Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

Δημόσια καταγγελία

«Εις πειρασμόν και παγίδα...»

( 1 )

Αναγνώστης μας έστειλε σε κασέτα μια ομιλία του κ. Δ.Λ., που έγινε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, για να εκφράσουμε τις απόψεις μας. Πέρα από όσα συζητήσαμε μαζί του, κρίθηκε απαραίτητο να θέσουμε το θέμα και δημοσίως, εξαιτίας του τεραστίου προβλήματος που προκύπτει αφενός από τις ψευδοδιδασκαλίες του ομιλητή και αφετέρου επειδή ο λόγος του είναι πολιτικά στρατευμένος και μάλλον αντεθνικός.

Στην πραγματικότητα ο ομιλητής δεν λέει τίποτα καινούργιο αλλά προσπαθεί να μεταβιβάσει τις ιδέες μιας νεο-Πεντηκοστιανής αμερικάνικης κίνησης, γνωστής ως «Kingdom Now» (=Η Βασιλεία Τώρα), σύμφωνα με την οποία οι Χριστιανοί δήθεν «εντέλλονται» να αποκτήσουν κυριαρχία πάνω σ’ αυτή τη γη πριν από την έλευση του Χριστού και το μήνυμά της είναι να αρχίσει ο πιστός να "βιώνει" τη Βασιλεία προσωπικά, με μυστικιστικό τρόπο, και να προσπαθεί να "επιβάλλει" την Βασιλεία στον κόσμο. Η διδασκαλία αυτή, που δεν είναι δυνατό να αναλυθεί εδώ στο σύνολό της, δεν έχει βέβαια καμία βιβλική βάση.

Αν και ομολογουμένως ο ομιλητής παρουσιάζει κάποιους ενδιαφέροντες προβληματισμούς όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση των εκκλησιών, παράλληλα επιδίδεται σε ένα παραλήρημα, με πάρα πολλές αναφορές στο πρόσωπο και τη ζωή του, μέσω των οποίων προσπαθεί να εμφυτεύσει στους ακροατές ένα άλλο "ευαγγέλιο", που είχε προφητευτεί από τον απόστολο Παύλο και κάθε τόσο επανέρχεται από διάφορους "φωτισμένους" κήρυκες.

Καθώς είναι αδύνατο να ασχοληθούμε με κάθε σημείο της ομιλίας, θα περιοριστούμε μόνο σε μερικά σημεία που "βγάζουν μάτι".

 

Η Βασιλεία του Θεού ήδη εδώ;

Ο ομιλητής διδάσκει εντελώς λανθασμένα ότι η Βασιλεία «είναι ήδη εδώ, είναι ανάμεσά μας σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού». Όμως πουθενά ο Κύριος Ιησούς δεν δίδαξε τέτοιο πράγμα. Ίσως ο ομιλητής παρερμηνεύει τη φράση του Κυρίου στους Μαθητές «η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών» (Λουκ. 17/ιζ/21), που όμως δεν αναφερόταν στο καθεστώς ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ αλλά στο καθεστώς ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ και ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ στο πρόσωπο του Βασιλέα Χριστού. Πέφτει στο ίδιο λάθος των Ιουδαίων της εποχής του Χριστού οι οποίοι «ενόμιζον ότι η βασιλεία του Θεού έμελλεν ευθύς να φανή» (Λουκ. 19/ιθ/11).

Και ενώ σε κάποια σημεία μοιάζει να μιλάει για την Βασιλεία ως κάτι υπερβατικό/πνευματικό, στην πραγματικότητα την προσδιορίζει σε γήινα στοιχεία «Αυτό που κάνεις είναι τα όρια, τα σύνορα της Βασιλείας του Θεού», «Το χτήμα μου είναι τα σύνορα της Βασιλείας του Θεού. Τα υπάρχοντά μου είναι τα σύνορα της Βασιλείας του Θεού» και έτσι "προσγειώνει" την πνευματική έννοια της Βασιλείας του Θεού σε υλικά πράγματα.

Ασφαλώς και η Βασιλεία του Θεού είναι ένα καθεστώς που επηρεάζει ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ –εμείς θα προσθέσουμε εσωτερικά και εξωτερικά– όμως αυτό δεν μπορεί να επηρεάσει τον εξωτερικό μας κόσμο με διαστάσεις ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ αλλά μόνο όπως το φως φέγγει στο σκοτάδι. Ασφαλώς και το σκοτάδι δεν μπορεί να νικήσει το φως, όπως λέει ο Χριστός, όμως το φως κάθε φορά έχει ένα χώρο που φωτίζει κι αυτός ο χώρος δεν είναι ολόκληρος ο κόσμος–επειδή τότε θα φωτιζόταν από τον ίδιο τον Θεό. Εκείνο που μπορούν ΝΑ ΔΟΥΝ οι άνθρωποι είναι η δική μας ζωή, και αυτό αφορά κυρίως το κοντινό περιβάλλον και τους πλησίον μας (Α~ Πέτρ. 3/γ/15).

 

Ο άρχων του κόσμου τούτου

Επίσης διδάσκει ότι η Βασιλεία του Θεού «δεν μένει μόνο στον Ουρανό αλλά είναι απλωμένη και έχει κατακτήσει, βρίσκεται εξαπλωμένη, σε όλη τη γη». Ολόκληρη αυτή η δήλωση είναι εξωπραγματική επειδή πουθενά η Βίβλος δεν λέει ότι το Βασίλειο του Θεού «έχει κατακτήσει, βρίσκεται εξαπλωμένο, σε όλη τη γη». Αντίθετα μας λέει ότι «άρχων» και «θεός του κόσμου τούτου» είναι ο Διάβολος και αυτό αποδεικνύεται καθημερινά καθώς εκδηλώνει την κακία του και την κυριαρχία του γύρω μας. Αντί την όποιας μορφής δήθεν "κυριαρχία" του Θεού στη γη, επαληθεύεται ο λόγος του Παύλου, ότι «ο θεός του κόσμου τούτου [Διάβολος] ετύφλωσε τον νουν, διά να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού» (Β~ Κορ. 4/δ/4). Μάλιστα, όχι μόνο επιφέρει τύφλωση στους κοσμικούς ανθρώπους αλλά υπάρχουν και χριστιανοί που γίνονται «τυφλοί και μυωπάζουν» (Β~ Πέτρ. 1/α/9).

Ήταν ο ίδιος ο Χριστός που προβλημάτισε τους μαθητές Του με το ερώτημα: «Πλην ο Υιός του ανθρώπου, όταν έλθη, άρα γε θέλει ευρεί την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. 18/ιη/8). Δεν ρώτησε αν θα έχουν μείνει και λίγοι άπιστοι αλλά τους προειδοποίησε ώστε να ζουν υπεύθυνα και άγρυπνα, αγωνιζόμενοι πρώτιστα για να μείνουν οι ίδιοι πιστοί μέχρι τέλους.

 

Λειτουργεί ο Θεός χωρίς ανθρώπους;

Ενώ κατηγορεί για "ουμανισμό" (=ανθρωπισμό) τους χριστιανούς που σκέφτονται διαφορετικά από αυτόν, στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος "ουμανιστής" (με την έννοια που χρησιμοποιεί τον όρο), αφού λέει ότι «στην πραγματικότητα η ζωή του κάθε αναγεννημένου χριστιανού είναι πολύτιμη και σημαντική μέσα στα σχέδια του Θεού. Η ζωή του κάθε αναγεννημένου χριστιανού είναι απόλυτα σημαντική μέσα στα σχέδια του Κυρίου». Συνεπώς, ούτε λίγο ούτε πολύ, το αν «τα σχέδια του Θεού» θα εκπληρωθούν, κατά τον ομιλητή εξαρτάται από κάποιους ανθρώπους – άρα πάλι επιστρέφουμε στον άνθρωπο (homo).

 

Η γνώμη του Χριστού για τους πλούσιους

Ο Χριστός είπε «Ουαί εις εσάς τους πλουσίους, διότι απηλαύσατε την παρηγορίαν σας» (Λουκ. 6/ς/24) και πουθενά η Καινή Διαθήκη δεν ενθαρρύνει τους χριστιανούς να γίνουν πλούσιοι. Ακριβώς το αντίθετο, ο Παύλος συμβουλεύει: «Έχοντες διατροφάς και σκεπάσματα, ας αρκώμεθα εις ταύτα» (Α~ Τιμ. 6/ς/8).

Και ο Ιάκωβος γράφει: Ο Θεός «εξέλεξεν τους πτωχούς του κόσμου τούτου πλουσίους εν πίστει και κληρονόμους της βασιλείας, την οποίαν υπεσχέθη προς τους αγαπώντας αυτόν» (Ιακ. 2/β/5). Δεν τους λέει ότι θα γίνουν πλούσιοι αλλά ότι θα γίνουν «κληρονόμοι της βασιλείας την οποίαν υπεσχέθη», άρα οι Γραφές δεν μιλούν για πλούτη εδώ στη γη αλλά για πλούτη στον Ουρανό, όπως ακριβώς και ο Χριστός είπε: «Μη θησαυρίζετε εις εαυτούς θησαυρούς επί της γης, όπου σκώληξ και σκωρία αφανίζει και όπου κλέπται διατρυπούσι και κλέπτουσιν. Αλλά θησαυρίζετε εις εαυτούς θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σκώληξ ούτε σκωρία αφανίζει και όπου κλέπται δεν διατρυπούσιν ουδέ κλέπτουσιν· επειδή όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θέλει είσθαι και η καρδία σας» (Ματθ. 6/ς/19-21).

Και όσον αφορά την πολιτική εξουσία, ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο και σ' εμάς: «Συ λοιπόν κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού. Ουδείς στρατευόμενος εμπλέκεται εις τας βιωτικάς υποθέσεις, διά να αρέση εις τον στρατολογήσαντα» (Β~ Τιμ. 2/β/4). Ή θα είμαστε άνθρωποι που κατατρύχονται από τις βιώτικες υποθέσεις ή θα είμαστε αφοσιωμένοι στρατιώτες που θα αρέσουν στον Χριστό που μας στρατολόγησε.

Είναι σωστή η θέση, ότι «Ο μόνος τρόπος για να λάβεις αποδόσεις στην αιωνιότητα, είναι να επενδύσεις σήμερα στη Βασιλεία του Θεού». Πώς όμως γίνονται αυτού του είδους οι "επενδύσεις" στη Βασιλεία του Θεού; Με καταθέσεις στις Τράπεζες και επιχειρηματικές συναλλαγές ή ελεώντας τους πτωχούς; (Παρ. 19/ιθ/17). Σίγουρα είναι ευκολότερο να ελεεί τους πτωχούς κάποιος που είναι πλούσιος, όμως μεγαλύτερη αξία έχει όταν το έλεος προέρχεται όχι από το περίσσευμα αλλά από το υστέρημα του ελεούντος.

Θα ήταν άραγε φρόνιμο να παρατρέξουμε την αποστολική μαρτυρία για τους χριστιανούς της Μακεδονίας, «ότι η περισσεία της χαράς αυτών, ενώ εδοκίμαζον μεγάλην θλίψιν, και η βαθεία πτωχεία αυτών ανέδειξαν εκ περισσού τον πλούτον της ελευθερότητος αυτών· διότι υπήρξαν κατά δύναμιν, μαρτυρώ τούτο, και υπέρ δύναμιν αυτοπροαίρετοι» (Β~ Κορ./8/η/1-2).

 

Πιστοί χωρίς Κύριο τον Χριστό;

Μια άλλη λανθασμένη άποψη του ομιλητή είναι αυτή που λέει ότι «Για να δεις ή να εισέλθεις στη Βασιλεία πρέπει να αναγεννηθείς, αλλά για να ζήσεις τη Βασιλεία και να υπηρετήσεις τη Βασιλεία, πρέπει να βάλεις τον εαυτό σου κάτω από το θέλημα του Χριστού».

Εμείς διαφωνούμε ότι μπορεί να υπάρχει κάποιος αληθινός πιστός που να μην έχει «βάλει τον εαυτό του κάτω από το θέλημα του Χριστού». Πώς μπορεί κάποιος "να μπει" στη Βασιλεία του Θεού αλλά να μην υπηρετεί την Βασιλεία; Και τι σόι χριστιανός θα είναι όταν βρίσκεται κάτω από το δικό του θέλημα ή το θέλημα κάποιου άλλου, αλλά όχι του Θεού; Χριστιανός είναι εκείνος που πιστεύει «εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν (κείμενο επί τον Κύριον Ι.Χ.)»;

Αυτό δεν σημαίνει ότι ως άνθρωποι αδύναμοι δεν θα αποτυγχάνουμε πολλές φορές να εκτελέσουμε το θέλημα του Θεού, λόγω της ατέλειάς μας, όμως η επιθυμία της καρδιάς μας θα είναι να κάνουμε το θέλημα του Θεού και πάντα να προσπαθούμε σ’ αυτή την κατεύθυνση.

 

Λόγος Θεού εκτός της Βίβλου;

Άλλο σημείο στο οποίο κατ’ αρχήν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε μαζί του, είναι η θέση ότι «η Βασιλεία του Θεού είναι όλοι όσοι είναι κάτω από τον λόγο του Βασιλιά. (...) έτσι λοιπόν η Βασιλεία του Θεού καθορίζεται ότι είναι κάθε χώρος όπου ο λόγος του Χριστού είναι η ανώτατη εξουσία».

Ενώ όμως αυτά τα λόγια ακούγονται σωστά, στην πραγματικότητα είναι από τα πιο επικίνδυνα της διδασκαλίας του, επειδή όταν μιλάει για τον «λόγο του Βασιλιά», στην ουσία δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή αλλά σε κάθε είδους "προφητείες, μαρτυρίες, αισθήματα και άλλα παρόμοια" που, κατά τη δική μας γνώμη, δεν είναι παρά προέκταση ανθρώπινων σαρκικών επιθυμιών. Δεν είναι για τούτο τυχαίο που οι αναφορές σε βιβλικά κείμενα στην ομιλία του είναι ελάχιστες. Από αυτό και μόνο μπορεί να καταλάβει κανείς σε πόση εκτίμηση έχει το Βιβλίο του Θεού.

Αν και δεν το λέει ξεκάθαρα, υποβιβάζει τη σημασία του γραπτού λόγου του Θεού. Γι’ αυτόν «το Πνεύμα του Θεού είναι δοσμένο στη ζωή μας για να παίξει αυτό το ρόλο, να πάρει το λόγο του Κυρίου από τον θρόνο του Θεού και να τον φέρει μέσα στην καρδιά του πιστού». Ο γραπτός λόγος του Θεού παραμερίζεται, για να δοθεί χώρος στον "λόγο" που έρχεται κατ' ευθείαν «από το θρόνο του Θεού μέσα στην καρδιά του πιστού». Αντίθετα, την προσοχή και προσήλωση στον γραπτό λόγο της Βίβλου θεωρεί –άκουσον άκουσον– ως "νομικισμό"!..

Πολλοί χριστιανοί θα μπορούσαν να πουν διάφορες σκέψεις που είχαν, και που άλλαξαν την κατεύθυνσή τους σε διάφορους τομείς της ζωής. Όμως, αντί να λένε, –Ο Θεός μου είπε. –Ο Κύριος μου φανέρωσε, προτιμούν να λένε πουν ότι μια ιδέα ήρθε στο νου μου ή, όπως το χρησιμοποιεί ο Παύλος, «συμπεραίνοντες ότι ο Κύριος προσκαλεί ημάς» (Πράξ. 16/ις/10).

Είναι εγωιστικό να πιστεύεις ότι ο Θεός μιλάει Σ’ ΕΣΕΝΑ μέσω της σκέψης σου, ενώ στην πραγματικότητα –τις περισσότερες φορές τουλάχιστον– ονοματίζεις τις δικές σου σκέψεις ως δήθεν "φωνή Θεού".

Αυτό ακριβώς κατέκρινε πάντα ο Θεός, για όλους τους ψευδοπροφήτες όταν έλεγε: «Είδον ματαιότητας και μαντείας ψευδείς, αίτινες λέγουσιν, Ο Κύριος λέγει· και ο Κύριος δεν απέστειλεν αυτούς· και έκαμον τους ανθρώπους να ελπίζωσιν ότι ο λόγος αυτών ήθελε πληρωθή. Δεν είδετε οράσεις ματαίας και ελαλήσατε μαντείας ψευδείς και λέγετε, Ο Κύριος είπεν, ενώ εγώ δεν ελάλησα;» (Ιεζ. 13/ιγ/2-3,6-7).

 

Επιθυμώ ή όχι το θέλημα του Θεού;

Ένα άλλο λάθος είναι η προτροπή του, «μην προσεύχεστε εύκολα και λέτε –Το θέλημα του Κυρίου, Κύριε το θέλημά Σου. Γιατί αν το πεις μια δυο φορές, ο Θεός θα σου πει το θέλημά Του και μετά θα μπλέξεις. Γιατί αν ο Θεός σου πει το θέλημά Του, να ξέρεις ότι θα υπάρχει και η απαίτηση να το ακολουθήσεις.»

Κανένας χριστιανός δε μπορεί και δεν έχει δικαίωμα να χωρίσει την εκτέλεση του θελήματος του Θεού από την αγάπη προς τον Θεό (Ιωάν. 14/ιδ/15). Αν είναι ποτέ δυνατό για τον άνθρωπο του Θεού να βλέπει το άγιο θέλημα ως "μπλέξιμο". Αν αυτό δεν είναι βλασφημία!!!

Λέει ο κ. Λ. σε κάποιο σημείο: «Όταν εσύ κυριαρχηθείς από τη Βασιλεία του Θεού τότε κάθε στοιχείο της ζωής σου θα κατακτηθεί από τη Βασιλεία του Θεού και τότε ο Θεός θα αρχίσει να κινεί τη ζωή σου για τη Βασιλεία του Θεού.» Αλλά αν κάποιος δεν ζει μ’ αυτό τον τρόπο, κάλλιστα μπορεί να λεχθεί ότι δεν μπορεί να είναι χριστιανός ούτε ποτέ «γεννήθηκε άνωθεν».

 

Εκκλησία και Βασιλεία

Άλλο λάθος κάνει όταν διαχωρίζει την Εκκλησία από την Βασιλεία. Η εκκλησία είναι η επί γης έκφραση της Βασιλείας του Θεού. Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, το σύνολο των ανθρώπων που ο Χριστός, η πνευματική Κεφαλή, εξασκεί την εξουσία Του. Αν οι τοπικές ή επί μέρους ανθρώπινες οργανώσεις ή συνάξεις που κατ’ ευφημισμό ονομάζονται "εκκλησίες" ζουν όπως ζουν, αυτό δεν έχει να κάνει με την αληθινή Εκκλησία –το σύνολο των γνησίων πιστών– που ξέρει και γνωρίζει ο Κύριος (Β~ Τιμ. 2/β/19). Σ’ αυτές τις επίγειες εκκλησίες γίνονται και συμβαίνουν "σημεία και τέρατα", για τα οποία ούτε ο Χριστός είναι υπεύθυνος ούτε ο Θεός χαίρεται.

 

Νικητής ή κυρίαρχος; Τι θέλει ο Θεός;

Εντελώς αυθαίρετα ο ομιλητής δηλώνει: «Δεν φτάνει να νικήσεις. Όταν νικήσεις, τότε για τη Βασιλεία του Θεού πρέπει να πάρεις τη θέση της εξουσίας και να διοικήσεις για το θέλημα του Θεού». Πουθενά μέσα στη Βίβλο, τον λόγο του Θεού, δεν υπάρχει τέτοιος προορισμός για τους πιστούς (Α~ Κορ. 15/ιε/15). Αντίθετα λέει ότι, «Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός». Τότε και ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ, στο τέλος αυτής της κατάστασης, όταν ο Θεός «κάνει νέα τα πάντα», τότε ο νικών «θα κληρονομήσει τα πάντα». ΟΧΙ ΤΩΡΑ! (Αποκ. 21/κα/5,7).

 

Επανάληψη των ίδιων λαθών

Η κοσμική εκκλησία υπηρέτησε διάφορους δικτάτορες –τους Τσάρους, τον Χίτλερ, τον Φράνκο, τον Σαλαζάρ, τον Παπαδόπουλο και Πατακό, και πολλούς ακόμη– πάντα στο ίδιο μπέρδεμα "ιερών και αθλίων".

Το ίδιο κάνουν και τώρα οι εκκλησίες που υποστηρίζουν τον αιμοσταγή Αμερικανό πρόεδρο Μπους, που τους κοροϊδεύει υποδυόμενος τάχα τον "αναγεννημένο" και "ευσεβή" χριστιανό. Και ο παραπλανημένος ιεροκήρυκας ενίσταται επειδή κάποιοι στην εκκλησία του «δεν ψήφισαν τον Μπους–τον αδελφό Γιώργο» (sic) και τρομοκρατεί τους ακροατές του πως δήθεν ο Μπους εξασφαλίζει την ειρήνη έναντι του Μπιν Λάντεν...

Επιπλέον, κατηγορεί τους Έλληνες οπαδούς του πως υπηρετούν «το μεγαλείο το ελληνικό» μέσα στην εκκλησία κρυφά. Κι απέναντι σ’ αυτό το δήθεν «ελληνικό μεγαλείο» έρχεται να προβάλει το "εβραϊκό μεγαλείο" που δήθεν στηρίζει την Αμερική... «Γιατί το Ισραήλ δεν είναι οι άνθρωποι, δεν είναι αν πράττουν σωστά ή όχι, είναι η εκπλήρωση του προφητικού λόγου του Θεού και ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού είναι η αποκατάσταση του Ισραήλ».

Και ενώ σωστά κατηγορεί τους κοσμικούς"Χριστιανούς" επειδή έγιναν Ελληνορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί και Αγγλικανοί, ο ίδιος προωθεί τη θρησκεία των Σιωνιστών Εβραιοχριστιανών και, άρα, πέφτει στην ίδια παγίδα και καταδίκη. Αλλά ο Θεός ποτέ δεν συνεργάστηκε με τον Ισραήλ όταν ακολουθούσαν άλλους δρόμους και όχι το θείο θέλημα. Η Παλαιά Διαθήκη και η ιστορία είναι γεμάτες από τέτοια παραδείγματα.

 

Η μεγάλη παγίδα

Στο τέλος αποκαλύπτει την παγίδα της καρδιάς του. Τάχα ο Θεός του είπε: «–Κάνε περιουσία για τη Βασιλεία μου»... Την κρυμμένη υποσυνείδητη επιθυμία του την βαφτίζει «Ο Κύριος μου είπε»... κι έτσι σε τρία χρόνια άνοιξε δύο επιχειρήσεις. Αντί, λοιπόν, να στρατεύεται την «καλήν στρατείαν» του Χριστού, υποτάχτηκε στο ζυγό του «Μαμωνά της αδικίας» – είτε το έχει καταλάβει είτε όχι. Και είναι βουλιαγμένος μέσα στα χρέη, ελπίζοντας πως «ο Ιορδάνης μπροστά του θ’ ανοίξει και η Βασιλεία του Θεού θα φανερωθεί»... την ίδια ώρα που το αφώτιστο ακροατήριο χειροκροτάει αντί να κλαίει για το κατάντημα του ανθρώπου... που εν γνώσει του παραβιάζει τον ιερό κανόνα «Ο Κύριος διέταξεν, οι κηρύττοντες το ευαγγέλιον να ζώσιν εκ του ευαγγελίου» (Α~ Κορ. 9/θ/14) και προτιμά να ακολουθεί αυτό που του είπε η καρδιά του, η συμφωνία της γυναίκας του και ένας άλλος φίλος του, που, ως φαίνεται, γνωρίζουν πιο καλά από τον Θεό!!! |

 


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ