολοι και οι δούλοι του Χριστού ανά τους αιώνες: «Έως της παρούσης ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και ραπιζόμεθα και περιπλανώμεθα, και κοπιώμεν, εργαζόμενοι με τας ιδίας ημών χείρας· λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι υποφέρομεν, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν· ως περικαθάρματα του κόσμου εγείναμεν, σκύβαλον πάντων έως της σήμερον» (Α~ Κορ. 4/δ/11-13).

Επίσης η Βασιλεία του Θεού «δεν είναι βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμ. 14/ιδ/17). Όποιοι ζουν ζωή καλοπέρασης και υπνωτίζονται πως τάχα ζουν μέσα στη Βασιλεία του Θεού, δεν ζουν με τον Χριστό, κι ας το λένε κι ας το διακηρύττουν με κάθε δύναμη και μέσο. Είναι εκείνοι για τους οποίους ο Κύριος θα πει στο τέλος: «Ποτέ δεν σας εγνώρισα· φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθ. 7/ζ/23).

Υπάρχει όμως και η ημέρα της ανταμοιβής, όπου, «όταν ο Χριστός, η ζωή ημών, φανερωθή, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΕΙΣ μετ’ αυτού θέλετε φανερωθή εν δόξη» (Κολ. 3/γ/4). Αντίθετα με το "ναρκωτικό" με το οποίο αποκοιμίζουν τους αφελείς οπαδούς τους οι «πονηροί δούλοι», η δόξα της Εκκλησίας δεν είναι σ’ αυτόν τον κόσμο ούτε από αυτόν τον κόσμο. Η δόξα της Εκκλησίας είναι στην αιωνιότητα, πλάι στον Χριστό.

Πόσο ωραία παρηγορεί ο δούλος του Χριστού τους αδελφούς της Θεσσαλονίκης αναφερόμενος στα παθήματά τους και γράφοντας: «Επειδή είναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ανταποδώση θλίψιν εις τους όσοι σας θλίβουσιν, εις εσάς δε τους θλιβομένους άνεσιν μεθ’ ημών, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ’ ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, οίτινες θέλουσι τιμωρηθή με όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου και από της δόξης της δυνάμεως αυτού» (Β~ Θεσ. 1/α/6-9).

Δεν λέει τι όμορφη πρέπει να είναι τούτη η ζωή, και πώς όλα θα αλλάξουν όταν αυτοί πάρουν "το πάνω χέρι", γίνουν πλούσιοι και ορίζουν τις πολιτικές τύχες του αμαρτωλού τούτου κόσμου –όπως σήμερα συμβαίνει με τον άθλιο και αχρείο "αδελφό τους" Τζωρτζ Μπους–, αλλά τους εξηγεί πως την ΑΝΕΣΗ που δίκαια τους αξίζει θα την δοκιμάσουν και θα την ζήσουν «όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ’ ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού». Όχι ΤΩΡΑ αλλά ΤΟΤΕ, όχι ΣΗΜΕΡΑ αλλά ΕΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΗΜΕΡΑ.

Τότε θα είναι η σειρά της Εκκλησίας και των αληθινών χριστιανών να λάβουν τον μισθό τους. «Όταν έλθη να ενδοξασθή εν τοις αγίοις αυτού, και να θαυμασθή εν πάσι τοις πιστεύουσιν, επειδή σεις επιστεύσατε εις την μαρτυρίαν ημών, εν τη ημέρα εκείνη. Διά το οποίον και προσευχόμεθα πάντοτε διά σας, διά να σας καταστήση ο Θεός ημών αξίους της κλήσεως αυτού, και να εκπληρώση πάσαν ευδοκίαν αγαθωσύνης και το έργον της πίστεως εν δυνάμει, διά να ενδοξασθή το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν υμίν, και υμείς εν αυτώ, κατά την χάριν του Θεού ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Β~ Θεσ. 1/α/10-12).

Οι σαρκικοί άνθρωποι που στοχεύουν στα γήινα, δεν αρέσκονται στις αλήθειες του Ευαγγελίου, γι’ αυτό και φτιάχνουν ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ "ευαγγέλια", «εσκοτισμένοι την διάνοιαν, απηλλοτριωμένοι όντες από της ζωής του Θεού διά την άγνοιαν την ούσαν εν αυτοίς, διά την πώρωσιν της καρδίας αυτών» (Εφεσ. 11/ια/18) και από της «επίνοιας» της καρδιάς τους.

«Πρέπει η εκκλησία να καταλάβει! Πρέπει η εκκλησία να μάθει!» Πρέπει η εκκλησία να γίνει ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ!..

Αλλά πού ήταν όλοι αυτοί και το αναθεματισμένο από τον απόστολο Παύλο δήθεν "ευαγγέλιό" τους αιώνες τώρα; (Γαλ. 1/α/8-9).

Ακούμε τον Παύλο να τους λέει: «Τώρα είσθε κεχορτασμένοι, τώρα επλουτήσατε, εβασιλεύσατε χωρίς ημών· και είθε να εβασιλεύητε, διά να συμβασιλεύσωμεν και ημείς με σας. Διότι νομίζω ότι ο Θεός απέδειξεν ημάς τους αποστόλους εσχάτους ως καταδεδικασμένους εις θάνατον· διότι εγείναμεν θέατρον εις τον κόσμον, και εις αγγέλους και εις ανθρώπους. Ημείς μωροί διά τον Χριστόν, σεις δε φρόνιμοι εν Χριστώ· ημείς ασθενείς, σεις δε ισχυροί· σεις ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι» (Α~ Κορ. 4/δ/8-10).

Δεν μπορούν να γίνουν κυβερνήτες και ισχυροί επιχειρηματίες ή πλούσιοι στην ξένη γη που μένουν προσωρινά οι «ξένοι και παρεπίδημοι»! (Α~ Πέτρ. 2/β/11).

Ο αψευδής λόγος του Θεού μας εξηγεί πως η ελπίδα μας δεν είναι σ’ αυτή τη γη, σ’ αυτό το σύστημα του Σατανά, αλλά θα λάβουμε τις υποσχέσεις του Θεού όταν έρθει ο Χριστός. Μέχρι τότε, «οι πάσχοντες κατά το θέλημα του Θεού ας εμπιστεύωνται τας εαυτών ψυχάς εις αυτόν, ως εις πιστόν δημιουργόν εν αγαθοποιΐα» (Α~ Πέτρ. 4/δ/15).

Αυτά λέει ο λόγος του Θεού. Αυτά πιστεύουν οι αληθινοί χριστιανοί. Όλα τα υπόλοιπα είναι ΨΕΥΤΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, είναι «εκ του πονηρού», και όσοι πιστεύουν σε τέτοια παραμύθια, χωρίς αμφιβολία θα ντραπούν την ημέρα της δόξας του Χριστού. |



ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ