“Προσευχή” και ειρήνη
Ο σεβαστός αναγνώστης μας από τη Σύρο, κ. Τ.Φ., έστειλε δύο επιστολές στις οποίες αναφέρεται εκτενώς σε προηγούμενα κείμενα του «Τ» σχετικά με τη διαθρησκευτική σύναξη της Ασίζης. Δυστυχώς, λόγω του μεγάλου μεγέθους των, δε μπορούμε να καταχωρήσουμε εδώ ολόκληρες τις επιστολές του, τις δημοσιεύουμε όμως στο διαδίκτυο.[*]
Ακολουθούν οι απαντήσεις μας σε κάθε θέμα χωριστά:
Αγαπητέ κ. Τ.Φ.
Ευχαριστούμε για τις πάντοτε καλοδεχούμενες επιστολές σας. Είστε από τους λίγους, δυστυχώς, αναγνώστες μας, που ενδιαφέρονται και συμβάλλουν σε έναν ευγενικό και εποικοδομητικό διάλογο και αυτό το εκτιμούμε πάρα πολύ.
Αναφορικά με τις παρατηρήσεις σας θα είχαμε να απαντήσουμε ως εξής:
(1) Για τη δική μας γνώμη, και έχοντας υπόψη το σημερινό κατάντημα του δυτικού πολιτισμού, που είναι πλέον ποτισμένος με το φαρμάκι της "Νέας Εποχής", έννοιες όπως το "Φως των Χριστουγέννων" καθόλου δεν παραπέμπουν στον ΧΡΙΣΤΟ της Βίβλου και την σωτήρια αποστολή Του.
Κατά συνέπεια περιμένουμε από τους ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, να υπογραμμίζουν και να επιβεβαιώνουν τη σχέση τους προσωπικά με τον ΚΥΡΙΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ και όχι με άλλες αφηριμένες έννοιες και δεν βρίσκουμε με ποιο τρόπο δικαιολογείται η χρήση της ρήσης «Το γράμμα σκοτώνει, το πνεύμα ζωοποιεί» στο συγκεκριμένο σημείο.
(2) Κατανοούμε τη διαφορά μεταξύ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ και οιουδήποτε άλλου πνεύματος. Επιπλέον το κεφαλαίο “Π” δεν ανήκει σ’ εμάς αλλά στο περιοδικό «Ανοιχτοιί Ορίζοντες» από όπου και αντιγράψαμε τα λόγια του Καρδινάλιου.
Ωστόσο δεν λησμονούμε ότι τα με μικρό "π" πνεύματα, διακρίνονται σε αγαθά και πονηρά. Ακόμη κι αν η εξήγηση των λεξικών που επικαλείστε, δεν μπαίνει σε τέτοιες “λεπτομέρειες”, απομένει στον αναγνώστη ή τον γράφοντα να διακρίνει ή να ορίσει κάθε φορά "τι είδους" είναι το πνεύμα περί ου ο λόγος.
Με το δικό μας ερώτημα δεν αναφερόμασταν στο Άγιο Πνεύμα με κανένα τρόπο αλλά, αντίθετα, αναρωτιόμασταν –και εξακολουθούμε να αναρωτιόμαστε– μήπως πίσω από το «Πνεύμα της Ασίζης» κρύβεται όχι κάποια "ιδέα/αντίληψη/κίνητρο/νοοτροπία" αλλά μάλλον κάποιο ΠΟΝΗΡΟ ΠΝΕΥΜΑ που επιχειρεί να συγκεράσει το φως με το σκοτάδι, τον Χριστό με τον Βελίαλ... Μάλιστα, για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, εμείς φρονούμε πως μάλλον το τελευταίο συμβαίνει – και μακάρι να διαψευστούμε εκ των πραγμάτων.
(3) Το ζητούμενο δεν είναι απλά κάποιας μορφής συμφιλίωση ή ειρήνη –που τόσες φορές ανά τους αιώνες προσπάθησαν οι άνθρωποι να κατακτήσουν–, αλλά Ο ΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ. Αυτός, λοιπόν, Ο ΑΡΧΩΝ είναι που έντεχνα, και με όλες τις μεθόδους της ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ, μένει ΑΜΑΡΤΥΡΗΤΟΣ και προφανώς ΑΠΩΝ από όλες τις διαθρησκευτικές εκδηλώσεις (και ας μη θεωρηθεί εδώ ότι αναφερόμαστε μόνο σ’ εκείνες που οργανώνει και προΐσταται ο Επίσκοπος της Ρώμης, διότι το ίδιο λέμε και για τις ανάλογες που –κατά μιμητισμό ίσως, οπωσδήποτε όμως επόμενοι– οργανώνουν και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.
(4) Το κακό –χείριστο θα λέγαμε– παράδειγμα που δίνουν οι ηγέτες των θρησκειών όταν συμπροσεύχονται –αν και οι ίδιοι επιμένουν ότι ΔΕΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ(;!;...) είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να δεχτεί η θρησκεία της "Νέας Εποχής" (New Age) και στην οποία καλούνται να προσχωρήσουν οι οπαδοί όλων των άλλων θρησκειών, διότι, σε τελευταία ανάλυση, αν είναι καλό και επαινετό για τους ηγέτες των εκκλησιών να συμπροσεύχονται μετά των αλλοθρήσκων, γιατί να μην κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι θρησκευόμενοι, οι οποίοι μάλιστα δεν έχουν καν τη διάκριση να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο ένα και το άλλο; Μήπως δεν το βλέπουμε αυτό και στη σύμμιξη της αρχαιοελληνικής ειδωλολατρίας με την "ορθοδοξία" της χώρας μας; Δεν το βλέπουμε στην ανάμιξη των αναστεναριών και του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Δεν το βλέπουμε επίσης στη σύμμιξη της ρωμαιοκαθολικής λατρείας με τις θρησκευτικές παραδόσεις των Ίνκας και λοιπών ιθαγενών της Νότιας Αμερικής και του Βουντού; Δεν το βλέπουμε στην σύμπραξη του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με διάφορα πολιτικά κινήματα και με εκείνα των ομοφυλοφίλων;(!)...
(5) Σε ό,τι αφορά τον Ολυμπιακό Ύμνο, που απευθύνεται σε κάποιο «Αρχαιο Πνευμα Αθανατο», όπως γράψαμε και στο τεύχος Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2000, πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι άλλο από το εωσφορικό πνεύμα που είτε με τη μορφή του Δία, είτε με τη μορφή του Βάαλ, είτε με τη σύγχρονη μορφή του Ολυμπισμού, αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από τον ΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ, τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Ο Παύλος έγραψε, «Το είδωλον είναι τι; ή το ειδωλόθυτον είναι τι; ουχί^ αλλ’ ότι εκείνα τα οποία θυσιάζουσι τα έθνη, εις τα δαιμονια θυσιαζουσι, και ουχί εις τον Θεόν^ και δεν θέλω σεις να γίνησθε κοινωνοί των δαιμονίων» (Α~ Κορ. 10/ι/19-20).
Εμείς πίσω από σε κάθε πανθρησκευτική κίνηση βλέπουμε αυτά ακριβώς τα πνεύματα, δηλαδή τα δαιμόνια, και γι’ αυτό θέλουμε να μένουμε αμέτοχοι.
Τώρα το πώς η Ελλαδική Εκκλησία σύστησε Συνοδική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, βοηθάει στην εξεύρεση εθελοντών για τους αγώνες του 2004 κ.λπ., ίσως εξηγείται από το δέλεαρ της είσπραξης σημαντικών κονδυλίων αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης...
(6) Προσπαθείτε να εξηγήσετε ότι το «Πνεύμα της Ασίζης» δεν είναι άλλο από το πνεύμα που διέπνεε τον Φτωχούλη της Ασίζης... Αν έτσι είναι, γιατί τότε δεν λένε «το πνεύμα του Φραγκίσκου»; Έχουμε λοιπόν την αίσθηση πως λέγοντας το «Πνεύμα της Ασίζης» δεν αναφέρονται στον Φραγκίσκο αλλά σε εκείνο το πονηρό πνεύμα που ενέπνευσε και συγκέντρωσε όλο αυτό το σύμμικτο πλήθος σε μια πράξη που σε άλλη ευκαιρία (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2002) είχαμε χαρακτηρίσει ως «βδέλυγμα ενώπιον του Θεού. Μάλιστα ένα βδέλυγμα που τείνει να καταστεί θεσμός και να επαναλαμβάνεται κάθε τόσο...».
(7) Γράφετε ότι «οι ηγέτες αυτοί δεν συνήλθαν για απειλές και ύβρεις (...). Θέλησαν πρώτιστα να προσευχηθούν για την ΕΙΡΗΝΗ του κόσμου, γιατί όπως το γράφεις και συ, αγαπητέ «ΤΥΧΙΚΕ», στη σελ. 27 του ίδιου του τεύχους, είναι μαζί σου πεπεισμένοι ότι: ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.»
Αν αυτό ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, και αληθινά οι άνθρωποι αυτοί είναι πεπεισμένοι, όπως κι εμείς, ότι ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ, γιατί τότε δεν προσευχήθηκαν εν τω ονόματί Του αλλά ο καθένας επικαλέστηκε τον δικό του "θεό"; Ή μήπως θα πρέπει να πούμε ότι όλοι οι "θεοί" είναι το ίδιο... όπως συνηθίζεται ν’ ακούγεται ολοένα και περισσότερο στις ελληνικές τηλεοράσεις;
(8) Μνημονεύετε το απόφθεγμα του Στρατηγού Foch, σύμφωνα με τον οποίο «Δυο χέρια υψωμένα στον ουρανό, είναι πιο αποτελεσματικά από ολόκληρες στρατιές». Συμφωνούμε και διαφωνούμε. Αν οι προσευχόμενοι είναι λάτρεις του αληθινού Θεού, τότε ναι! Αν όμως είναι λάτρεις ψευδών "θεών", τότε ΟΧΙ!
Γιατί να ψάχνουμε να βρούμε τη δύναμη της προσευχής –σε δύο ή σε δισεκατομμύρια χέρια υψωμένα στον ουρανό– κατά τους λόγους ενός πολέμαρχου, όταν ο ίδιος ο Θεός έχει δηλώσει: «Όταν έρχησθε να εμφανισθήτε ενώπιον μου, τις εζήτησεν εκ των χειρών σας τούτο, να πατήτε τας αυλάς μου; Μη φέρετε πλέον ματαίας προσφοράς^ το θυμίαμα είναι βδέλυγμα εις εμέ^ τας νεομηνίας και τα σάββατα, την συγκάλεσιν των συνάξεων, δεν δυναμαι να υποφερω, ανομιαν και πανηγυρικην συναξιν» (Ησ. 1/α/12-13).
Ο Θεός της Βίβλου θέτει σ’ εμάς το απλό ερώτημα: «Πώς ήθελε μολυνθή το όνομά μου; ναι, δεν θέλω δώσει την δόξαν μου εις άλλον. (...) Εγώ αυτός είμαι^ ΕΓΩ Ο ΠΡΩΤΟΣ, ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΕΣΧΑΤΟΣ» (Ησ. 48/μη/11-13). Αλλά ποιον "θεό" δόξασαν οι ετερόθρησκοι που συμπροσευχήθηκαν στην Ασίζη; Και αν ποτέ γινόταν ειρήνη στον κόσμο, σε ποιον "θεό" θα το απέδιδαν και ποιον "θεό" θα μεγάλυναν και θα ευχαριστούσαν;
(9) Γράφετε πως «οι ηγέτες, με το παράδειγμά τους, μας προτρέπουν να προσευχόμεθα, ο καθένας στο Θεό που πιστεύει». Όμως ο Παύλος δίδαξε «Μη ομοζυγειτε με τους απιστους^ διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος; Τινα δε συμφωνιαν ο Χριστος με τον Βελιαλ; ή τίνα μερίδα ο πιστός με τον άπιστον; Τίνα δε συμβίβασιν ο ναός του Θεού με τα είδωλα; διότι σεις είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός, `Ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί^ και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου’. Διά τούτο `εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε’, λέγει Κύριος, `και μη εγγίσητε ακάθαρτον’^ και `εγώ θέλω σας δεχθή^ και θέλω είσθαι Πατήρ σας, και σεις θέλετε είσθαι υιοί μου και θυγατέρες’, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Β~ Κορ. 6/ς/14-18).
(10) Κατά κάποιο τρόπο κατηγορείται τον αναγνώστη Τζ.Π. –τον οποίον όπως και εσάς δεν γνωρίζουμε προσωπικά– επειδή έγραψε πως «η υποκρισία και η αμαρτία υπερχειλίζει από τα χείλη τους». Μα χρειάζεται πολύ σκέψη για να το ΔΕΙ κανείς αυτό ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ; Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς την καρδιά όταν, όπως μας δίδαξε ο Χριστός, «εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα» και ότι «απο των καρπων αυτων θελετε γνωρισει αυτους^ μήποτε συνάγουσιν από ακανθών σταφύλια, ή από τριβόλων σύκα;» (Ματθ. 12/ιβ/34, 7/ζ/16).
Είδε κανείς ποτέ στην ιστορία αλλά και σήμερα τους κληρικούς όλων των θρησκειών να ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΝ τη θέση τους από τους πολιτικούς και να μένουν μακριά από τους πολέμους τους; Μήπως τους είδε –εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων– να κατακρίνουν δημόσια τους πλούσιους για την κατασπατάληση του πλούτου και την παραγωγή και εμπορία των όπλων; Δεν έχουμε στοιχεία, όμως κάποιοι κατηγορούν ότι οργανωμένες θρησκείες είναι μέτοχοι σε βιομηχανίες όπλων. Εάν τούτο αληθεύει, δεν είναι υποκρισία χειρίστου βαθμού; Και τι πλέον χρειάζεται να γνωρίζουμε τα «ενδόμυχα» των ψυχών τους, όταν τα έργα τους βοούν και όζουν;
(11) Ζητάτε τέλος, να δημοσιεύσουμε τον Δεκάλογο της Ασίζης. Σας βεβαιώνουμε πως θα το κάνουμε μετά χαράς όταν εκείνοι που τον υπέγραψαν δείξουν πρώτοι ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥΣ ότι αρχίζουν να τον υλοποιούν. Διότι, από όσα είδαμε μέχρι σήμερα και μπορούμε να προβλέψουμε σε ένα ορατό μέλλον, θα αποδειχτεί και αυτό όπως τόσα άλλα, ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, λόγια που ανήκουν στην παύλεια φράση: «Όταν λέγωσιν, Ειρήνη και ασφάλεια, τότε επέρχεται επ’ αυτούς αιφνίδιος όλεθρος, καθώς αι ωδίνες εις την εγκυμονούσαν^ και δεν θέλουσιν εκφύγει» (Α~ Θεσ. 5/ε/3)
Ύστερα από τα παραπάνω συγχωρέστε μας να βλέπουμε με μεγάλη επιφύλαξη και να μένουμε μακριά από κάθε διαθρησκευτική εκδήλωση από όποιον και αν οργανώνεται.
Με αγάπη εν Χριστώ
«ΤΥΧΙΚΟΣ»
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ