Μελετήσαμε στο προηγούμενο άρθρο την υποχρέωση του πιστού να είναι άγρυπνος και να ενδιαφέρεται για την ηθική κατάσταση και την πνευματική καθαρότητα της Εκκλησίας. Επίσης είδαμε ότι είναι υποχρέωση των πιστών να φροντίζουν ώστε η Εκκλησία να μένει καθαρή από τέτοιους μολυσμούς. Αλλά πώς πρέπει να γίνεται αυτό; Στο παρελθόν διάφορες Εκκλησίες εφάρμοσαν ποικίλα μέτρα για να εξασφαλίσουν την καθαρότητά τους, που έφτασαν μέχρι τους βασανισμούς και τις εκτελέσεις της Ιερής Εξέτασης. Τι διδάσκει η Βίβλος;

Το πώς έπρεπε ν' αντιδράσουν οι Κορίνθιοι στο πρόβλημα που συζητήθηκε στο προηγούμενο άρθρο, το λέει ο Απόστολος στο κεφάλαιο 5/ε' της Πρώτης Επιστολής. Αφού αναφέρεται και στηλιτεύει την αδιαφορία τους, αναρωτιέται: "δεν επενθήσατε μάλλον". Το "δεν επενθήσατε" μαρτυρεί την αγωνία και απογοήτευση του Παύλου, που θεωρούσε το ζήτημα πολύ σοβαρό και μέσω αυτού του πένθους απέβλεπε σε ένα αποτέλεσμα: "διά να εκβληθή [ίνα αρθή] εκ μέσου υμών ο πράξας το έργον τούτο".

Είναι γεγονός πως όλες οι ελληνικές μεταφράσεις που έχουμε υπόψη μας δεν αποδίδουν πλήρως το "ίνα αρθή", που υπάρχει στο αρχαίο κείμενο, με εξαίρεση εκείνη των εκδόσεων "Βίβλος", που το μεταφράζει "για να αφαιρεθεί". Το λεξικό "The Complete Wordstudy Dictionary - New Testament", του Σπ. Ζωδιάτη, ερμηνεύοντας το ρήμα "αίρω" γράφει: "Παίρνω, αφαιρώ, με την ιδέα του σηκώνω από, συνήθως με τη εξάσκηση βίας και εξουσίας." Και αναφερόμενο στο χωρίο που εξετάζουμε σημειώνει: "Όταν λέγεται για πρόσωπα, σημαίνει να αφαιρεθεί ή μετακινηθεί από μια Εκκλησία, να αφοριστεί (Α' Κορ. 5:2, σε μερικά χειρόγραφα είναι γραμμένο εξαχθή). Να αφαιρεθεί ή μετακινηθεί από τον κόσμο με θάνατο κ.ο.κ. (Ματθ. 24:39)".

Η κυριολεκτική σημασία του όρου εδώ, λοιπόν, θα ήταν ο αμαρτωλός αυτός άνθρωπος "να σηκωθεί από τη μέση" κι αυτό δεν γίνεται μαγικά ή "οικεία βουλήσει" κάποιου, αλλά με εξωτερική επέμβαση. Νομίζουμε πως η απαίτηση των Ιουδαίων από τον Πιλάτο, κατά του Χριστού, "’ρον, άρον, σταύρωσον αυτόν" (Ιωάν. 19/ιθ/15), αποδίδει καλύτερα από κάθε τι την έννοια του ρήματος. Με άλλα λόγια το ζητούμενο στα λόγια του Παύλου είναι να βγει μέσα από την Εκκλησία ο ένοχος της πορνείας με τρόπο δυναμικό.

Η ενεργοποίηση αυτής της "αφαιρετικής" διαδικασίας, δεν επρόκειτο να γίνει αυτόματα, αλλά έπρεπε να ξεκινήσει ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ. Αν οι πιστοί έκαναν το μέρος τους, δηλαδή αναλάμβαναν πένθος για την κατάσταση, το αποτέλεσμα θα ήταν ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ --όπως φαίνεται από τη συνέχεια αυτός ήταν ο Σατανάς--, να πάρει από την μέση, αν θέλετε να εξαναγκάσει σε αποχώρηση, τον αμαρτωλό.

Κανένας άνθρωπος δεν εξουσιοδοτήθηκε ποτέ να βγάλει ανθρώπους από την Εκκλησία. Όποιοι κάνουν κάτι τέτοιο γίνονται όργανα του Σατανά, είναι ένοχοι μέγιστης αμαρτίας, επειδή περιφρονούν τον Χριστό και το Σώμα Του, και καλά θα κάνουν να μετανοήσουν αμέσως. Ούτε οι ίδιοι οι Απόστολοι δεν τόλμησαν ποτέ να αναλάβουν τέτοια ενέργεια. Εκείνο που έκαναν --όπως στην περίπτωση του Ανανία, που προαναφέραμε, αλλά και στην περίπτωση του Σίμωνα του Μάγου, στη Σαμάρεια (Πράξ. 8/η/20-22)-- ήταν μόνο να φανερώσουν το κακό! Ο Παύλος διέταξε τον Τιμόθεο: "Τους αμαρτάνοντας έλεγχε ενώπιον πάντων, διά να έχωσι φόβον και οι λοιποί" (Α' Τιμ. 5/ε/20). Αυτό ακριβώς ζητάει και από την Εκκλησία στην Κόρινθο: Να πάρουν θέση απέναντι στο κακό και τον δράστη του!

Το αν ο άνθρωπος αυτός θα έφευγε τελικά ή θα τολμούσε να παραμείνει στην Εκκλησία, αυτό δεν ήταν θέμα των πιστών να το επιβάλλουν αλλά δική του ευθύνη. Το καθήκον τους όμως ήταν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα όλοι μαζί ως Εκκλησία.

Επειδή, λοιπόν, η πρακτική αυτή είναι μεγάλης σημασίας, αξίζει να μελετηθεί προσεκτικά σε όλες της τις λεπτομέρειες:

(1) Η αντιμετώπιση της αμαρτίας μέσα στην Εκκλησία γίνεται συλλογικά. "Αφού συναχθήτε σεις", λέει ο Παύλος. Όταν γίνεται συζήτηση και λαμβάνεται απόφαση από συμφώνου, τότε και η ευθύνη για την όποια αδικία είναι συλλογική και κανείς δεν μπορεί να εξαιρέσει τον εαυτό του. Δεν μπορεί αργότερα να λέει, "Εγώ δεν συμφωνούσα", "Εγώ δεν κατάλαβα" κ.λπ.

Για να γίνει αυτό, έπρεπε να αποφασίσουν από συμφώνου και σε γενική σύναξη της Εκκλησίας --όχι μυστικοσυμβούλια και ύποπτες παρασκηνιακές διεργασίες, όπως συνηθίζεται στην εποχή μας-- χωρίς να ξεχωρίζουν οι επίσκοποι ή πρεσβύτεροι από τους υπόλοιπους πιστούς.

Η λειτουργία αυτή παρομοιάζει με την διαδικασία της κρίσης στην Παλαιά Διαθήκη. Τον καιρό εκείνο ο Θεός πρόσταζε: "Φέρε έξω του στρατοπέδου εκείνον όστις κατηράσθη^ και ας θέσωσι πάντες οι ακούσαντες αυτόν τας χείρας αυτών επί την κεφαλήν αυτού, και ας λιθοβολήση αυτόν πάσα η συναγωγή" (Λευ. 24/14). Αυτό γινόταν ώστε η ευθύνη να μην είναι πάνω σε κάποιον ή κάποιους μεμονωμένους, αλλά να είναι συλλογική, πάνω σε όλη τη συναγωγή.

(2) Απαιτείται "η δύναμις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού". Δεν αποκλείεται οι πιστοί μόνοι τους, ως άνθρωποι ατελείς, να έχουν κάνει λάθος, γι' αυτό αν κάποια Εκκλησία προβεί σε ανάλογη ενέργεια, αλλά δεν επέλθει τιμωρία, είναι προφανές ότι ο άνθρωπος που κρίθηκε ήταν αθώος και πρέπει να αποκατασταθεί.

(3) Η απόφαση πρέπει να συνοδεύεται από μια πνευματική πράξη. "Να παραδώσητε τον τοιούτον εις τον Σατανάν προς όλεθρον της σαρκός, διά να σωθή το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού". Η υπόθεση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις διαγραφές μελών από διάφορα σωματεία, επειδή η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μια ανθρώπινη οργάνωση αλλά το Σώμα του Χριστού και κανείς δεν μπορεί να "παίζει" με αυτό. Επιπλέον αν κάποιος θέλει να παίζει με τον Σατανά, προφανώς θα έχει τις ανάλογες συνέπειες.

(4) "Προς όλεθρον της σαρκός". Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να περιμένουν από αυτή την πράξη της Εκκλησίας ήταν κάποιου είδους προσβολή στο σώμα του αμαρτωλού ανθρώπου. Αν αυτός ο λόγος συνδυαστεί με όσα λέει ο Παύλος στο 11/ια' κεφάλαιο της ίδιας Επιστολής, αναφερόμενος σε ασθένειες, αρρώστιες και θανάτους ως συνέπεια της αδόκιμης συμμετοχής ανθρώπων στην Τράπεζα του Κυρίου, μάλλον θα είχε να κάνει με κάποιες συνέπειες στην υγεία του αμαρτωλού. "Εάν διεκρίνομεν εαυτούς, δεν ηθέλομεν κρίνεσθαι", συμπεραίνει εκεί ο απόστολος, και εδώ έχουμε μια ολοφάνερη περίπτωση "ακρισίας".

(4) "Διά να σωθή το πνεύμα αυτού". Όσο σοβαρή και αυστηρή αν θα μπορούσε να είναι η πάθηση που θα επέφερε ο Σατανάς στον αμαρτωλό άνθρωπο, ύστερα από την παράδοσή του από την Εκκλησία, αυτή δεν είχε καταστροφικό σκοπό αλλά ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ.

Όσα αναφέρθηκαν παραπάνω για τον λαό Ισραήλ, ισχύουν και στην Εκκλησία, μόνο που τώρα το ζητούμενο δεν είναι η θανάτωση του ένοχου, αλλά, όπως εξηγείται στο χωρίο 5, το "να σωθή το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού". Ούτε οι ίδιοι οι Απόστολοι δεν τόλμησαν να επιφέρουν αποκοπή κάποιου, ακόμη και του πιο αμαρτωλού.

Πάντα ο Κύριος δίνει μεγαλύτερη σπουδαιότητα στον πνευματικό άνθρωπο παρά στον υλικό. Αξίζει να θυμηθούμε τους λόγους του Ιησού που είπε: "Εάν η χειρ σου ή ο πους σου σε σκανδαλίζη, έκκοψον αυτά, και ρίψον από σου^ καλήτερον σοι είναι να εισέλθης εις την ζωήν χωλός ή κουλλός, παρά έχων δύο χείρας ή δύο πόδας να ριφθής εις το πυρ το αιώνιον. Και εάν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζη, έκβαλε αυτόν, και ρίψον από σου^ καλήτερον σοι είναι μονόφθαλμος να εισέλθης εις την ζωήν, παρά έχων δύο οφθαλμούς να ριφθής εις την γέενναν του πυρός" (Ματθ. 18/ιη/8-9).

Κατά ανάλογο τρόπο ο Παύλος κρίνει καλύτερο για τον άνθρωπο αυτό να υποστεί προσωρινά κάποια ασθένεια και πόνο, ("όλεθρον της σαρκός") παρά να χάσει την αιώνια ζωή, κάτι που μπορούσε να πάθει αν η Εκκλησία έδειχνε αδιαφορία για τη θεραπεία της αμαρτίας του.

Με άλλα λόγια, από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Εκκλησίες που δεν επεμβαίνουν στην κάθαρση της αμαρτίας με τον τρόπο που υποδεικνύεται εδώ από το ’γιο Πνεύμα, ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΥΝ σε βάρος των πιστών που έχουν παραπέσει και γίνονται ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΟΥΣ.

(5) "Εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού". Το τρίτο πράγμα που διδασκόμαστε είναι ότι η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ. Οποιαδήποτε απόφαση και αν λάβει η Εκκλησία, έχει προσωρινό χαρακτήρα. Δεν έχει δικαίωμα να σώσει ή να απωλέσει κανέναν άνθρωπο, διότι "Είς είναι ο νομοθέτης, ο δυνάμενος να σώση και να απολέση^ συ τις είσαι όστις κρίνεις τον άλλον;" (Ιάκ. 4/δ/12).

(6) Η τελική κρίση, λοιπόν, δεν ανήκει σε κανέναν άνθρωπο. Ανήκει μόνο στον Θεό, που όμως "εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν^ διά να τιμώσι πάντες τον Υιόν, καθώς τιμώσι τον Πατέρα" (Ιωάν. 5/ε/22-23). Τούτη η τελική κρίση δεν γίνεται σήμερα, σ' αυτή την εποχή, αλλά αναμένεται να γίνει για όλους "εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού". Ο λόγος του Θεού είναι ενιαίος και θαυμάζουμε πόσο ταιριάζουν οι διάφορες περικοπές μεταξύ τους.

Ταυτόχρονα θαυμάζουμε πόσο διαφορετικά λειτουργεί το Πνεύμα του Θεού από το δικό μας. Τον άνθρωπο χαρακτηρίζει η επιθυμία για εκδίκηση. Αντίθετα τον Θεό χαρακτηρίζει η εκζήτηση θεραπείας. Πόσο χαιρόμαστε επειδή "Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να απολέση ψυχάς ανθρώπων, αλλά να σώση" (Λουκ. 9/θ/56). Ο Θεός δηλώνει: "Αι βουλαί μου δεν είναι βουλαί υμών, ουδέ οδοί υμών αι οδοί μου, λέγει Κύριος. Αλλ' όσον είναι υψηλοί οι ουρανοί από της γης, ούτως αι οδοί μου είναι υψηλότεροι των οδών ημών, και αι βουλαί μου των βουλών υμών" (Ησ. 55/νε/8-9), και η παρούσα μελέτη επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά αυτή την αλήθεια.

(7) Γιατί δεν τηρούνται τα παραπάνω σήμερα στις διάφορες Εκκλησίες; Δικαιολογημένη η απορία και εύκολη η απάντηση. Η αλήθεια είναι μία και απλή: Επειδή λείπει η πιο βασική προϋπόθεση: "Η δύναμις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού". Οι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν λειτουργούν, δυστυχώς, ως δούλοι του Υψίστου, αλλά μάλλον μιμούνται και παρακολουθούν τους τρόπους και τις μεθόδους των πολιτικών κομμάτων, περιφρονώντας τις αρχές του Θεού.

Δυστυχώς, υπάρχει μια ανεξήγητη δυσκολία ανάμεσα στους πιστούς, ν' αντιμετωπίσουν τέτοιες περιπτώσεις με την πρέπουσα αυστηρότητα. Σήμερα οι πιστοί δεν συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες. ’νθρωποι που δεν κατευθύνονται από τον Θεό ρυθμίζουν τις τύχες τους. Είναι αυτοί που εύκολα συσσωρεύουν στις τάξεις τους ανθρώπους αμαρτωλούς (για ηθικά και οικονομικά αμαρτήματα) αλλά διώκουν και πολεμούν όσους δεν είναι πρόθυμοι να ανεχθούν τις αμαρτίες τους. Όταν μάλιστα συμβαίνει να υπάρχουν συγγενικοί ή φιλικοί δεσμοί και άλλα συμφέροντα, τότε ΠΑΡΑΒΛΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΤΑΙ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ.

Απορείτε ακόμη γιατί οι Εκκλησίες έχουν χάσει το δυναμισμό τους και το κήρυγμα έχασε την αποτελεσματικότητά του; Ο Κύριος είχε προειδοποιήσει πως όταν ερχόταν ο Παράκλητος μια από τις αποστολές Του θα ήταν να "ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας, και περί δικαιοσύνης, και περί κρίσεως". Όταν όμως η αμαρτία, η αδικία και η ακρισία έχουν φτιάξει τις φωλιές τους ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ, ποιος θα δώσει δύναμη στο κήρυγμα; Ποιος θα ελέγξει συνειδήσεις; Ποιος θα δώσει προφητεία στον λόγο, ώστε "τα κρυπτά της καρδίας [του απίστου] να γίνονται φανερά^ και ούτω πεσών κατά πρόσωπον, θέλει προσκυνήσει τον Θεόν, κηρύττων ότι ο Θεός είναι τωόντι εν μέσω υμών";

Κάθε αποτέλεσμα έχει την αιτία του, το ίδιο και η αποτυχία των Εκκλησιών στις μέρες μας. Ο Θεός να ελεήσει!