"ΤΥΧΙΚΟΣ" -- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012 - ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Οι αναγνώστες γράφουν

Αλληλογραφία

Το άρθρο σχετικά με τη γέννηση του Χριστού, που δημοσιεύθηκε στο προηγούμενο τεύχος, προκάλεσε τις εξής δύο αντιδράσεις αναγνωστών, που μεταφέρονται εδώ συνοπτικά:

1. Με όσα γράψατε προσπαθώντας να αναιρέσετε την παραδοσιακή αντίληψη για τη γέννηση του Χριστού σε ΣΤΑΒΛΟ, μειώνετε τη σημασία της ΑΚΡΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ του Υιού του Θεού, ο οποίος «εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ' εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2/β/6-8) και ότι «πλούσιος ων επτώχευσε διά σας, διά να πλουτήσητε σεις με την πτωχείαν εκείνου» (Β~ Κορ. 8/η/9).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η άκρα ταπείνωση του Κυρίου αποδεικνύεται από πολλά περισσότερα σημάδια, πέρα από την φανταστική εκδοχή να γεννήθηκε ανάμεσα στα ζώα ενός στάβλου. Ατυχώς τα κατακάθια διαφόρων παραδόσεων έχουν εισχωρήσει τόσοι βαθιά σε πολλές διάνοιες, ώστε είναι αδύνατο να σκεφτούν π.χ. πως οι μάγοι δεν ήταν 3 και δεν έφεραν τα ονόματα Μελχιόρ, Βαλτάσαρ και Γασπάρ... μαζί με άλλα πολλά, λογικά και παράλογα. Τα κακοπαθήματα του Κυρίου στα χέρια των Αρχιερέων και των Ρωμαίων στρατιωτών, και ιδιαίτερα η σταύρωσή Του ως κακούργου, είναι απείρως ασύγκριτα με οποιαδήποτε εξωτικά διακοσμητικά στοιχεία των απόκρυφων και αιρετικών γραπτών των μετά Χριστόν αιώνων.

Κατά την άποψή μας, οι προφητικές οράσεις του Ψαλμωδού, αποδίδουν άριστα το μέτρο της ΑΚΡΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ του Υιού του Θεού: «Εξεχύθην ως ύδωρ, και εξηρθρώθησαν πάντα τα οστά μου· η καρδία μου έγεινεν ως κηρίον, κατατήκεται εν μέσω των εντοσθίων μου. Η δύναμίς μου εξηράνθη ως όστρακον, και η γλώσσα μου εκολλήθη εις τον λάρυγγά μου· και συ με κατεβίβασας εις το χώμα του θανάτου. Διότι κύνες με περιεκύκλωσαν· σύναξις πονηρευομένων με περιέκλεισεν· ετρύπησαν τας χείρας μου και τους πόδας μου· Δύναμαι να αριθμήσω πάντα τα οστά μου· ούτοι με ενατενίζουσι και με παρατηρούσι. Διεμερίσθησαν τα ιμάτιά μου εις εαυτούς· και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον» (Ψαλμ. 22/κβ/12-18).

Η σκηνή της σταύρωσης, όπου ο Χριστός μας, γυμνός, ταλαιπωρημένος, βασανισμένος και κυκλωμένος από ασεβείς και κακοποιούς, πέθανε σταυρωμένος σαν κακούργος, και μάλιστα στη δική μας θέση, είναι η κορωνίδα κάθε σκηνής ταπείνωσης, ενώ ο Ιησούς Χριστός μεταξύ των νεκρών στον άδη (Ψαλμ. 16/ις/10) είναι εικόνες που εξυμνούν την ταπείνωση του Κυρίου χωρίς να χρειάζονται τα ανούσια μπιχλιμπίδια του εμπορίου και της λαογραφίας.

***

2. Συνεχώς αναφέρεστε στην αγία Παρθένο ως “Μαρία”, ενώ θα έπρεπε να την αποκαλείτε “Παναγία”. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι ανήκετε σε αιρετικούς κύκλους και ενοχλεί εμάς τους Ορθοδόξους.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εξ αρχής έχουμε αποφασίσει να μη χρησιμοποιούμε όρους και χαρακτηρισμούς που δεν υπάρχουν στην Αγία Γραφή. Πριν ο αγαπητός αναγνώστης αποφασίσει αν πρέπει να μας “βαφτίσει” αιρετικούς, επειδή δεν χρησιμοποιούμε το επίθετο “Παναγία”, δεν σκέφτεται πως την ίδια ώρα κατατάσσει μεταξύ των αιρετικών τους ιερούς συγγραφείς των Ευαγγελίων, που κανένας από αυτούς δεν το έκανε όταν έγραφε τα άγια κείμενα;

Προτιμούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά των Αγίων Γραφών, παρά τις διάφορες επιλογές ανθρώπινων υμνογράφων ή “Μαριολατρών” ασκητών και κληρικών. Το επίθετο “παναγία” είναι αρχαιοελληνικής ειδωλολατρικής προέλευσης και δεν θεωρούμε ότι προσδίδει οποιαδήποτε “ιδιαίτερη” τιμή στην μακαρία μητέρα του Κυρίου. Η προφητική γλώσσα της Ελισάβετ, η οποία υποδέχθηκε την παρθένο Μαρία ως «η μήτηρ του Κυρίου μου» (Λουκ. 1/α/43) και οι άλλες αποστολικές αναφορές σ’ αυτήν ως και «η μήτηρ του Ιησού»«η μήτηρ αυτού» (Ιωάν. 2/β/1, Ματθ. 1/α/18, Μάρκ. 3/γ/31, Πράξ. 1/α/14 κ.λπ.), θεωρούμε πως –στην απλότητά τους– είναι πολύ πιο ιερές από οποιοδήποτε άλλο ειδωλολατρικής προέλευσης όνομα ή επίθετο, με τα οποία έχει γεμίσει στους μεταχριστιανικούς αιώνες η υμνογραφία, εικονογραφία και παπαδική βιβλιογραφία.

Εν προκειμένω, όμως, το χειρότερο είναι ότι η τάση χρήσης εξωβιβλικών επιθέτων έχει επεκταθεί πέρα από τα ιερά πρόσωπα των Αγίων Γραφών και σε ζωντανούς εκπροσώπους ή ηγέτες της παπαδικής χριστιανοσύνης, με αποτέλεσμα ακόμη και άνθρωποι αμαρτωλοί, όπως οι Πατριάρχες και άλλοι κληρικοί, να προσφωνούνται με ανάλογα ή και τα ίδια επίθετα... Έτσι, ως γνωστόν, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αλλά και ο υφιστάμενός του Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, αποκαλούνται “Παναγιωτατοι”, την ίδια ώρα που ο Θεός αποκαλείται μόνον ως “αγιος”... δηλαδή, «Άγιος ο Θεός» αλλά «Παναγιώτατος» ο κ. Βαρθολομαίος ή ο κ. Άνθιμος!!!... Ο Θεός να μας φυλάξει από τέτοια ολισθήματα.

Λυπούμαστε αν με τα παραπάνω στενοχωρούνται κάποιοι αναγνώστες, όμως θέλουμε τούτο το περιοδικό να διατηρήσει την προσήλωσή του σε αγιογραφικά πρότυπα. Με την ευκαιρία παρακαλούμε όλους, αν ποτέ διαπιστώσετε πως ως άνθρωποι ατελείς έχουμε αποτύχει σ’ αυτή την προσπάθεια, να επισημάνετε τυχόν λάθη μας, ώστε να διορθωνόμαστε επί τα βελτίω. |

Για τεχνικούς λόγους, ο Οικονομικος Απολογισμος του 2011
της “Χριστιανικής Αλήθειας” θα δημοσιευθεί στο επόμενο τεύχος. |