Μπροστά μας έχουμε τη γνώριμη πάλη που δοκιμάζουν οι πιστοί όλου του κόσμου και με τόση ακρίβεια περιγράφει εδώ ο απόστολος Παύλος. Γνωρίζουμε τι είναι αμαρτία^ με το νου μας παραδεχόμαστε ότι είναι κακή και τη μισούμε -- όμως κατά κάποιο τρόπο, αποτυγχάνουμε, δυστυχώς, και βρίσκουμε τον εαυτό μας ανίκανο ν' αντισταθεί και, όπως γράφει ο Απόστολος, τελικά πράττουμε εκείνο που μισούμε.

Ο Παύλος εξηγεί σχετικά στην ίδια περικοπή: "Βλέπω εν τοις μέλεσί μου άλλον νόμον αντιμαχόμενον εις τον νόμον του νοός μου, και αιχμαλωτίζοντά με εις τον νόμον της αμαρτίας τον όντα εν τοις μέλεσί μου". (εδ. 23) Αυτή η πάλη για νίκη πάνω στην αμαρτία, που λαβαίνει χώρα στο σώμα μας είναι κάτι που όλοι οι πιστοί πρέπει να υπολογίζουν, επειδή κανένας από μας δεν εξαιρείται από την τυραννία της αμαρτίας στη σάρκα μας. Πώς κερδίζουμε τη νίκη; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά μόνο μέσω του σταυρού.

Όταν σκεφτόμαστε τον σταυρό, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου μας είναι η αρνητική του πλευρά: Ο Θάνατος. Ο θάνατος του Σωτήρα. Η αυταπάρνηση. Ο θάνατος του εαυτού μας. Και, πράγματι, είναι σπουδαίο να κατανοήσουμε τη σημασία αυτού του "αρνητικού" στοιχείου στη ζωή μας. Ωστόσο, πέρα από την αρνητική πλευρά του σταυρού, υπάρχει επίσης και μια θετική πλευρά: Η Ζωή. Και θέλουμε να λογαριάζουμε και τις δύο πλευρές του έργου του σταυρού στη ζωή μας: το θάνατο για την αμαρτία (αρνητική πλευρά), και τη νέα ζωή μαζί με τον Χριστό (θετική πλευρά). Κι οι δύο πλευρές πρέπει να εκτιμώνται προκειμένου να γνωρίσουμε πλήρως στη ζωή μας τη νίκη πάνω στην αμαρτία.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ

Τι σημαίνει "απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν"; (Ρωμ. 6/ς/2) Για να φανεί η διαφορά, ας σκεφτούμε πρώτα ένα παράδειγμα από το χώρο του αθλητισμού. Στους αγώνες, σπάνια βλέπουμε αθλητές που εγκαταλείπουν ή χάνουν το ενδιαφέρον τους, οποιοδήποτε κι αν είναι το άθλημα. Στην παλαίστρα, για παράδειγμα, θα νικήσει μόνο ο αθλητής που δείχνει υπεροχή δύναμης, σθένος και αντοχή. Όμως, οποιοσδήποτε εγκαταλείψει ή πάψει να αμύνεται στον άλλο, χάνει όλες τις πιθανότητες να τον νικήσει.

Στην πνευματική σφαίρα, από την άλλη πλευρά, βρίσκουμε μια άλλη αρχή που λειτουργεί στη μάχη κατά της αμαρτίας. Η νίκη κατά της αμαρτίας κερδίζεται μόνο όταν πραγματικά σταματήσουμε ν' αγωνιζόμαστε, δηλαδή, όταν "πεθάνουμε κατά την αμαρτίαν". Στην Επιστολή προς Ρωμαίους (6/ς/6-7) ο Παύλος λέει: "Τούτο γινόσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας [να καταστεί αδύναμο], ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας. Διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας". Επίσης στην Επιστολή προς Γαλάτας (2/β/20) διαβάζουμε: "Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην^ ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός ζη εν εμοί...". Ξανά και ξανά ο Απόστολος διακηρύττει ότι "απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν" και, εξαιτίας αυτής της πραγματικότητας, ελευθερωθήκαμε από την τυραννία της.

Αλλά τι σημαίνει "απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν"; Σημαίνει ότι απλά δεν μπορούμε να νικήσουμε την αμαρτία πολεμώντας εναντίον της ή προσπαθώντας να νικήσουμε τους πειρασμούς και τη δύναμή της. Πράγματι, δεν έχουμε καμία δύναμη απέναντι στην αμαρτία. Το γεγονός είναι ότι, αφού τόσο ο άνθρωπος όσο και η αμαρτία εξακολουθούν να ζουν, η αμαρτία θα μας νικάει πάντοτε. Είναι ένας σκληρός αφέντης, και η σάρκα είναι πολύ αδύναμη και ασθενής για να την υπερνικήσει.

Ωστόσο, αν πεθάνουμε, η αμαρτία δε μπορεί πια να έχει κανένα αποτέλεσμα επάνω μας. Αντιδρά ένας νεκρός σε οποιαδήποτε μορφή ενόχλησης; Γαργαλήστε τη μύτη του μ' ένα πούπουλο^ τίποτα δε θα συμβεί! Δεν υπάρχει αντίδραση. Είναι νεκρός. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει σ' εμάς μέσω της πίστης. Η αμαρτία γίνεται αδύναμη, ανίκανος αφέντης, όταν ο άνθρωπος πεθαίνει. Πόσο περίεργος τρόπος για να ελευθερωθεί κάποιος από τους πειρασμούς της αμαρτίας! Ελευθερωνόμαστε από την αμαρτία απλά μόλις πεθάνουμε ως προς αυτήν.

Φυσικά, πάντοτε θα υπάρχουν αντιρρήσεις σ' αυτή την τόσο απλή και χωρίς προσπάθεια διαδικασία απελευθέρωσης. Κάποιος μπορεί να πει: --Τι εννοείτε ότι θα είμαι "νεκρός"; Εγώ ζω και διόλου δεν αισθάνομαι νεκρός! Και είναι αλήθεια ότι δεν είμαστε νεκροί με την κατά γράμμα έννοια της λέξης. Ωστόσο είναι μια πνευματική πραγματικότητα, που διατυπώνεται ξεκάθαρα μέσα στις ¶γιες Γραφές, ότι έχουμε πεθάνει μαζί με τον Χριστό. Αυτό το γεγονός πρέπει να γίνει αποδεκτό με την πίστη. Όπως έχουμε αποδεχτεί τη συγχώρεση από τις αμαρτίες μας, με τον ίδιο τρόπο πρέπει να δεχτούμε το θάνατο ως προς την αμαρτία, μέσω της πίστης. Τα συναισθήματα --που πάντα κυμματίζουν και πολλές φορές απατούν-- πάντοτε θα μας προδίδουν, γι' αυτό δεν πρέπει να στηριζόμαστε σ' αυτά. Αντίθετα πρέπει να διαλέξουμε την αλήθεια του λόγου του Θεού, ότι έχουμε πεθάνει για την αμαρτία και έτσι να μπούμε στη θαυμάσια νίκη που αυτή ή πίστη μας υπόσχεται.

Πιο συχνά, ωστόσο, η δυσκολία δεν αφορά τόσο την αδυναμία μας να πιστέψουμε αλλά, μάλλον, το γεγονός ότι αγαπούμε τις αμαρτίες μας πολύ περισσότερο από όσο θέλουμε να ελευθερωθούμε από αυτές. Κι αυτό είναι παγίδα πολύ περισσότερο πανούργα κι από αυτά τα συναισθήματά μας. Επειδή δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχτούμε μπροστά στον Κύριο, ότι εκείνο που αγαπούμε είναι αμαρτία, χάνουμε τη δυνατότητα να φωνάξουμε στον Κύριο, για να μας ελευθερώσει από αυτές. Και αν ποτέ δεν φωνάξουμε στον Κύριο με εξομολόγηση και μετάνοια, δεν πρόκειται να έχουμε απελευθέρωση. Η αμαρτία θα συνεχίσει να τυραννάει τη ζωή. Συνεπώς, ένα κύριο μέρος του έργου του σταυρού στη ζωή μας, είναι να μας κάνει ν' αποφασίσουμε να ονομάσουμε την αμαρτία που αγαπάμε με το αληθινό της όνομα, αμαρτία. Όταν τελικά παραδεχτούμε ότι εκείνο το οποίο ανεχόμαστε είναι αμαρτία, τότε θ' αρχίσουμε να φωνάζουμε στον Θεό για απελευθέρωση. Όταν γίνει αυτό, αρχίζει να ενεργείται μέσα μας η διαδικασία του θανάτου ως προς αυτή την αμαρτία, και γίνεται για εμάς μια θαυμάσια χαρά απελευθέρωσης στις καρδιές μας, επειδή στ' αλήθεια ελευθερωνόμαστε -- όχι μόνο από τη δύναμη της αμαρτίας, αλλά, εξίσου σπουδαίο, από την πονηρή της απάτη επίσης.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Τώρα στρέφουμε στην άλλη πλευρά του σταυρού, τη θετική. Στην αρνητική πλευρά είδαμε ότι μέσω του θανάτου μπορέσαμε ν' απελευθερωθούμε από την αμαρτία. Ωστόσο, η χριστιανική ζωή είναι πολύ περισσότερο από την απελευθέρωση από την αμαρτία. Είναι επίσης η θαυμαστή, δυναμική νέα ζωή με τον Χριστό. Είναι λυπηρό, όμως, ότι πολλοί πιστοί δε μπορούν να δουν πέρα από την "αρνητική" πλευρά του σταυρού και καταλήγουν "να μην κάνουν τίποτα" -- ούτε να αμαρτάνουν, αλλά ούτε και να ζουν. Στην επιθυμία Του να είμαστε αληθινά ελευθερωμένοι και θριαμβευτές πιστοί, ο Θεός θέλει να γνωρίσουμε και τις δύο πλευρές του σταυρού: (Α) Την απελευθέρωσή μας από την αμαρτία και (Β) Τη νέα ζωή με τον Χριστό.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε γι' αυτή τη νέα ζωή, είναι ότι στην πραγματικότητα είναι εν Χριστώ. Αυτή η απλή διατύπωση είναι θεμελιακή για να καταλάβουμε και να μπούμε σ' αυτή τη νέα ζωή. Στην Επιστολή προς Κολοσσαείς διαβάζουμε: "Απεθάνετε, και η ζωή σας είναι κεκρυμμένη μετά του Χριστού εν τω Θεώ". (3/γ/3) Αν, για παράδειγμα, βάλουμε μια ταινία μέσα σ' ένα βιβλίο, οτιδήποτε συμβεί στο βιβλίο θα συμβεί και στην ταινία. Αν τοποθετήσουμε το βιβλίο σ' ένα ράφι, κι η ταινία βρίσκεται στο ράφι μαζί με το βιβλίο. Αν πάρουμε το βιβλίο μακριά, και η ταινία έρχεται μαζί με το βιβλίο μακριά. Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς με τον Χριστό. Οτιδήποτε έχει συμβεί στον Χριστό, έχει συμβεί και σ' εμάς. Αληθινά, Εκείνος πέθανε στο Γολγοθά και, μέσω της πίστης, κι εμείς πεθάναμε μαζί Του. Εκείνος αναστήθηκε από τους νεκρούς! Τώρα ζει! Κι εμείς ζούμε μαζί του επίσης. Η Επιστολή προς Ρωμαίους (6/ς/11) αναφέρει: "Ούτω και σεις φρονείτε εαυτούς ότι είσθε νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν, διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών".

Το δεύτερο πράγμα που χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε γι' αυτή τη νέα ζωή με τον Χριστό, είναι ότι ένας νέος νόμος λειτουργεί μέσα μας. Αυτός ο νόμος είναι γνωστός ως "ο νόμος του Πνεύματος της ζωής". (Ρωμ. 8/η/2) Κι αυτό, επίσης, είναι πολύ κρίσιμο στην πορεία μας να κερδίσουμε την κυριαρχία πάνω στο νόμο της αμαρτίας. Υποθέστε ότι πετάμε μια πέτρα στον αέρα. Αυτή η πέτρα, όντας αντικείμενο ακίνητο και υποκείμενο στο νόμο της βαρύτητας και της αδράνειας, τελικά θα πέσει πάλι στο έδαφος. Αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση των πραγμάτων. Υποθέστε, τώρα, ότι απελευθερώνουμε ένα πουλί στον αέρα. Ελευθερωμένο από το κλουβί του, το πουλί φτερουγίζει χωρίς προσπάθεια στον αέρα και πετάει μακριά. Ξαφνικά ένας νέος νόμος δραστηριοποιείται, ο νόμος της ζωής, που παράξενα και θαυμαστά υπερνικά το φυσικό νόμο της βαρύτητας.

Με παρόμοιο τρόπο ο λόγος του Θεού λέει ότι κι εμείς, όπως η πέτρα, είμαστε αδύναμοι να υπερνικήσουμε το νόμο της αμαρτίας και του θανάτου. Όμως, με τον Χριστό, ένας νέος νόμος αρχίζει να λειτουργεί, ο νόμος του Πνεύματος της ζωής με τον Χριστό. Γινόμαστε σαν το πουλί, ελευθερωμένοι από την παγίδα και τους περιορισμούς της αμαρτωλής μας φύσης και ικανοί να πετάξουμε ξεφεύγοντας από το αγκάλιασμά της. Η χριστιανική μας ζωή τώρα χαρακτηρίζεται από νίκη και θρίαμβο και εμείς μπορούμε πια να ζούμε πλήρως την άφθονη ζωή που ο Θεός επιθυμεί ν' απολαμβάνουμε.

Μια τέτοια ζωή, ωστόσο, είναι ζωή πίστης, ζωή σταθερής εξάρτησης πάνω σ' αυτή τη νέα ζωή. Είναι μια ζωή επιλογής και συμπεριφοράς: Επιλέγουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας νεκρό για την αμαρτία και ζωντανό για τον Θεό, όμως επίσης συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Βαδίζοντας πλέον με πίστη, ως νέα δημιουργήματα του Χριστού, τώρα ενδυναμωνόμαστε με το Πνεύμα για να ζούμε μια θριαμβική ζωή^ δεν χρειάζεται πια να ελεγχόμαστε από το "εγώ" και το "εμένα" ή από την αμαρτία. Αντί να είναι στο κέντρο της ζωής μας ο "εαυτός" μας, είμαστε ελεύθεροι να αφήνουμε τον Χριστό και το Πνεύμα του Θεού να είναι στο κέντρο. Σαν αποτέλεσμα δεν είμαστε πια υποκείμενοι στις τάσεις, και στις απαιτήσεις της αμαρτωλής μας φύσης. Αρχίζουμε να νιώθουμε τη χαρά της σταθερής νίκης και του να είμαστε νικητές με τον Χριστό.

Αυτό, λοιπόν, σημαίνει νικούμε την αμαρτία μέσω του θανάτου. Αληθινά σημαίνει θάνατο -- θάνατο του εαυτού μας, θάνατο για την αμαρτία. Όμως επίσης σημαίνει ζωή. Μια πλήρη ζωή, μια άφθονη ζωή, φορτωμένη με τη γλύκα και την ικανοποίηση της γνώσης ότι ο ίδιος ο Χριστός έχει παράσχει σ' εμάς επάρκεια, με τη ζωή της δικής Του ανάστασης, και πια δεν είναι ανάγκη ξανά να λυγίσουμε από το βάρος της ήττας και της απογοήτευσης. Δυο πλευρές --μια αρνητική και μια θετική-- όμως ένας σταυρός, και η βεβαιότητα πως θα ζούμε μια νικηφόρα χριστιανική ζωή. Είθε όλοι οι άνθρωποι του Θεού να κερδίζουμε έδαφος σ' αυτό το θαυμαστό προνόμιο να ζούμε μια νικηφόρα ζωή πίστης, κρυμμένη με τον Χριστό στον Θεό.