Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Επικοινωνία
Γράψτε εδώ ό,τι θέλετε να ψάξετε από τον ΤΥΧΙΚΟ
Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή .
Το περιοδικό που ενώνει τους πιστούς του Χριστού
Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛΛ
ΙΙ
Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή
πατήστε την άνω εικόνα.
Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2012
Πατήστε στους τίτλους των άρθρων
Α Ρ Θ Ρ Α
  Αληθινή μετάνοια  «Κατασφάξατε έμπροσθέν μου...»  «Μνηστεύσομαί σε εμαυτώ...»  «Θεός πάσης παρηγορίας»  Μιμητές Του, αλλά σε τί; |
Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ Σ Τ Η Λ Ε Σ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
|
Εκ καρδίας
Οι κερασιές του παππού...
 Στην μικρή αυλή που
υπάρχει πίσω από την οικοδομή που μας χάρισε ο Κύριος, ο πατέρας μου
ζήτησε να φυτέψουμε δύο κερασιές. Αυτό έγινε λίγο καιρό πριν πεθάνει. Ο
παππούς είχε πάντα την επιθυμία να έχει τέτοια δέντρα στον κήπο του
αλλά δεν το είχε καταφέρει.
Ο άντρας της αδελφής μου φρόντισε και έφερε από την Μακεδονία δύο τέτοια δενδρύλλια που φυτέψαμε σύμφωνα με την επιθυμία του παππού. Όμως οι κερασιές δεν δίνουν καρπό από τον πρώτο χρόνο κι έτσι αρχικά βλέπαμε μόνο φύλλα. Ο παππούς στο μεταξύ άφησε τον μάταιο αυτό κόσμο και εμείς παρακολουθούσαμε τα μικρά δέντρα που γρήγορα μεγάλωσαν και γέμισαν φύλλα, αλλά καρπός πουθενά... Μόλις τον περασμένο χρόνο είδαμε μερικά μόνο άσπρα λουλουδάκια, όμως εφέτος, ω του θαύματος, τα δέντρα έδωσαν όχι μόνο φύλλα αλλά και, όπως βλέπετε στη φωτογραφία, νόστιμους καρπούς. Είχαν περάσει 6 χρόνια από τότε που φυτέψαμε τα δέντρα, όμως αυτά, ακολουθώντας την προδιαγραμμένη από τον Θεό πορεία τους, έκαναν το μέρος τους και μας χαροποίησαν καθώς μας έδωσαν την πρώτη "σοδειά". Δεν ήταν βέβαια μία μεγάλη σοδειά. Δεν γίνεται λόγος για πολύ καρπό... Εξάλλου η παροιμία λέει «Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι», όμως αυτή η καλή αρχή προμηνύει πως στο εξής ο καρπός θα είναι πολύ περισσότερος. Πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση που δημιούργησε αυτή η ιστορία, είναι ένα δίδαγμα για το πώς πρέπει να έχουμε υπομονή όταν εκτελούμε το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα. Εμείς συνήθως βιαζόμαστε για να δούμε τον "καρπό" του κόπου μας και γρήγορα απογοητευόμαστε –όχι σπάνια μπορεί και να παρατήσουμε κάθε προσπάθεια– επειδή δεν βλέπουμε... Ως άνθρωποι έχουμε μάθει να εκτιμούμε εκείνο που ΒΛΕΠΟΥΜΕ, όμως ο Κύριος μάς διδάσκει να μάθουμε να πιστεύουμε στα μη βλεπόμενα: «Ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ' εις τα μη βλεπόμενα^ διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια» (Β΄ Κορ. 4/δ/18) και όπως έκανε ο Μωυσής που «διά πίστεως αφήκε την Αίγυπτον, μη φοβηθείς τον θυμόν του βασιλέως^ διότι ως βλέπων τον αόρατον ενεκαρτέρησε» (Εβρ. 11/ια/27). Εκλάβαμε τούτο το περιστατικό ως ένα ακόμη στάδιο της παιδείας του Θεού η οποία, ως συνήθως, «προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης, ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι' αυτής καρπόν ειρηνικον δικαιοσύνης» (Εβρ. 12/ιβ/11). Ευχαριστούμε τον Θεό, ευχαριστούμε και τον παππού, που μέσα από την παραγγελία του μάς έδωσε ένα ακόμη πολύτιμο μάθημα, εφαρμογής, υπομονής και εγκαρτέρησης, για να απολαύσουμε τον αιώνιο ΚΑΡΠΟ μέσα στη δόξα και για τη δόξα του Μεγάλου Θεού μας. | |