"ΙΔΟΥ ΚΑΙΝΑ ΠΟΙΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ" ;

Σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Νέα Χριστιανική Πνοή" (Ιαν.-Φεβρ. 2001), με τίτλο "Ο Χωρισμός της Εκκλησίας και του Κράτους" ο Μητροπολίτης Ιλίου Παύλος γράφει τα εξής ΠΕΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΑ ΑΛΗΘΙΝΑ:

"Κάποτε ο Χριστιανισμός ξεκίνησε σαν μια επανάσταση για ν' αλλάξει τον κόσμο. Σύνθημά του ήταν το ``Ιδού καινά [νέα] ποιώ τα πάντα''. Όλα ν' αλλάξουν, όλα να γίνουν καινούργια. Να φύγει η κοινωνική αδικία, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το μίσος και η σκλαβιά, και να βασιλέψει στη γη η αγάπη, η δικαιοσύνη και μάλιστα η κοινωνική δικαιοσύνη, η λευτεριά, η αξιοπρέπεια και η ανθρωπιά. Να γκρε[μιστούν] οι τύραννοι από τους θρόνους και ν' ανέβουν οι καλοί κυβερνήτες που θα μοχθούσαν για το λαό, χωρίς να θυσιάζουν το λαό για τα συμφέροντά τους! Κι όλα αυτά θα τα πετύχαιναν οι χριστιανοί με μοναδικό όπλο, το αίμα των ηρώων και των μαρτύρων της νέας ιδέας. Και πέσαν εκατομμύρια μάρτυρες γι' αυτό! Πολύ γρήγορα όμως ο χριστιανισμός ξέφυγε απ' τον προορισμό του. Ήρθαν στην αρχή οι αιρέσεις που μετέφεραν τον αγώνα για το κοινωνικό στο δογματικό πεδίο. Κι αντί ν' αγωνιστούν οι ηγέτες της Εκκλησίας, για μια νέα ζωή, δικαιοσύνης, αγάπης και ανθρωπιάς, άρχισαν να μαλώνουν για το τι είναι ο Θεός! Έπειτα ήρθε ο επαγγελματισμός. Τους ηρωικούς αγωνιστές που θυσίαζαν τη ζωή τους για την ιδέα τους, αντικατέστησε η κάστα των δεσποτάδων κυρίως, αλλά και των παπάδων που κάμανε την αποστολή επάγγελμα και την ιεροσύνη ευκαιρία για πλουτισμό. Η Εκκλησιαστική Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα και είναι να τη διαβάζεις και να κλαις. Και μαζί με τον επαγγελματισμό ήρθε και το άλλο, το φοβερότερο. Ο συμβιβασμός! Αντί να είναι γκρεμιστές του άδικου κατεστημένου του Μαμωνά οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, δυστυχώς συμβιβάστηκαν μ' αυτό κι έγιναν στυλοβάτες και λιβανιστές του. Και βρισκόμαστε μέχρι σήμερα μπροστά σ' ένα προδομένο Χριστό, μπροστά σε μια προδομένη επανάσταση!".

Θα μπορούσε με ασφάλεια να προστεθεί πως ΕΚΤΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ. Αν και κατά καιρούς έγιναν διάφορες προσπάθειες αναμόρφωσης και μεταρρύθμισης, στα πλαίσια και της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης και της Διαμαρτυρόμενης έκφρασης της Εκκλησίας, γρήγορα τα κινήματα αυτά ΞΕΠΕΣΑΝ στο ίδιο ή και χειρότερο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν.

Το πρόβλημα δεν είναι στο θεσμό της Εκκλησίας ούτε στο Ευαγγέλιο της Αλήθειας του Χριστού, αλλά στους ανθρώπους προς τους οποίους απευθύνονται και οι οποίοι πρωταγωνιστούν είτε από το προσκήνιο της δράσης είτε από το παρασκήνιο της αδιαφορίας.

Ο Θεός δεν περιμένει την αλλαγή από το σύστημα, οποιοδήποτε είναι και όπως και αν ονομάζεται αυτό. Γι' αυτό και καμιά εκκλησία δεν δικαιούται να λέει ότι ΑΥΤΗ έχει την αλήθεια ή αυτή είναι εκφραστής του θείου θελήματος ή το δοχείο της σωτηρίας. Όλες οι εκκλησίες, στο μέτρο που ελέγχονται και διοικούνται από ελαττωματικούς ανθρώπους είναι υποκείμενες στην αναπόδραστη συνέπεια να υποφέρουν από τα λάθη και τις υπερβολές των ηγετών τους αλλά και των μελών τους.

	"ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ"... ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΤΑΒΛΙ (ΙΙ)

Γνωρίζαμε ότι το ομότιτλο σημείωμά μας στο προηγούμενο τεύχος, δεν θα ήταν ευπρόσδεκτο από τους ενδιαφερόμενους, όμως το χριστιανικό καθήκον επιβάλλει να είμαστε αντικειμενικοί προς όλους. Κανείς δε μπορεί να σκέφτεται ότι ο "Τ" θα βλέπει αλλά θα σιωπά απέναντί του. Αν δεν αντιμετωπίζονται όλοι με ίσα μέτρα, τότε παραβιάζεται βασική αρχή του ανθρώπινου δικαίου, πόσο μάλλον του θείου.

Στην "αυστηρή" επιστολή που λάβαμε από τον νέο προϊστάμενο της ΧΦΚΑ απαντήσαμε με κάθε ευγένεια τονίζοντας συνάμα ότι οι σελίδες του "Τ" είναι ανοιχτές για να προβάλλουν και τις δικές του απόψεις, αλλά δεν πήραμε απάντηση. Γι' αυτό, επειδή εμείς όχι μόνο δεν αποφεύγουμε τον διάλογο αλλά και τον ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ, ενημερώνουμε τους αναγνώστες ότι τόσο η επιστολή που λάβαμε όσο και η δική μας απάντηση, που δεν είναι δυνατό να δημοσιευθούν εδώ λόγω χώρου, είναι διαθέσιμες στο ίντερνετ, στη διεύθυνση www.tyxikos.gr/01-1-26b.htm όπου μπορεί να τις διαβάσει καθένας και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

	ΟΙ "ΔΥΟ ΧΙΤΩΝΕΣ..."

Υπάρχει μια ευαισθησία στον ελληνικό λαό προς τους αναξιοπαθούντες, που μας την εμφύτευσαν από μικρά παιδιά στο σπίτι και στο σχολείο, και γίνεται ιδιαίτερα έκδηλη στις γιορτινές ημέρες. Δεν φαίνεται όμως να τη συμμερίζεται η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία, όπως τουλάχιστον αφήνεται να νοηθεί σε σχόλιο του κ. Φ. Μαραζόπουλου στην εφημερίδα "Metrorama" που δημοσιεύθηκε τη Μεγάλη Τετάρτη. Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι ενδεικτικό των σκέψεών του και αξίζει να μας προβληματίσει.

Ρωτήθηκε ο κ. Γιαννόπουλος αν το "Χαμόγελο του παιδιού" (ΧτΠ) έχει βοηθηθεί από την Εκκλησία. Ο κ. Γιαννόπουλος έκανε μια μικρή παύση και απάντησε: "Μας έχει βοηθήσει ο παπα-Χρήστος...". Και δεν φτάνει αυτό, αλλά στην Κέρκυρα υπάρχει ένα οίκημα το οποίο ήταν παρατημένο και το οποίο επισκεύασε το "ΧτΠ" για να μπορέσει να φιλοξενήσει παιδιά που το είχαν ανάγκη. Ο μητροπολίτης Κερκύρας απαίτησε να φύγουν από εκεί τα παιδιά για να εκμεταλλευτεί το κτίριο η Μητρόπολη. Όχι απλώς απαίτησε, αλλά τους πήγε και στα δικαστήρια. Η πρωτόδικη απόφαση δικαίωσε το "ΧτΠ" , μα εκκρεμεί η έφεση. Αντί η Εκκλησία να βοηθήσει με την τεράστια περιουσία που διαθέτει, καταφεύγει σε ενέργειες που δυσκολεύουν το έργο αυτών που προσπαθούν για ένα καλύτερο σήμερα και ένα καλύτερο αύριο των παιδιών. Είναι τόσο μεγάλη η περιουσία της Εκκλησίας, που αν εφάρμοζε το Λόγο του Χριστού, δεν θα υπήρχε κανείς άστεγος στην Ελλάδα, ούτε άνθρωποι που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τον άρτον τον επιούσιο, ούτε άνθρωποι που καταφεύγουν στην ελεημοσύνη για θέματα υγείας. Μόνο ο παπα-Χρήστος βοήθησε. Και λίγοι άλλοι παπάδες, σαν τον παπα-Χρήστο βοηθούν, ίσα θα έλεγε κανείς για να θυμίζουν το ρόλο της Εκκλησίας. Γιατί οι κατέχοντες τα οφίκια περί άλλα τυρβάζουν. Όπως, για παράδειγμα, να δημιουργήσουν Ανώνυμες Εταιρείες (Α.Ε.) για να εκμεταλλευτούν καλύτερα την περιουσία της Εκκλησίας ή για το αν θα συνεχίσει η συλλογή υπογραφών για τις ταυτότητες. Ίσως εδώ να πει κάποιος ότι και ο Χριστός με τους Μαθητές Του είχαν ένα κοινό ταμείο για να αντεπεξέρχονται στις καθημερινές ανάγκες τους. Μόνο που ο Χριστός και οι Μαθητές Του δεν συγκέντρωναν χρήματα για να δημιουργήσουν περιουσία, ούτε έμεναν ασυγκίνητοι μπροστά στον πόνο και την ανάγκη των ανθρώπων. Χριστιανός δεν είναι αυτός που λέει πως είναι χριστιανός, ούτε αυτός που απλώς το γράφει κάποια ταυτότητα. Χριστιανός είναι αυτός που με την πράξη της ζωής του προσπαθεί να κάνει το Λόγο του Χριστού καθημερινή πρακτική. Είναι μια καλή ευκαιρία σε αυτήν την κατανυκτική ατμόσφαιρα των ημερών να θυμηθούμε ότι η χριστιανική θρησκεία είναι η θρησκεία της αγάπης, της συμπόνιας, της ειρήνης, της ανθρωπιάς. Και, προπαντός, να το θυμηθούν εκείνοι που είναι μπροστάρηδες αυτής της θρησκείας.

Δεν θα προσθέσουμε κανένα άλλο δικό μας σχόλιο εδώ. Μόνο να θυμίσουμε αφενός πόσες στολές διαθέτει ο Αρχιεπίσκοπος και αφετέρου ότι περιουσία που μένει ανεκμετάλλευτη δεν έχει μόνο η Ελλαδική Εκκλησία αλλά και οι άλλες "αδελφές" της. Δυστυχώς κάποιες εκκλησίες αν και έχουν ΔΥΟ ΧΙΤΩΝΕΣ, δε μπορούν να στερηθούν κανέναν επειδή ο μεν ένας είναι προβάτου ο δε έτερος λύκου (Ματθ. 7/ζ/15).

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ