Πριν από Τριάντα Χρόνια
Στο τεύχος Φεβρουαρίου 1956, του ιστορικού πια περιοδικού "Παιδικά Φύλλα", δημοσιεύτηκε άρθρο από το οποίο δανειζόμαστε τα παρακάτω κείμενα.
Αν και πέρασαν ακριβώς τριάντα χρόνια και πολλά μεσολάβησαν στο μεταξύ, τα λόγια που αμέσως παραθέτουμε διατηρούν αμείωτη τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια τους και αξίζει να προσεχθούν.
"(...) Μάλλον θα ήθελα με το σφυρί και με τα καρφιά του Λούθηρου ν' ασχοληθούμε. Ναι, ναι! Μη παραξενεύεστε! Το επαναλαμβάνω: "Με το σφυρί και τα καρφιά του"! Γιατί, από μια άποψη, αυτά ήταν, νομίζω, κι από τις "θέσεις" του ακόμα πιο σπουδαία. "Θέσεις" είχαν κι άλλοι, για να τις καρφώσουν στην πόρτα καμιάς εκκλησίας. Πεποιθήσεις, ακριβώς τις ίδιες σαν του Λούθηρου κι άλλοι πολλοί είχαν, μα τους έλειψε το θάρρος να τις διακηρύξουν δημόσια. Τις είχαν, μα τις κρατούσαν επιμελώς διπλωμένες στην τσέπη τους.
"(...) Αυτό το μάθημα, παιδιά, θα ήθελα όλοι μας να πάρουμε. Πεποιθήσεις για διάφορα ζητήματα έχετε. Διαθέτετε όμως σφυρί και καρφιά; Έχετε την ηθική κορμοστασιά σ' ένα δυσμενές για σας περιβάλλον και μι σεμνότητα αλλά και άφοβα να διακηρύξετε τις πεποιθήσεις σας; Πεποιθήσεις έχουμε! Πόσες φορές όμως πλησιάζουμε δειλά κι αθόρυβα το Κάστρο και βγάζουμε συνεσταλμένοι από την τσέπη τις πεποιθήσεις μας και τις κολλάμε στην πόρτα της εκκλησίας με ...σάλιο! Τόση είναι η προσήλωση μας στις αρχές μας και τόσος ο σεβασμός που τις τρέφουμε!
"(...) Αν πραγματικά ο Χριστός είναι Σωτήρ σας, ζητήστε Του σφυρί και καρφιά, για να καρφώσετε ψηλά και γερά τη μαρτυρία σας στο όνομα Του. Για να μην ντρέπεστε ποτέ να Τον ομολογείτε."
Αυτά έγραφε ο εκδότης των "Παιδικών Φύλλων" απευθυνόμενος στ' "Αγαπημένα του παιδιά" και φαίνεται πως τα παιδιά της χριστιανικής μας κοινότητας του 1956 ήταν αρκετά ώριμα και υπεύθυνα για να τους μιλάνε μ' αυτόν τον τρόπο.Εκείνο που, δυστυχώς, δε μπορούμε να πούμε, είναι σε ποια κατάσταση βρίσκονται όχι τα σημερινά παιδιά αλλά, αντίθετα, εμείς οι μεγάλοι. Εμείς που, βολεμένοι στις αναπαυτικές καρέκλες των σύγχρονων εκκλησιών μας, μόνη φροντίδα έχουμε να μη ταραχτεί η νεκρική γαλήνη που απλώνεται εκεί, όπου πριν από 30 χρόνια, δοξάζονταν το όνομα του Κυρίου όχι "εν τυμπάνω και χοροστασία" αλλά με το θυμίαμα μιας αυστηρής ζωής γεμάτης αγώνες και θυσίες.
Πόσο τραγικό είναι να χρησιμοποιούμε το ίδιο αυτό κείμενο, που γράφτηκε για να διαβαστεί από παιδιά, με ελπίδα και θερμή ευχή, μήπως συγκινήσει κάποιους από τους σημερινούς ενήλικες που αποτελούν το "πλήρωμα" των εκκλησιών μας.
Βέβαια δεν υποστηρίζουμε πως οι αδελφοί μας του 1956 ήταν χωρίς ατέλειες και προβλήματα. Ούτε θα ήταν σωστό να τους προβάλλουμε σαν υπόδειγμα αφού οι Χριστιανοί, και του '56 και του '86, έχουν πρότυπο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ωστόσο αναφερόμαστε σ' εκείνη την, όχι και τόσο απομακρυσμένη από μας, εποχή για να φανεί το μέγεθος της φθοράς που πλήττει στις μέρες μας το πλήθος εκείνων που με τόσο μεγάλη ευκολία αρέσκονται να ονομάζονται "χριστιανοί".
Βλέπετε σήμερα κανείς σχεδόν δεν ακούγεται να υψώνει τη φωνή του, ούτε να καρφώνει τις "θέσεις" του, όπως έκαναν άλλοτε οι γνήσιοι δούλοι του Θεού όταν έβλεπαν την απομάκρυνση από το θείο νόμο της Αγίας Γραφής. (Εδώ θα 'πρεπε να προσθέσουμε πως η διαπίστωση αυτή αφορά κι εκείνους που υποστηρίζουν ότι βαδίζουν στα βήματα των Μεταρρυθμιστών- ιδιαίτερα μάλιστα αυτούς).
Αλλά, θα απορούσε κάποιος, πως συμβαίνει, ιδιαίτερα ανάμεσα στους Έλληνες, που σαν λαός χαρακτηριζόμαστε για το θάρρος της γνώμης μας, να μην προβάλλονται και τονίζονται οι "θέσεις" μας. Φαίνεται πως, μαζί με την υπόλοιπη "πρόοδο" μας, εξελιχθήκαμε και σ' αυτό το σημείο.
Είναι πάντως αλήθεια και εύκολα διαπιστώνεται από τον τρόπο που τα εκκλησιάσματα αντιδρούν στα διάφορα κηρύγματα. Οι περισσότεροι-για να μην πούμε όλοι- έχουν τελικά διαφορετικές απόψεις από κείνες του κήρυκα. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο που ενεργούν στην ατομική και οικογενειακή τους ζωή. Όμως καμιά αντίθετη φωνή δεν ακούγεται. "Ας λέει ο κήρυκας ό,τι θέλει. Δικαίωμα δικό μας να ζούμε όπως μας αρέσει, όπως εμείς κρίνουμε σωστό", λένε από μέσα τους. "Επιτέλους, μήπως και ενδιαφέρεται κανείς για την προσωπική μας ζωή; Μήπως θα μας ελέγξει; Μήπως θα προσπαθήσει να μας συνετίσει;" (Αν υπάρχει και καμιά εξαίρεση ας μας συγχωρεθεί η γενίκευση).
Έτσι ο καθένας έχει και διατηρεί τις "θέσεις" του, μα όχι στην πόρτα καρφωμένες, να τις ξέρουν όλοι, αλλά κρυμμένες καλά, σαν κάποιο ελάττωμα που δε θέλουμε να φανεί.
Όμως, ίσως κάποιος διαμαρτυρηθεί, υπάρχουν και μερικοί που και ενδιαφέρονται, και κόπτονται, και ξοδεύονται, και αγωνίζονται να περάσουν τις "θέσεις" τους ή, όπως πιο συχνά ακούγεται στον καιρό μας, τις "αρχές" του. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια άλλη σκοτεινή πλευρά της εποχής μας επειδή, τις πιο πολλές φορές, πρόκειται για θέσεις και αρχές ανθρώπινες, που δύσκολα μπορούν να σταθούν στο έδαφος της Αγίας Γραφής, και μ' αυτό το θέμα ίσως ασχοληθούμε κάποια άλλη φορά.
Ας κλείσουμε τούτες τις σκέψεις μας με τα ίδια "παιδικά" λόγια:
"Αν πραγματικά ο Χριστός είναι Σωτήρ σας, ζητήστε Του σφυρί και καρφιά, για να καρφώσετε ψηλά και γερά τη μαρτυρία σας στο όνομα Του. Για να μην ντρέπεστε να Τον ομολογείτε".
Ας ποθήσουμε, για να βρουν οι αλήθειες αυτές έδαφος στην καρδιά μας, να γίνουμε κι εμείς σαν τα παιδιά. Και μη μας διαφεύγει η προειδοποίηση του Κυρίου Ιησού:
"Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε, και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών" (Ματθ. 18/3).