Ένα επίθετο είναι μια λέξη που περιγράφει ένα ουσιαστικό. Για παράδειγμα, η εβραϊκή λέξη טוֹב είναι ένα συνηθισμένο επίθετο όπως στη φράση יוֹם  טוֹב (καλή μέρα, Α~ Σαμουήλ 25:8). Παρατηρήστε ότι στα εβραϊκά το επίθετο ακολουθεί το ουσιαστικό που περιγράφει. Αν το ουσιαστικό έχει το άρθρο ה (ως πρόθεμα) τότε θα το έχει και το επίθετο επίσης, όπως στο הָהָר  הַטוֹב (το καλό βουνό, Δευτερονόμιο 3:25).

Το επίθετο επίσης ταιριάζει με το γένος του ουσιαστικού. Στα τελευταία δύο παραδείγματα, η λέξη יוֹם και הַר είναι αρσενικά ουσιαστικά επομένως χρησιμοποιείται η αρσενική μορφή טוֹב . Η λέξη אֶרֶץ (γη) είναι θηλυκό ουσιαστικό και έτσι χρησιμοποιείται το θηλυκό טוֹבָה στη φράση אֶרֶץטוֹבָה (μία καλή γη, Έξοδος 3:8). Το επίθετο επίσης ταιριάζει με τον αριθμό (αρσενικό ή μοναδικό) του ουσιαστικού. Σε κάθε ένα από τα προηγούμενα παραδείγματά μας χρησιμοποιείται ο ενικός της λέξης טוֹב επειδή το ουσιαστικό που περιγράφει είναι επίσης στον ενικό. Στη φράση בָּתִּים  טוֹבִים (καλά σπίτια, Δευτερονόμιο 8:12) η λέξη בֵית (σπίτι) χρησιμοποιείται στον πληθυντικό, όπως και το επίθετο επίσης.

Στη φράση הַמֶּלֶךְ טוֹב η λέξη מֶלֶךְ (βασιλιάς) έχει ως πρόθεμα το άρθρο ה (ο) όχι όμως και η λέξη טוֹב. Σε αυτή την περίπτωση η λέξη טוֹב δεν χρησιμοποιείται ως επίθετο αλλά ως ουσιαστικό και πρέπει επομένως να μεταφραστεί ως «ο βασιλιάς [είναι] καλός» ή «ο βασιλιάς [είναι] ευχαριστημένος» (Νεεμίας 2:5).

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα βιβλικά εβραϊκά δεν συμπαθούν πραγματικά τα επίθετα αλλά αντ' αυτών προτιμούν να παρέχουν περιγραφές χρησιμοποιώντας ρήματα δεδομένου ότι η αρχαία εβραϊκή σκέψη περιγράφει τα πράγματα μάλλον με βάση τη λειτουργία και το σκοπό τους παρά την εμφάνισή τους.

Μερικά κοινά βιβλικά επίθετα είναι τα ακόλουθα.