Τι ειρωνεία!...

Ύστερα από το άρθρο μας "Πριν από Τριάντα Χρόνια" στο τεύχος Μαρτίου 1986), κάποιος μας ρώτησε: "Και πού είναι σήμερα εκείνα τα παιδιά που διάβασαν το κείμενο των "Παιδικών Φύλλων" που αναφέρατε;"

Μια εύλογη και, από μια άποψη, όχι εύκολο ν' απαντηθεί απορία. Και δεν είναι εύκολη η απάντηση επειδή ίσως κάποιοι πληγωθούν κι αυτό δεν είναι καλό.

Την τελευταία Κυριακή του Απρίλη, ωστόσο, σε κεντρική εκκλησία της Αθήνας, μας προσφέρθηκε δωρεάν ένα όχι και πολύ παλιό τεύχος του περιοδικού "Λυτρωμένα Νιάτα" (Ιαν.-Φεβρ. 1981). Από αυτό (σελ. 16-17) μεταφέρουμε παρακάτω αποσπάσματα από άρθρο με τίτλο "Απάντηση σε ανησυχίες". Όπως θα διαπιστώσετε είναι μια απόδειξη πως, κι αν ακόμη δεν είχαν την πλατιά απήχηση που θα εύχονταν ο εκδότης των "Π.Φ.", δεν πήγαν χαμένα εκείνα τα μηνύματα ή, αν προτιμάτε, το πνεύμα εκείνης της εποχής, και πράγματι σώζονται ακόμα μερικά "σφυριά και καρφιά"...

 

"Πρόκειται για μια αυτοεξέταση μπροστά στο νέο χρόνο. Για όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα, για καημούς στην πνευματική μας ζωή και στο έργο των Εκκλησιών που δε βρήκαν δικαίωση, αλλά και γενικότερα "για την απιστία, την κοσμικότητα, τη χλιαρότητα, την αδιαφορία και την επιπολαιότητα" πού μάς ζώνουν από παντού, δημιουργώντας γύρω μας μια απελπιστική πνευματική νύχτα. Είν' αλήθεια πώς, ενώ μέσα στη Βίβλο βλέπουμε απ' την αρχή μέχρι το τέλος τη ζωή των ανθρώπων του Θεού -είτε στην Παλιά είτε στην Καινή Διαθήκη- να είναι μια ζωή εξόδου από τον κόσμο (Εβραίους 13:13), σήμερα η Εκκλησία μπαίνει, εισέρχεται, όλο και περισσότερο στον κόσμο και τείνει να εξαλείψει κάθε ειδοποιό διαφορά της απ' αυτόν. Ο Αβραάμ "εξήλθε" από την Ουρ των Χαλδαίων και ξέκοψε κάθε σχέση με το παλιό του συγγενολόι (Γεν. ιβ' Ι). Ο Μωυσής "αφήκε την Αίγυπτον μη φοβηθείς τον θυμόν του βασιλέως" (Εβρ. 11:27). Τέλος, συμπερασματικά ο λόγος του Θεού, αφού αναφέρεται σ' όλους τους αγίους της βιβλικής ιστορίας, καταλήγει: "Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος... αποβλέποντες εις τον Ιησούν... στις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν..." (Εβρ. 12: 1-2). Ο Χριστός είναι πρότυπο σταυρού. Και το κακό άρχισε από τότε πού η Εκκλησία έπαψε να βλέπει το Χριστό σαν πρότυπο σταυρού, και σαν αρχηγό πού θα την οδηγήσει έξω από τον κόσμο διά του σταυρού. Από τότε πού άρχισε να παζαρεύει πόσο "μέσα" πρέπει να προχωρήσει στον κόσμο, πόσα να του δώσει κα! πόσα να πάρει από τον κόσμο. Από τότε πού έπαψε να εξετάζει αν κάτι είναι ή όχι αμαρτία, κι άρχισε να μετράει κατά πόσο ποσοστό είναι ή όχι αμαρτία. Από τότε πύκνωσε το σκοτάδι όχι μόνο γύρω από την Εκκλησία, αλλά μπήκε και μέσα σ' αυτή. Βέβαια, αυτό δεν έγινε αυτόματα, όπως κόβεται, ας πούμε, το φως σε μια γειτονιά. Γίνεται αργά, μα σταθερά, σαν το βασίλεμα του ήλιου (...) η χλιαρότητα κι η αδιαφορία πού παρατηρούμε δεν είναι η αιτία, πού θα εκλείψει με το ένωμα και την προσευχή ή τη νηστεία. Αυτά είναι μόνο τ1 αποτέλεσμα. Η αιτία είναι ότι φοβηθήκαμε να πούμε την αμαρτία, αμαρτία- τον κόσμο, κόσμο, και να χτυπήσουμε σαν υπεύθυνοι, πού "κρατούν τα σκεύη του Κυρίου", στη ρίζα του το κακό. Δειλιάσαμε, φίλοι, και ξεθάρρεψε ο εχθρός. Πισωπατήσαμε και διστάσαμε, γιατί την καρδιά μας δεν την φούντωνε ούτε την ωθούσε η αγιότητα. Γιατί σκεφτήκαμε: μήπως βγουν κα'ι "τα δικά μας" στη φόρα; Έτσι κάναμε μια σιωπηρή, καταραμένη συμφωνία: κρύψε τα δικά μου να κρύψω κι εγώ τα δικά σου. Κάλυψε με να σε καλύψω. Αποτέλεσμα: μάς κάλυψε όλους το πηχτό σκοτάδι. Εμείς συντηρούμε αυτό το σκοτάδι. Τι ειρωνεία! (...) Χάρης"

Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, ομολογίες αυτού του είδους δεν εμφανίζονται πολύ συχνά στον καιρό μας. Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο; Ο προβληματισμός μας, λοιπόν, μας έκανε ν' αναρωτηθούμε κι εμείς με τη σειρά μας, μήπως υπάρχει και κάποια άλλη αιτία, κάποιο "τεχνικό" ας πούμε εμπόδιο; Μήπως δηλαδή δεν καρφώνονται πια θέσεις όχι επειδή δεν υπάρχουν "σφυριά και καρφιά" αλλά μήπως είναι δύσκολο στην "φιλελεύθέρη" εποχή μας, να βρει κανείς "πόρτες" στις εκκλησιές μας; Πόρτες που θα στέκονται αφορμή προβληματισμού τόσο για τους "εντός", που εύκολα αρέσκονται ν' απλώνονται και προς τα "έξω", όσο και για τους "εκτός" που, εξαιτίας της μεγάλης συμμόρφωσης των Εκκλησιών με το εξωτερικό περιβάλλον, δε δυσκολεύονται όχι μόνο να εισχωρούν αλλά και τη βόλτα τους να κάνουν μέσα στις συνάξεις των πιστών -όχι παντού το ίδιο φανερά και απροκάλυπτα- εκεί δηλαδή που φυσιολογικά θα περίμενε κανείς να υπήρχε "γη αγία".

Μήπως κι οι πόρτες καταργήθηκαν εντελώς, σαν μη χρειαζούμενες πια;

Ενδεικτικά αναφερόμαστε εδώ στην παρακάτω άποψη που υποστηρίχτηκε πρόσφατα "από του βήματος" κατά τα άλλα "προοδευτικής" εκκλησίας. Πρόκειται για την παλιά παπαδοκρατική θεωρία των γιαγιάδων μας -τόσο υπεύθυνη για το σκοταδισμό που επικρατεί στο λαό μας- που λέει: "Εσύ μη κοιτάς τη ζωή των προϊσταμένων της εκκλησίας σου, μόνο να υποτάσσεσαι σε κείνα που σου διδάσκουν. Αν εκείνοι δε βαδίζουν σωστά, η ευθύνη είναι δική τους". Άποψη που, όπως καταλαβαίνετε, όχι μόνο δεν έχει σχέση με το "Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς και εγώ του Χριστού" του Παύλου (Α' Κορ. 11/1), αλλά και προλειαίνει το έδαφος για το "Πίστευε και μη ερεύνα".

Δυο τάσεις παρατηρούνται: Η μια κατεδαφίζει τις πόρτες ενώ η άλλη αγωνίζεται να τις βρει για να καρφώσει τις θέσεις της - τις θέσεις της Πρώτης Αποστολικής Εκκλησίας, όπως τις βρίσκουμε χαραγμένες στις σελίδες της Καινής Διαθήκης αλλά τόσο απρόθυμοι είμαστε να τις ακολουθήσουμε στον 20ο μας αιώνα.

Μακάρι οι άμβωνες, αλλά και τα έντυπα βήματα μας, να διατεθούν γι' αυτή τη χρήση· να μιλήσουν επιτέλους και για "τα δικά μας". Διαφορετικά οι μεν εκκλησίες μας θα "μεγαλώνουν", η πνευματική μας ποιότητα όμως θα εξακολουθήσει να φθίνει και -το πιο τραγικό- χωρίς να μπορούμε ν' αποδώσουμε την κακοδαιμονία μας σε κανέναν εξωτερικό παράγοντα, αφού -για να χρησιμοποιήσουμε λόγια από το κείμενο που σας παρουσιάσαμε- "Εμείς συντηρούμε αυτό το σκοτάδι. Τι ειρωνεία!"

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ