Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Δημόσια καταγγελία
«Εις πειρασμόν και παγίδα...» ( 4 )
Άγνοια εκκλησιαστικής ιστορίας 2000 ετών
Υποστηρίζει ο κ. Δ.Λ.: «Τώρα η εκκλησία πρέπει να αποκαταστήσει τη θέση της. Πρέπει να μπει κάτω από την υπηρεσία της Βασιλείας του Θεού. Πρέπει να δει τι ο Κύριος κάνει σε όλη τη γη. Πρέπει ν’ ανοίξουν τα μάτια των πιστών, οι καρδιές των πιστών, και η εκκλησία να ευλογήσει τους ανθρώπους, να τους διακονήσει και να τους οικοδομήσει, να απελευθερωθούν στο χρίσμα του Θεού. Και ο Θεός πρέπει να σηκώσει χριστιανούς επιχειρηματίες. Και ο Θεός θέλει να σηκώσει χριστιανούς πολιτικούς. Να μπούνε στη θέση της εξουσίας».
Αυτή, λοιπόν, είναι η "θέση της εκκλησίας";...
Αφού όμως έτσι ΠΡΕΠΕΙ και έτσι ο Θεός ΘΕΛΕΙ, όπως μας λέει, γιατί δεν το κάνει; Γιατί δεν το έκανε μέχρι τώρα;
Ή μήπως το έργο παίχτηκε ξανά στο παρελθόν, με τους Κωνσταντίνους και τους Ιουστινιανούς, τους Ηράκλειους και τους Φωκάδες; Με τους Καρλομάγνους και Φρειδερίκους; Με τους Πάπες και τους Πατριάρχες που πάντρεψαν την θρησκεία με την πολιτεία στη μεγαλύτερη πνευματική ΜΟΙΧΕΙΑ που έγινε ποτέ, και οδήγησαν σε μια εκκλησία ΜΙΓΑΔΑ, που δεν ξέρει τον πατέρα και τη μητέρα της; Σε μια εκκλησία που υπηρέτησε τους αυτοκράτορες και πρίγκιπες στη δίψα τους για κυριαρχία, απλά ονομάζοντας τα στρατεύματά τους με τίτλους όπως ο στρατός "του σταυρού", "του Χριστού", "του Κυρίου" και "της πίστης"...
Είναι ενδιαφέρον ότι αν και οι σταυροφορίες ξεκινούσαν πάντα με απόφαση της Ρωμαϊκής εκκλησίας, απέβλεπαν σε κέρδος των πολιτικών αρχόντων που ήταν επικεφαλής.
«Από τους συγχρόνους τους οι Σταυροφορίες θεωρούνταν θεϊκή αποστολή. Όσοι θανατώνονταν κατά τις σταυροφορικές εκστρατείες είχαν το προνόμιο ειδικού συγχωροχαρτιού για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει και θεωρούνταν στη συνείδηση του λαού μάρτυρες. Οι κληρικοί της εποχής προωθούσαν απόψεις όπως ότι οι δίκαιοι δεν έπρεπε να φοβούνται ότι θα τους καταλογιζόταν ως αμαρτία το να σκοτώσουν τον εχθρό του Ιησού Χριστού, ότι ο στρατιώτης του Χριστού μπορεί εκ του ασφαλούς να σκοτώσει και ακόμη περισσότερο να σκοτωθεί και ότι όταν ο στρατιώτης πεθάνει, ωφελεί τον εαυτό του ενώ όταν σφαγιάζει, ωφελεί τον Χριστό».
["History of the Christian Church", του Philip Schaff].
Έτσι οι εκκλησίες και οι σταυροφόροι τους άρχισαν νομίζοντας ότι υπηρετούσαν την υπόθεση της εκκλησίας, όμως κατέληξαν να υπηρετούν άρχοντες και έθνη. Στην Α~ Σταυροφορία όλοι ανεξαιρέτως, από όπου και αν κατάγονταν, έφεραν στο μπράτσο τους τον κόκκινο σταυρό. Στην Γ~ Σταυροφορία, οι Γάλλοι έφεραν κόκκινο, όσοι ήταν από τη Φλάνδρα και τη Λωραίνη πράσινο, και οι Άγγλοι άσπρο σταυρό σε κόκκινο φόντο, απόδειξη ότι δε συμμετείχαν απλά ως στρατιώτες της Πίστης, αλλά ότι ο κάθε λαός συμμετείχε υπό τη δική του σημαία υπηρετώντας τα συμφέροντα των αρχόντων τους. |
Ο αναγνώστης καλείται να προσέξει και τα παρακάτω θέματα που ελέγχουν αυτή την μεγάλη πλάνη:>> «Εις πειρασμόν και παγίδα...»
>> Χρήμα και Πολιτική–Δύο κλασικοί εχθροί του Θεού
>> Υπάρχει σχέση του Θεού με τα εγκλήματα Βρετανών, Αμερικάνων, Ισραηλινών κ.λ.π.;