Χριστιανός & Πολιτική
Μέρος ___'
Από ειδικό συνεργάτη
Αρκετός λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για τη στάση του Χριστιανού απέναντι στην Πολιτική και μάλιστα την ενεργό συμμετοχή του στον πολιτικό στίβο. Με το άρθρο αυτό -και τα άλλα που θα ακολουθήσουν- επιθυμούμε να διατυπώσουμε κι εμείς τις γνώμες μας συμβάλλοντας, με τον τρόπο αυτό, στη δια-μόρφωση ορθής αγιογραφικής τοποθέτησης ανάμεσα στην αδελφότητα που κληθήκαμε να υπηρετήσουμε.
Δεν έχουμε αμφιβολία ότι αρκετοί από τους αναγνώστες μας δε θα είναι απόλυτα σύμφωνοι μαζί μας, μερικοί μάλιστα θα είναι εντελώς αντίθετοι. Σκοπός μας δεν είναι να τους πείσουμε. Αν πάλι κάποιος έχει την επιθυμία να μας γράψει ευχαρίστως θα ακούσουμε τις απόψεις του.
Το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί να κινείται και να βασίζεται ο αληθινός Χριστιανός δε μπορεί να είναι άλλο από εκείνο της Αγίας Γραφής όπου βρίσκουμε όλο το αποκαλυμμένο θέλημα του Θεού και τις κατευθυντήριες οδηγίες Του για το πώς πρέπει να οργανώσουμε και να βιώσουμε τη ζωή μας στην παρούσα παροικία μας.
Στη συνέχεια, διερευνώντας τα αγιογραφικά κείμενα θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε -όσο γίνεται πιο αντικειμενικά- τη βιβλική θέση, όπως αυτή μπορεί να συναχθεί. Πριν όμως φτάσουμε σ' αυτό το σημείο κρίνουμε σκόπιμο να δώσουμε κάποιους ορισμούς για τις έννοιες που θα μας απασχολήσουν. Έτσι,
Πολιτική = Η τέχνη διακυβέρνησης ενός κράτους και το σύνολο των υποθέσεων που το αφορούν.
Πολιτεύομαι = Μετέχω στην πολιτική ζωή κάποιου τόπου.
Πολιτικός = Αυτός που έχει την πολιτική σαν κύρια ασχολία του. Πολίτευμα = Το πολιτειακό καθεστώς κάθε χώρας που στηρίζεται στο σύνταγμα της.
Θεοκρατία = Το καθεστώς όπου η εξουσία ασκείται από τον Θεό μέσω εκπροσώπων Του ( Προφητών, Κριτών, Ιερέων ).
Βασιλεία του Θεού = Η κατάσταση της απόλυτης κυριαρχίας του Θεού στις καρδιές των Χριστιανών αρχικά και στον αποκαταστημένο νέο κόσμο, στο μέλλον.
Ας έρθουμε τώρα στο χώρο της Αγίας Γραφής για να βρούμε εκεί ό,τι σχετικό υπάρχει που θα μπορούσε να μας φωτίσει.
Πατριαρχική εποχή
Η ιδέα και εφαρμογή διακυβέρνησης υπάρχει σ' ολόκληρη τη Βίβλο. Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας ο Θεός εξουσιοδότησε τον τέλειο προπάτορά μας να κυριεύσει τη γη και να εξουσιάζει πάνω σε οτιδήποτε έμψυχο υπήρχε σ' αυτήν. (Γεν. 1/26-28).
Ύστερα από την παρέμβαση της ανυπακοής στο θεϊκό θέλημα ένα πατριαρχικό σύστημα διακυβέρνησης των οικογενειακών υποθέσεων, που αναπτύχθηκε, έγινε το καθεστώς της προκατακλυσμιαίας εποχής, αν και ο Κάιν αναφέρεται πρώτος που έχτισε πόλη. (Γεν. 4/17).
Αμέσως μετά τον Κατακλυσμό αναφέρεται ο Νεβρώδ, (βλέπε γι' αυτόν στο τεύχος Φεβρουαρίου 86, σελ. 7) του οποίου "αρχή της βασιλείας αυτού εστάθη Βαβυλών..." (Γεν. 10/10 όπου αναφέρονται και αρκετές άλλες πόλεις).
Μέσα σ' ένα παρόμοιο περιβάλλον κλήθηκε ο Αβραάμ να αποτελέσει την αρχή του λαού του θεού. Την ίδια εποχή υπήρχαν στο γύρω χώρο κοινωνίες με απλή πατριαρχική οργάνωση, πόλεις κράτη (Γεν. 14/1-2) αλλά και μεγάλα βασίλεια όπως εκείνο της Αιγύπτου (Γεν. 12/10-15) για να περιοριστούμε μόνο στις πληροφορίες που παρέχει η αγιογραφική εξιστόρηση.
Όπως είναι καλά γνωστό ο Αβραάμ και οι άμεσοι απόγονοι του έζησαν με το πατριαρχικό καθεστώς μέχρι την υποδούλωση τους στην Αίγυπτο, αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του Ιωσήφ.
Ο λαός Ισραήλ μετά την Έξοδο - Κριτές -Βασιλεία
Όταν ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή για να οδηγήσει τους Εδραίους έξω από την αιγυπτιακή δουλεία, ήδη οι άνθρωποι αυτοί είχαν διαμορφωμένη μια οργάνωση ανάλογα με τη φυλετική τους καταγωγή. (Εξ. 3/16, 4/29, Αρ. 2/2).
Τούτη η μορφή τους ακολούθησε στο ταξίδι της ερήμου, σαράντα ολόκληρα χρόνια, έχοντας όμως τώρα δυο νέα στοιχεία- το ένα ήταν η ταξινόμηση του λαού κατά ομάδες με αρχηγούς χιλιάρχους, εκατοντάρχους κ.λπ. που σκοπό είχαν να υποβοηθήσουν τον Μωυσή στο έργο απονομής κρίσης (Εξ. 18/17-27), ενώ το δεύτερο ήταν η καθιέρωση του ιερατείου και της τάξης των Λευιτών που διαμόρφωσαν τη θεοκρατία ως τη στιγμή που οι Εβραίοι ζήτησαν να κυβερνώνται από βασιλιά.
Τώρα πια μια νέα κατάσταση διαμορφώθηκε "καθώς έχουσι πάντα τα έθνη" (Α' Σαμ. 8/5), επειδή ακριβώς ο περιούσιος λαός προτίμησε να αποβάλλει τον Θεό από του να βασιλεύει σ' αυτούς. (Α' Σαμ. 8/7).
Έτσι σύντομα, όπως εξάλλου είχε προφητευτεί από τον Σαμουήλ, οι μεν Εβραίοι απόκτησαν βασιλιά, αυτόματα όμως καταστάθηκαν "δούλοι αυτού". (Α' Σαμ. 8/10-22).
Από το σημείο αυτό και μετά έπαυσε η θεοκρατία και το νέο σύστημα διακυβέρνησης που αναπτύχθηκε, εξομοίωσε τον Ισραήλ με το περιβάλλον του. Η συνέχεια είναι γνωστή καθώς τώρα οι κυβερνήτες δε διορίζονται πια από τον Θεό αλλά ακολουθείται η κληρονομική διαδοχή, που έφερε στην εξουσία πλήθος ανάξιους, διεστραμμένους και από κάθε άποψη κακούς άρχοντες, που τα έργα και την πολιτεία τους διαβάζουμε στα βιβλία Βασιλέων και Χρονικών της Π. Διαθήκης.
Πράγματι, αν εξαιρέσει κανείς τον Δαβίδ και μερικούς ακόμη που μετριούνται στα δάχτυλα, όλοι οι βασιλείς του Ισραήλ από δω και πέρα σε τίποτα δεν υστερούν -αν δεν ξεπερνούν- από εκείνους των άλλων λαών σε διαφθορά, εγκλήματα, ραδιουργίες, πραξικοπήματα, αδικία και εκμετάλλευση.
Έτσι, ακολουθώντας έναν ασταμάτητο κατήφορο το έθνος οδηγήθηκε στο έσχατο σημείο της εξαθλίωσης -ηθικής, θρησκευτικής και εθνικής- ώστε το έλεος του Θεού να μη μπορεί πια να σκεπάσει τα αίσχη τους και τελικά να επιτρέψει το τέλος αυτής της φοβερής κατάστασης. Αφού και οι τελευταίες προειδοποιήσεις για μετάνοια και επιστροφή πέρασαν ακαρποφόρητες, η μάστιγα των βασιλέων της Ασσυρίας και Βαβυλώνας έπεσε ακάθεκτη στον αποστάτη λαό και την ηγεσία του, διαλύοντας το κράτος και διασπείροντας το έθνος στα σημεία του ορίζοντα με αποτέλεσμα -μέχρι σήμερα οι δέκα φυλές του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ να είναι, όχι απλά δια σκορπισμένες -όπως συνηθίζεται να λέγεται- αλλά εντελώς χαμένες στο χωνευτήρι της οικουμένης και μάλιστα χωρίς εκπρόσωπο τους στο σημερινό κράτος του Ισραήλ, που υπάρχει στην Παλαιστίνη από το 1948.