«Ο Θεός είναι εκδικητής διά πάντα ταύτα»

Θεός Εκδικητής

Είναι πολλά τα ονόματα που η Βίβλος δίνει στον Θεό, με τα οποία εκφράζονται ιδιότητες του χαρακτήρα Του. Ανάμεσα στους τίτλους αυτούς, όμως, υπάρχει και ένας, που δύσκολα εμείς θα τολμούσαμε να Του αποδώσουμε - είναι ο τίτλος του ΕΚΔΙΚΗΤΗ.

Γράφοντας την Α' προς Θεσσαλονικείς Επιστολή ο Παύλος μεταξύ άλλων σημειώνει: «Ο Θεός είναι εκδικητής διά πάντα ταύτα, καθώς και σας προείπομεν και διά μαρτυριών εβεβαιώσαμεν» (Α' Θεσ. 4/δ/6-7).

Αυτός ο προσδιορισμός για τον Θεό ακούγεται εντελώς ξένος και περίεργος, ιδιαίτερα επειδή εμείς γνωρίζουμε και συνήθως επικαλούμαστε τους άλλους τίτλους Του, όπως Αγαθός, Μακρόθυμος, Πολυέλεος, Εύσπλαχνος κ.λπ.

Αν και την εκδίκηση οι άνθρωποι "την έχουμε στο αίμα μας", ωστόσο για τον Θεό προτιμούμε τις άλλες ιδιότητες. Ίσως επειδή συνήθως εμείς είμαστε άδικοι και η εκδίκησή μας δεν γίνεται σε σωστό μέτρο αλλά με περίσσεια κακίας. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος λόγος που η λέξη αυτή ακούγεται τόσο άσχημα, επειδή σήμερα όταν λέμε ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ, φέρνουμε στο μυαλό μας κάποιον που θέλει ν’ ανταποδώσει μεγαλύτερο κακό.

Ωστόσο στην κυριολεξία, και φυσικά στη γλώσσα της Βίβλου, ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ είναι εκείνος που θέλει ν’ αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Θεός έρχεται να μας πει μέσα στις Γραφές, ότι αναγκάζεται κάποιες φορές ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ Ο ΙΔΙΟΣ.

Στην Επιστολή προς Ρωμαίους (12/ιβ/19) ο Παύλος προτρέπει τους χριστιανούς, «Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί^ αλλά δότε τόπον τη οργή^ διότι είναι γεγραμμένον, "Εις εμέ ανήκει η εκδίκησις^ εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν", λέγει Κύριος». Με τα λόγια αυτά -που ας σημειωθεί οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης γνώριζαν πολύ καλά και υπάρχουν αρκετές αναφορές στα ιερά κείμενα- η Γραφή διδάσκει δύο σοβαρές αλήθειες:

(1) Αποθαρρύνει εμάς τους ανθρώπους από του να πάρουμε τη δικαιοσύνη στα χέρια μας και να επιβάλουμε οι ίδιοι το δίκιο μας.

(2) Βεβαιώνει τους αδικημένους ότι η υπόθεσή τους όχι μόνο δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητη, αλλά ο Θεός υπόσχεται ότι την εκδίκηση θα την κάνει ο Ίδιος.

Δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένοι ηθικοδιδάσκαλοι που προσπαθούν να περάσουν στους πιστούς ένα πνεύμα ηττοπάθειας και μοιρολατρίας, που δεν έχει καμιά βιβλική επικύρωση. Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλουν να πείσουν τους μαθητές τους "να καταπίνουν" το άδικο και να αποδέχονται καταστάσεις ολοφάνερης αδικίας. Με τον τρόπο αυτό, όμως, αφενός δημιουργούν ανθρώπους με καταπιεσμένη συνείδηση, άτομα που τις περισσότερες φορές γίνονται συστηματικοί υποκριτές, δείχνοντας προς τα έξω ότι "ξεπερνούν" το πρόβλημα αλλά στο βάθος της καρδιάς τους φιλοξενούν πίκρα και παράπονο, αφετέρου δε οδηγούν στον ψυχίατρο εκείνους που δεν μπορούν εύκολα να υποκριθούν, επειδή δεν είναι δυνατό στον άνθρωπο να αντιβαίνει στη λογική που του χάρισε ο Θεός.

Επιτέλους, ήταν ο Δημιουργός μας, ο Δίκαιος Κριτής, που έβαλε μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα της δικαιοσύνης, και ποτέ δε θα μπορούσε να παραβλέπει την αδικία, από όπου και όποιον αν γίνεται, ούτε και να ζητεί από το πλάσμα Του ν’ αρνείται την αλήθεια και την πραγματικότητα. Έτσι, λοιπόν, ο Κύριος όχι μόνον διαβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τους δικούς Του, ότι σ’ Αυτόν "ανήκει η εκδίκησις" αλλά και ότι κάνει "ανταπόδοσιν".

Ύστερα από τούτη την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Θεού, θα ήταν χρήσιμο να παρακολουθήσουμε μέσα στις Γραφές, πώς ο Κύριος εργάζεται τη δική Του εκδίκηση.

Α. ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ

Θα ρωτούσε ίσως κάποιος, με ποιο θάρρος ο Ψαλμωδός κάνει αυτές τις δηλώσεις και ελπίζει σε μια οριστική απελευθέρωση; Η απάντηση βρίσκεται στο χωρίο 7 που αναφερόμενο στο παρελθόν, λέει: «Εκ πάσης στενοχωρίας με ελύτρωσε, και ο οφθαλμός μου είδε την εκδίκησιν επί τους εχθρούς μου». Το είχε ξαναζήσει αυτό ο άνθρωπος του Θεού, και γνώριζε καλά πώς ενεργεί ο Κύριος σε ανάλογες περιπτώσεις.

Κάποιοι μπορεί να βιαστούν και να πουν ότι είναι κακός και σκληρός ο Ψαλμωδός όταν ζητάει την εξολόθρευση των εχθρών του, όμως τα λόγια της Βίβλου δεν μιλούν για την εκδίκηση του ανθρώπου αλλά για την εκδίκηση του Θεού επειδή δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει την εξολόθρευση αλλά ο Κύριος. Ο άνθρωπος μόνο βλέπει με τα μάτια του, καθώς παρακολουθεί τις επεμβάσεις του Θεού.

Καθώς η αδικία των ανθρώπων πολλές φορές εκδηλώνεται με μεγάλη σκληρότητα, χωρίς να υπολογίζει τη ζημιά και τον πόνο που θα δημιουργήσει στους άλλους, ο αδικούμενος αναγκάζεται να προσφεύγει στον Θεό και να ζητάει ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Ψαλμωδός. Πήγε στον Θεό για να ζητήσει "το δίκιο του"! Κι αυτή του η προσφυγή δεν ήταν μάταιη επειδή υπήρχαν αυτιά να τον ακούσουν, καρδιά για να τον συμπονέσει και δύναμη για ν’ αποκαταστήσει την αδικία.

Είναι γεγονός ότι τις περισσότερες φορές ο άνθρωπος του Θεού υποφέρει εξαιτίας της αφοσίωσής του στον Κύριο. Αν ο Θεός δεν έκανε επέμβαση αυτό θα ήταν μεγάλο άδικο. Αλλά ο Κύριος αποδεικνύεται σοφός και δίκαιος. Αξίζει να θυμηθούμε ότι στην παραβολή της χήρας με τον άδικο κριτή, που διηγήθηκε ο Κύριος στο Λουκά (18/ιη/1-8), προκαλεί τους μαθητές Του να σκεφτούν: «Ακούσατε τι λέγει ο άδικος κριτής^ ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού, των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και μακροθυμή δι’ αυτούς;» για να βεβαιώσει ευθύς αμέσως: «Σας λέγω, ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως».

Β. ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Αλλά η εκδίκηση του Θεού δεν απευθύνεται μόνο στους εχθρούς μας. Λειτουργεί και για την υποστήριξη των αξιών στα πλαίσια της θεοκρατίας. Έτσι, κάθε φορά που οι δικοί Του άνθρωποι ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ τις υποχρεώσεις τους και ενεργούν άσοφα και ανυπάκουα, ο Θεός αναγκάζεται και πάλι να υποστηρίξει το δίκαιο.

Ενημερωτικός στο σημείο αυτό είναι ο Ψαλμός 99, ο οποίος, αφού κάνει μια σύντομη εξύμνηση των επεμβάσεων του Θεού υπέρ του λαού Ισραήλ κατά την Έξοδο από την Αίγυπτο και μετά, στη συνέχεια αναφέρεται στην άλλη όψη της πραγματικότητας, όταν ο Κύριος αναγκάστηκε να επέμβει με κρίση για να τους συνετίσει. Πρώτιστα μεν αναφέρεται στη συγχωρητικότητα και την αγάπη του Θεού: «Κύριε, Θεέ, ημών, συ εισήκουες αυτών^ έγεινας εις αυτούς Θεός συγχωρητικός», αλλά επίσης ομολογεί πως ήταν «και εκδικητής εις τας πράξεις αυτών» (εδ. 8). Δεν άφησε ο Θεός την αγάπη και το έλεός Του να Τον κάνουν ΑΔΙΚΟ. Δεν άφησε τη φροντίδα και το ενδιαφέρον Του για το λαό αυτό, να Τον κάνει συνένοχό τους αφού, σε τελική ανάλυση, η παράβλεψη των κακών τους πράξεων θα τους οδηγούσε σε ακόμη χειρότερη διαγωγή.

Ύστερα από αυτή την παραδοχή, που είναι τόσο ρεαλιστική και ειλικρινής, ο Ψαλμωδός καταλήγει σε μια ολόψυχη πρόσκληση προς τους συνανθρώπους του: «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών, και προσκυνείτε εις το όρος το άγιον αυτού^ διότι άγιος Κύριος ο Θεός ημών» (εδ. 9). Βέβαια ο Κύριος είναι και παραμένει Άγιος. Ας θυμηθούμε την κρίση που έπεσε σ’ εκείνους που αμάρτησαν και προσκύνησαν το χρυσό μοσχάρι (Έξ. 23/κγ') ή τους γιους του Ααρών που επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν «ξένο πυρ» (Λευ. 10/ι') και πολλές άλλες περιπτώσεις.

Αλλά και στην Καινή Διαθήκη η ίδια αρχή εξακολουθεί να ισχύει, αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση του Ανανία και της Σαπφείρας, (Πράξ. 5/ε/1-11) καθώς και την προειδοποίηση του Παύλου στους πιστούς της Κορίνθου (Α' Κορ. 11/ια/28-31).

Γ. ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΗΘΕΙ ΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΤΑΞΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟ

Η εκδίκηση του Θεού επεκτείνεται και πέρα από τις θρησκευτικές υποθέσεις. Αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι -ακόμη και πολλοί πιστοί- ο Κύριος δεν είναι απών από τα τεκταινόμενα στον κόσμο που ζούμε.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω σ’ αυτό τον κόσμο, που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ και ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ τον Θεό. Δεν γνωρίζουν το νόμο Του, δεν έχουν ιδέα για τις αρχές Του. Ωστόσο ο Κύριος ασχολείται πολύ στενά με τις ανθρώπινες υποθέσεις επειδή αγαπά τον κόσμο. Σύμφωνα μάλιστα με τον απόστολο Παύλο, όχι μόνο «δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα» αλλά και «διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς, και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών^ διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν». Αν και πολλοί νομίζουν ότι ο Πλάστης μάς έσπειρε σ’ αυτή τη γη και δεν ενδιαφέρεται άλλο για μας, η αλήθεια είναι ότι «δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (Πράξ. 17/ιζ/25-28).

Παρ’ όλες τις προσπάθειες του Σατανά να καταστρέψει τον κόσμο μας και να ματαιώσει έτσι το σωτηριακό έργο του Χριστού, ο Θεός επιμελείται ώστε η κατάσταση στον κόσμο αυτό ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΝΕΚΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ... μέσα στο οποίο μπορεί να κάνει το έργο Του μεταξύ των ανθρώπων.

Για να φτάσει στο σκοπό Του ο Κύριος χρησιμοποιεί διάφορα μέσα, κυρίως όμως αναφέρονται οι φυσικές καταστροφές (θεομινίες) και οι άρχοντες των διαφόρων λαών.

1. Φυσικές καταστροφές

Κάθε φορά που το κακό ξεπερνά το ελάχιστο μέτρο που έχει ορίσει ο Κύριος, αναγκάζεται να επέμβει δυναμικά για ν’ αποκαταστήσει και πάλι την απαραίτητη ισορροπία.

Την τακτική αυτή του Θεού την είδαμε για πρώτη φορά στην ιστορία του Κατακλυσμού, όπου, όταν «είδεν ο Κύριος ότι επληθύνετο η κακία του ανθρώπου επί της γης, και πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού ήσαν μόνον κακία πάσας τας ημέρας (...) ελυπήθη εν τη καρδία αυτού^ και είπεν ο Κύριος, Θέλω εξαλείψει τον άνθρωπον, τον οποίον εποίησα, από προσώπου της γης» (Γεν. 6/ς/5-7). Το "υλικό" της ανθρωπότητας είχε χαλάσει τόσο πολύ, ώστε χρειαζόταν να γίνει μια νέα "αρχή" για να συνεχίσει το έργο του Θεού. Το ίδιο έγινε και στα Σόδομα και Γόμορρα, όπου «η κραυγή των Σοδόμων και των Γομόρρων επλήθυνε και η αμαρτία αυτών βαρεία σφόδρα» και ο Κύριος είπε στον Αβραάμ: «θέλω καταβή, και θέλω ιδεί αν έπραξαν ολοκλήρως κατά την κραυγήν την ερχομένην προς εμέ» (Γεν. 18/ιη/20-21). Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις ο Θεός χρησιμοποίησε ασυνήθιστα μέσα για να φέρει την τιμωρία Του στους αμαρτωλούς ανθρώπους - το νερό του κατακλυσμού και τη φωτιά από τον ουρανό.

Και η ιστορία της Νινευή, όπου ο Κύριος έστειλε τον Ιωνά, είναι σχετική με τα παραπάνω, μόνο που εδώ οι κάτοικοί της -με την προτροπή του βασιλιά τους- μετανόησαν και έτσι διέφυγαν την τιμωρία.

2. Κοσμικές εξουσίες

Πέρα όμως από τις φυσικές καταστροφές, ο Θεός χρησιμοποιεί ως ΔΟΥΛΟΥΣ Του στο έργο αυτό της "συντήρησης", και τους κυβερνήτες των λαών. Ο Παύλος διδάσκει στην Επιστολή προς Ρωμαίους ότι «ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν. Εάν όμως πράττης το κακόν, φοβού^ διότι δεν φορεί ματαίως την μάχαιραν^ επειδή του Θεού υπηρέτης είναι, εκδικητής διά να εκτελή την οργήν κατά του πράττοντος το κακόν» (13/ιγ/4). Αν και ο Απόστολος προτρέπει τους πιστούς ν’ αναγνωρίζουν τους άρχοντές τους ως καθήκον τους προς τον Θεό, επειδή αυτοί είναι δικοί Του υπηρέτες «προς το καλόν», στη συνέχεια εξηγεί ότι για τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτό γίνεται έστω από φόβο, έτσι ώστε να συντηρείται κάποια στοιχειώδης τάξη.

Τούτη η αρμοδιότητα των γήινων αρχόντων δεν περιορίζεται μόνο μέσα στα όρια της χώρας τους. Η Βίβλος μάς φανερώνει πως ο Θεός κάποτε τους χρησιμοποιεί για να επιβάλλει κρίση και σε άλλους λαούς, όταν οι τοπικοί άρχοντες έχουν γίνει τόσο έκδοτοι στο κακό, ώστε να μην μπορεί να συνεργαστεί μαζί τους. Όταν οι άρχοντες καταντούν περισσότερο ΑΔΙΚΟΙ παρά εκείνους που θα έπρεπε να ελέγχουν, τότε ο Θεός αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΑ ΜΕΤΡΑ, πάντα όμως για να συντηρήσει την ανθρώπινη κοινωνία.

Σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσεται ο βασιλιάς της Περσίας Κύρος, για τον οποίο ο Κύριος είπε: «Ούτος είναι ο βοσκός μου και θέλει εκπληρώσει πάντα τα θελήματά μου (...) Ούτω λέγει Κύριος προς τον κεχρισμένον αυτού, τον Κύρον, του οποίου την δεξιάν χείρα εκράτησα, διά να υποτάξω τα έθνη έμπροσθεν αυτού» (Ησ. 44/μδ/28, 45/με/1). Ανάλογα εκφράστηκε προηγούμενα ο Θεός και για τον στρατό των Ασσυρίων, τον οποίο επίσης χρησιμοποιήσε ως παιδαγωγικό εργαλείο. Γράφει γι’ αυτόν ο Ησαΐας: «Ουαί εις τον Ασσύριον, την ράβδον του θυμού μου, αν και η εν τη χειρί αυτού μάστιξ ήναι η οργή μου. Θέλω αποστείλει αυτόν επί έθνος υποκριτικόν, και θέλω δώσει εις αυτόν προσταγήν κατά του λαού του θυμού μου, διά να λαφυραγωγήση λάφυρα και να λεηλατήση λεηλασίαν και να καταπατήση αυτούς ως τον πηλόν των οδών» (10/ι/5-6).

Αλλά και για τους κατοίκους της Χαναάν πληροφορούμαστε από τις Γραφές πώς μιλώντας προφητικά στον πατριάρχη Αβραάμ ο Θεός, του φανέρωσε ότι οι απόγονοί του θα κυρίευαν τη Χαναάν όχι πριν από τέσσερις γενεές, «διότι ακόμη δεν ανεπληρώθη η ανομία των Αμορραίων» (Γεν. 15/ε/15-16). Αυτό έγινε αργότερα, με την εξολόθρευση των λαών αυτών που είχαν επιδοθεί σε άκρατη ειδωλολατρία με οργιαστικές τελετές και ανθρωποθυσίες. Ανάλογα στην προφητεία του Δανιήλ διαβάζουμε σχετική πρόρρηση για τους έσχατους καιρούς, όπου ο Γαβριήλ λέει: «όταν αι ανομίαι φθάσωσιν εις το πλήρες, θέλει εγερθή βασιλεύς σκληροπρόσωπος, και συνετός εις πανουργίας» (Δαν. 8/η/23, πρβλ. Ματθ. 23/κγ/31-32, Α' Θεσ. 2/β/16).

Στο βιβλίο του Ιώβ (19/ιθ/29) διαβάζουμε: «Φοβήθητε την ρομφαίαν^ διότι η ρομφαία είναι ο εκδικητής των ανομιών, διά να γνωρίσητε ότι υπάρχει κρίσις».

Δ. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟ

Ένας λαός τον οποίο ιδιαίτερα χρησιμοποίησε ο Θεός για να κρίνει τους Ισραηλίτες, ήταν οι Φιλισταίοι, οι οποίοι δυσκόλευσαν πολλές φορές τη ζωή των Ισραηλιτών. Ο ιστορικός θα προσπαθήσει να εξηγήσει τις επιδρομές και τις λεηλασίες τους με τη δική του σοφία, όμως ο λόγος του Θεού γνωστοποιεί πως και τούτοι, όπως και άλλοι γειτονικοί λαοί, χρησιμοποιήθηκαν ως κρίσεις από τον Θεό για να επαναφέρουν τον Ισραήλ στη διαθήκη.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, στην προφητεία του Ιεζεκιήλ (25/κε/15-17) ο Θεός αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει κάποιους λογαριασμούς με το λαό αυτό: «Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός. Επειδή οι Φιλισταίοι εφέρθησαν εκδικητικώς, και έκαμον εκδίκησιν περιφρονώντες εκ ψυχής, ώστε να φέρωσιν όλεθρον διά παλαιόν μίσος, διά τούτο ούτω λέγει Κύριος ο Θεός. Ιδού, εγώ θέλω εκτείνει την χείρά μου επί τους Φιλισταίους, και θέλω εκκόψει τους Χερεθαίους, και εξαφανίσει το υπόλοιπον των λιμένων της θαλάσσης^ και θέλω κάμει επ’ αυτούς μεγάλην εκδίκησιν εν ελεγμοίς θυμού^ και θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν εκτελέσω την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς».

Οι άνθρωποι αυτοί ξεπέρασαν την αποστολή που τους είχε αναθέσει ο Θεός και, κατά το λόγο του Προφήτη, «εφέρθησαν εκδικητικώς». Με τον τρόπο αυτό φανέρωσαν την εσωτερική τους σκληρότητα και κακία, με αποτέλεσμα να είναι τώρα αυτοί άξιοι ξεχωριστής τιμωρίας από τον Θεό. Με άλλα λόγια η εποπτεία του Θεού είναι έντονη και αδιάκοπη πάνω στους υιούς των ανθρώπων. Όχι μόνο μπορεί να βλέπει τα πάντα, αλλά και εκδηλώνει το ενδιαφέρον Του για όσα συμβαίνουν «υπό τον ήλιον».

Ε. Ο ΘΕΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ

Μήπως όλα αυτά τα βλέπουμε σήμερα γύρω μας;

Όπως όλοι έχουμε ακούσει και διαβάσει από τις ειδήσεις, με τις καταστροφές των διυλιστηρίων πετρελαίου και των άλλων χημικών εργοστασίων στη Γιουγκοσλαβία, οι επιτιθέμενοι κατάφεραν να γεμίσουν την ατμόσφαιρα των Βαλκανικών χωρών με ΔΙΟΞΙΝΕΣ και άλλα δηλητήρια, αδιαφορώντας εντελώς για την υγεία των λαών τους. Χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ιεζεκιήλ θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε κι εμείς ότι «εφέρθησαν εκδικητικώς, και έκαμον εκδίκησιν περιφρονώντες εκ ψυχής, ώστε να φέρωσιν όλεθρον διά παλαιόν μίσος».

Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίων προειδοποίησαν για τον κίνδυνο και μίλησαν για μετρήσεις με πολλαπλάσιους αριθμούς ρύπων και τους πιθανούς κινδύνους. Όμως όλοι οι "αρμόδιοι" έσπευσαν να καθησυχάσουν το κοινό και να αποσιωπήσουν τις καταγγελίες. Δεν μάθαμε αν έγιναν άλλες έρευνες, αν επιβεβαιώθηκαν τα στοιχεία των επιστημόνων. Όλα θάφτηκαν στη σιωπή.

Αλλά λίγες ημέρες αργότερα προέκυψε το μεγάλο σκάνδαλο με τα κρέατα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα του Βελγίου. Ξαφνικά και απροσδόκητα γέμισαν με ΔΙΟΞΙΝΕΣ και άλλα φοβερά δηλητήρια, ώστε να μην είναι κατάλληλα για κατανάλωση. Ξέρουμε, βέβαια, ότι στο Βέλγιο, στις Βρυξέλες, είναι η πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η έδρα του ΝΑΤΟ. Εκεί παίρνονταν οι αποφάσεις για τους βομβαρδισμούς και τους στόχους.

Άραγε η μόλυνση των Ευρωπαϊκών τροφίμων με διοξίνες και άλλα δηλητήρια, είναι τυχαίο γεγονός, ή μήπως έχουν να κάνουν με το κακό έργο που έπραξαν στη γειτονική μας χώρα; Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι στα πιάτα των Ευρωπαίων παρουσιάστηκαν ΔΙΟΞΙΝΕΣ; Δεν μπορούσε να είναι κάποιο άλλο δηλητήριο; Δεν μπορούσε η μόλυνση να είχε συμβεί σε άλλο, ανύποπτο χρόνο, ίσως μερικούς μήνες πριν; Αλλά όχι! Το ίδιο δηλητήριο και στην ίδια ακριβώς περίοδο.

Είπε κάποτε ο Χριστός μας: «Πάντες όσοι πιάσωσι μάχαιραν, διά μαχαίρας θέλουσιν απολεσθή» (Ματθ. 26/κς/52). Με άλλα λόγια ότι θα πληρωθούν με το ίδιο νόμισμα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε με τα λόγια του Παύλου: «Ο Θεός είναι εκδικητής διά πάντα ταύτα, καθώς και σας προείπομεν και διά μαρτυριών εβεβαιώσαμεν» (Α' Θεσ. 4/δ/6-7). Η δική μας άποψη είναι ότι μπροστά μας έχουμε μια ακόμη σύγχρονη «μαρτυρία» που «επιβεβαιώνει» την αλήθεια των παραπάνω.

Τα γεγονότα οπωσδήποτε έχουν το νόημα και ...το μάθημά τους. Το ερώτημα είναι αν οι παραλήπτες του μηνύματος θα το αντιληφθούν ώστε να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Κύριο. Αν προτιμάτε, ο καθένας από εμάς ας δει και ας επανατοποθετήσει τον εαυτό του απέναντι στον ΕΚΔΙΚΗΤΗ ΘΕΟ, στον Θεό που ΔΕΝ ΕΜΠΑΙΖΕΤΑΙ. Αμήν!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ