Ο δικός μας κόσμος
"Λάβε το παιδίον τούτο"
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι από χρόνια καθιερωμένη σαν "Γιορτή της Μάνας". Όπως πάντα στόχος μας είναι να συνδυάζουμε την επικαιρότητα με τις αιώνιες αγιογραφικές αλήθειες γι' αυτό και τούτο το σημείωμα μας είναι αφιερωμένο στη Χριστιανή μάνα.
Τις περισσότερες φορές όλος-όλος ο γιορτασμός για τη μάνα περνά και φεύγει με μια ευγενική κουβέντα, μια ανθοδέσμη ή γλάστρα και μια προσπάθεια των παιδιών -που έχουν κατάλληλα καθοδηγηθεί απ' το σχολειό τους- να είναι φρόνιμα εκείνη τη μέρα.
Ακόμα, ίσως, έρχονται στη μνήμη στίχοι από τα ποιηματάκια που μας μάθαιναν από μικρά, όπως εκείνο που έλεγε:
"Αυτή με τρέφει και με ντύνει
Αυτή για με πρωί ξυπνά
Και δίπλα στη μικρή μου κλίνη
Σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά".Όμορφα όσο κι αν είναι όλα τούτα, όσο κι αν αγγίζουν το συναισθηματικό μας κόσμο κάθε φορά που τα ζούμε - στον ένα ή τον άλλο βαθμό- ωστόσο, σε ό,τι αφορά την εποχή μας τουλάχιστον, παρουσιάζουν μια απατηλή εικόνα, πολύ διαφορετική απ1 την πραγματικότητα.
Οι διάφορες στατιστικές και οι δημοσκοπήσεις που κατά καιρούς παρουσιάζονται από τα μέσα ενημέρωσης, κάθε άλλο μας δείχνουν παρά την αγάπη και την εκτίμηση για το ρόλο της μητέρας. Αντίθετα επικρατεί γενικά αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν "άρνηση της μητρότητας".
Με πιο απλά λόγια οι σημερινές γυναίκες και με ιδιαίτερη συχνότητα οι νέες κοπέλες, το τελευταίο όνειρο που έχουν στην καρδιά τους είναι να αποκτήσουν παιδιά.
Μια ολόκληρη φιλοσοφία στηρίζει αυτή τη συμπεριφορά. Να οι δικαιολογίες που συνήθως προβάλλονται:
- Αν αποκτήσω παιδιά θα κλειστώ στο σπίτι.
- Θα χαλάσει το σώμα μου.
- Δε θα μπορώ να συνεχίσω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία.
- Πρέπει πρώτα ν' αποκτήσουμε δικό μας σπίτι, αυτοκίνητο κ.λπ. Και δεν είναι μόνο οι γυναίκες που έχουν αυτές τις απόψεις. Οι σύζυγοι επίσης συμμερίζονται τις θέσεις τους.
Αναντίρρητα υπάρχουν και οι περιπτώσεις ζευγαριών που ο Θεός, στα οπωσδήποτε αγαθά Του σχέδια, δεν επιτρέπει την απόκτηση παιδιών. Εδώ όμως μιλούμε για τις άλλες περιπτώσεις που είναι και οι περισσότερες.
Κάποιος θα 'λέγε πως τα παραπάνω αφορούν τους ανθρώπους του κόσμου. Δυστυχώς όμως η ίδια κατάσταση παρατηρείται και στους Χριστιανικούς κύκλους. Όπως σε τόσες άλλες περιοχές της ζωής (ντύσιμο, μουσική, πολυτέλεια κ.λπ.) το κοσμικό φρόνημα μάς έχει ποτίσει και σ' αυτό το σημείο.
Αν κάποια αδελφή μας έχει περισσότερα από δύο παιδιά τη λέμε "καημένη" και διόλου δεν κρύβουμε τη "συμπάθειά" μας. Πώς να ήταν τρόπος να τη συλλυπηθούμε.
Έχει καμιά σχέση η παραπάνω εικόνα με τη διδαχή της Αγίας Γραφής;
Στα μάτια του θεού τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Να τι μας λέει στο λόγο Του:
"Κληρονομιά παρά του Κυρίου είναι τα τέκνα· Μισθός αυτού ο καρπός της κοιλίας. Καθώς είναι τα βέλη εν τη χειρί του δυνατού, ούτως οι υιοί της νεότητας. Μακάριος ο άνθρωπος, όστις εγέμισε την βελοθήκη αυτού εκ τούτων" (Ψαλμ. 127/3-5).
Σε σχετική συζήτηση κάποιος Χριστιανός σύζυγος μας είπε: -Προτιμώ να μείνω φτωχός σ' αυτό τον τομέα...
Το παιδί είναι πια ο ανεπιθύμητος επισκέπτης. Όσο περισσότερα παιδιά έχει κανείς τόσο πιο κακότυχος θεωρείται.
Βέβαια οι άνθρωποι που δε γνωρίζουν τον θεό μπορούν να σκέφτονται και να κάνουν ό,τι νομίζουν. Οι πιστοί όμως του Κυρίου ας διερωτηθούμε: Γιατί δε θέλουμε παιδί; Μήπως δεν έχουμε τη δυνατότητα να το ταΐσουμε και να το ντύσουμε; Και είναι δική μας ευθύνη άραγε αυτή; Για ποιους λέει ο Λόγος του Θεού "Δεν είδον δίκαιον εγκαταλελειμμένον, ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτον"; (Ψαλμ. 37/25).
Αν έχεις αδελφή μου τέτοιες ιδέες τολμάς να φέρεις τις δικαιολογίες σου μπροστά στον Θεό χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτές; Τι θα του πεις; Για την καλοπέραση σου, τις γραμμές του σώματος σου, τα σχόλια του κόσμου, τι άλλο;
Μήπως καταντήσαμε στο έσχατο σημείο να κηρύττουμε τις υποσχέσεις του Θεού για τους άλλους; Ποιο είναι το δικό μας παράδειγμα εμπιστοσύνης και αφιέρωσης;
Ένα σχετικό παράδειγμα πιστότητας, που μας φανερώνει το Πνεύμα του Θεού, βρίσκεται στην επιστολή προς Εβραίους (11/23) όπου διαβάζουμε:
"Διά πίστεως ό Μωυσής, αφού εγεννήθη, εκρύφθη τρεις μήνας υπό των γονέων αυτού, διότι είδον κεχαριτωμένον το παιδίον και δεν εφοβήθησαν το διάταγμα του βασιλέως".
Οι γονείς του Μωυσή, χωρίς το φως που "έχουμε" εμείς σήμερα και αντιμετωπίζοντας όχι απλά μια χειροτέρεψη της κατάστασης τους αλλά τον κίνδυνο να χάσουν και τη δική τους τη ζωή και να καταστρέψουν μ' αυτό τον τρόπο και το μέλλον των άλλων δύο παιδιών τους, δεν εφοβήθησαν το διάταγμα αλλά φύλαξαν το μωρό τους "δια πίστεως".
Αυτή την πίστη τους αντάμειψε. ο Θεός όταν χρησιμοποίησε όλα εκείνα τα δεδομένα, (την αγάπη της μάνας, τα κλάματα του μωρού, την επιθυμία της κόρης του Φαραώ να λουστεί στον ποταμό, τη συμπάθεια της κ.λπ.) για να επιτελέσει το θαυμαστό Του σχέδιο.
Όταν η Ιωχαβέδ απόθεσε το σπάρτινο κιβώτιο με το μωράκι της στο νερό, ίσως το μόνο που έλπιζε ήταν η επιβίωση του, ο Κύριος όμως της χάρισε την υπέρτατη χαρά να μεγαλώσει η ίδια το παιδί της και κείνο να φτάσει, αφού ανδρώθηκε και εκπαιδεύτηκε μέσα στο παλάτι της Αιγύπτου σαν πρίγκηπας, στην κατάλληλη ώρα να κληθεί απ' τον Θεό για να υπηρετήσει σαν ελευθερωτής και νομοθέτης του λαού Ισραήλ.
"Λάβε το παιδίον τούτο" είπε η κόρη του Φαραώ στην Ιωχαβέδ, "και θήλασόν μοι αυτό, και εγώ θέλω σοι δώση τον μισθόν σου" ('Εξ. 2/9).
Λέτε η ειδωλολάτρισσα αυτή κοπέλα να ήταν περισσότερο γεναιόδωρη από τον ίδιο τον Θεό; Μη γένοιτο! Έτσι, κάθε φορά που ένα νέο παιδί έρχεται στον κόσμο μας ο Θεός είναι σαν να λέει στη μητέρα του: "Φρόντισε αυτό το παιδί. Μεγάλωσε το και εκπαίδευσε το με παιδεία και νουθεσία Κυρίου και Εγώ θα σου δώσω τον μισθό σου" (Εφεσ. 6/4).
