Εκ καρδίας
Οι σεισμοί που έπληξαν πρόσφατα πρώτα την Τουρκία και ύστερα την Ελλάδα, έδωσαν αφορμή να εκδηλωθεί ένα όντως ασυνήθιστο φαινόμενο, εκείνο της αλληλεγγύης των σωστικών συνεργείων από τα δύο κράτη, που με όλη τους τη δύναμη προσπάθησαν, καθένα στη χώρα του άλλου, να βοηθήσουν και να σώσουν ζωές ανθρώπων που είχαν καταπλακωθεί από τα συντρίμμια οικοδομών.
Με μεγάλη συγκίνηση τους παρακολουθήσαμε, απλούς συνανθρώπους μας από αυτούς που συναντούμε καθημερινά στη ζωή, να δείχνουν έναν αλλιώτικο εαυτό, να υπερνικούν αρνητικά συναισθήματα αιώνων, και να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους ώστε να δώσουν ζωή, να βοηθήσουν, να παρασταθούν στον γείτονα, τον μέχρι χθες "εχθρό".***
Όταν περιδιαβήκαμε τους -προσωρινούς ευχόμαστε- καταυλισμούς των αστέγων, είδαμε πάνω στις σκηνές επιγραφές γραμμένες με κόκκινο χρώμα, που έδειχναν την προέλευση τους - άλλες από τον Ερυθρό Σταυρό και άλλες από την Ερυθρά Ημισέληνο.
Δεν ξεχνούμε, τέλος, τους τίτλους σε τούρκικες εφημερίδες που έλεγαν αρχικά "Ευχαριστώ, γείτονα!" και ύστερα "Περαστικά γείτονα!"***
Κάποιοι θα βιαστούν να πουν πως όλα τούτα δεν ήταν περισσότερο από διπλωματικές κινήσεις, πρακτικές που ανήκουν στο χώρο της ανταπόδοσης, το χώρο του "σήμερα σειρά σου, αύριο σειρά μου". Και ίσως να υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτό. Παρόλα αυτά, το έργο της διάσωσης έγινε, κάποιοι Τούρκοι σήμερα χαίρονται επειδή τους έσωσαν Έλληνες και κάποιοι Έλληνες χαίρονται επειδή τους έσωσαν Καθολικοί, Προτεστάντες, Τούρκοι ή Εβραίοι...
Μόνο κάποιοι "χριστιανοί" δεν χαίρονται όταν βλέπουν αυτά τα φαινόμενα. Είναι εκείνοι που ακολούθησαν τον Χριστό κυρίως από υλιστικά κίνητρα, για να τα έχουν όλα καλά και στον άλλο κόσμο αλλά κυρίως στον παρόντα. Είναι εκείνοι που διεκδικούν αποκλειστικότητα στη χάρη και το έλεος του Θεού. Είναι εκείνοι που χαίρονται ακόμη και στη σκέψη πως τους "άλλους" θα τους καταπιεί ο άδης, θα ριχτούν στη λίμνη του πυρός, θα τους φάει το αιώνιο σκουλήκι...***
Δεν έχουν θεολογικό στόχο οι σκέψεις αυτές. Δεν αγγίζουν το τι θα κάνει ο Θεός με τους ασεβείς. Δεν κρίνουμε άξιους τους εαυτούς μας για να μοιραστούμε την κρίση που ανήκει αποκλειστικά στον Χριστό.
Εκείνο που σχολιάζουμε, ωστόσο, είναι η ανικανότητα συνεννόησης, η έντονη καχυποψία και η μεγάλη ανταγωνιστικότητα που υπάρχει και συχνά εκδηλώνεται ανάμεσα στους χριστιανούς όχι κατ' ανάγκη διαφορετικών δογμάτων, αλλά συχνά πυκνά και της ίδιας "αυλής".
Δεν ξέρουμε αν θα θεωρηθεί ασέβεια ο παραπάνω παραλληλισμός. Δεν ξέρουμε αν κάποιοι νιώσουν μειωμένοι επειδή τους αντιπαρατάσσουμε με "αλλόπιστους" που ουδέποτε θα καταδέχονταν να καθίσουν πλάι τους· με άτομα που δεν θα ήθελαν να φιλοξενήσουν ούτε καν στα νεκροταφεία τους, για να μην τους τα "μιάνουν"...***
Σίγουρα ο σεισμός έφερε πολλά δεινά. Αν όμως τούτη η καλή σχέση έμενε ανάμεσα στους λαούς, κι αν από τούτο το "μάθημα" αποφάσιζαν να παραδειγματιστούν οι "άγιοι" και "δίκαιοι", θα ήταν ένα μεγάλο κέρδος για το οποίο, έτσι κι αλλιώς είμαστε χρεωμένοι...
