«Ψευδομάρτυρες του Θεού»

Όπως όλα τα -ισμός (βουδισμός, μαρξισμός, ισλαμισμός κ.λπ.) έχουν χάσει σχεδόν κάθε επαφή με τις πρώτες τους θέσεις και αρχές και έχουν απομείνει διδασκαλίες και θεωρίες άλλων, μεταγενέστερων από τους ιδρυτές τους, έτσι και ο Χριστιανισμός βρέθηκε τόσο μακριά από κείνα που ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε στο νου όταν πρωτοκήρυξε το Ευαγγέλιο Του, τον πρώτο αιώνα.

Στο πέρασμα των χρόνων οι σωτηριακές αλήθειες της Αγίας Γραφής κατάντησαν στο σημερινό τους χάλι - μια απλή, δηλαδή, σειρά επετείων και εορτών, αφορμή για αργίες και διασκεδάσεις.

Οι διαμαρτυρίες που κατά καιρούς έγιναν από φωτισμένους ανθρώπους που κάλεσαν τον "χριστεπώνυμο" λαό σε μετάνοια και επιστροφή, πάντα για λίγο μονό έμειναν στο στερέωμα για να πνιγούν κι αυτές ύστερα από λίγο στην τυπικότητα και τη ματαιότητα, αφήνοντας όμως πάντα πίσω τους ένα μικρό πιστό "υπόλοιπο" για να συνεχίσει τη μαρτυρία της αλήθειας και της ασυμβίβαστης ζωής "μέχρι της ημέρας του Ιησού Χριστού". (Φιλ. 1/6).

Αναμφίβολα πολλοί περισσότεροι από άλλοτε είναι σήμερα εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το "πιστεύω" τους στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στα δόγματα της Βίβλου. Φαίνεται όμως πως, για πολλούς, όλη τους η φροντίδα περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στο "πιστεύω" τους. Ένα "πιστεύω" διανοητικό, άσχετο από τον τρόπο της ζωής τους. Η μαρτυρία της Ανάστασης του Χριστού δεν αποτέλεσε εξαίρεση από αυτό το καθεστώς.

Μελετώντας το βιβλίο Πράξεις των Αποστόλων, παρατηρούμε διάχυτη αυτή τη μαρτυρία στο κήρυγμα τους και όπως οι ίδιοι παρουσίαζαν κι ένιωθαν την αποστολή τους, ήταν "μάρτυρες" της Ανάστασης του Χριστού. (Πράξ. 4/ 33).

Εξάλλου αυτό ήταν εντολή του ίδιου του Σωτήρα, που τους έδωσε λίγο πριν την Ανάληψη Του: "Θέλετε είσθε εις εμέ μάρτυρες" τους είπε. Όταν εκείνοι θέλησαν να εκλέξουν αντικαταστάτη στη θέση του προδότη Ιούδα, ζήτησαν τέτοια προσόντα από τους υποψήφιους ώστε όποιος εκλέγονταν να μπορούσε "να γείνη μέθ' ημών μάρτυς της αναστάσεως αυτού". (Πράξ. 1/8,22). Αυτή την εντολή που έλαβαν από τον Κύριο οι Απόστολοι την τήρησαν πιστά ως το τέλος της ζωής τους και έδιναν συνεχώς τη μαρτυρία τους με κάθε δύναμη και κόστος.

Ο Παύλος λ.χ. στην Αθήνα οδηγήθηκε στον Άρειο Πάγο ακριβώς επειδή "εκήρυττεν τον Ιησούν και την ανάστασιν". (Πράξ. 17/18).

Ποιος όμως είναι "μάρτυρας"; Τα λεξικά μας λένε "εκείνος που βεβαιώνει κάτι που το γνωρίζει και μάλιστα έχοντας προσωπική αντίληψη".

Αλλά, θα μπορούσε να πει κάποιος, σήμερα δεν είναι δυνατό να υπάρξουν τέτοιοι μάρτυρες αφού κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει πως έχει προσωπική αντίληψη αυτού του ιστορικού γεγονότος. Πώς λοιπόν συνεχίζεται αυτή η μαρτυρία ως τις μέρες μας; Αυτό μπορεί να γίνεται επειδή -κατά κάποιο τρόπο- ή Ανάσταση του Χριστού επαναλαμβάνεται μέσα στη ζωή κάθε πιοτού χωριστά. Ας θυμηθούμε τον Παύλο που έγραψε:

Και το νόημα της βάπτισης μας στο νερό, όπως μας αποκαλύπτεται στην προς Ρωμαίους (6/4-5) είναι ακριβώς "ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών (...) ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν. Διότι εάν εγείναμεν σύμφυτοι με αυτόν κατά την ομοιότητα του θανάτου αυτού, θέλομεν είσθαι και κατά την ομοιότητα της αναστάσεως· (...) ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη, διά να καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μη ήμεθα πλέον δούλοι της αμαρτίας".

Πολλά και ισχυρά είναι τα επιχειρήματα που μπορούν να προβληθούν για να υποστηριχτεί η αλήθεια της Ανάστασης του Χριστού. Άρθρα και βιβλία υπάρχουν στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου γι' αυτό.

Το ισχυρότερο όμως αποδεικτικό στοιχείο δε βρίσκεται στα βιβλία ή στα Πανεπιστήμια. Βρίσκεται καθημερινά στην προσωπική μας ζωή και, φυσικά, μπρος στα μάτια όλων στο περιβάλλον μας. Η απουσία της αμαρτίας από τον ατομικό μας βίο είναι η πιο τρανή απόδειξη για κάθε άτομο καλής θέλησης, που πραγματικά αγαπά και ποθεί την αλήθεια.

Όμως η θεόπνευστη Γραφή δεν αφήνει αφώτιστη καμιά πτυχή του ζητήματος και το σημείο που μας απασχολεί παρακάτω αξίζει να προσεχτεί ιδιαίτερα.

Όπως και στον τίτλο του άρθρου μας υπογραμμίζεται, υπάρχει ένα φοβερό ενδεχόμενο για τον πιστό. Να γίνει δηλαδή ο ίδιος ψευδομάρτυρας του θεού. Με ποιο τρόπο; Την απάντηση μας δίνει ο απόστολος Παύλος στην επιστολή Α' προς Κορινθίους (15/15-17).

"Ευρισκόμεθα και ψευδομάρτυρες του θεού (...) Εάν ο Χριστός δεν ανέστη, ματαία ή πίοτις σας· έτι είσθε εν ταις αμαρτίαις υμών".

Ας γίνουμε πιο σαφείς. Στα μαθηματικά υπάρχουν οι ισότητες όπου από όποια κατεύθυνση και να διαβάσεις τους αριθμούς, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Το τελευταίο εδάφιο, που φέραμε στην προσοχή σας, δεν είναι βέβαια μαθηματική ισότητα. Η ανθρώπινη λογική ωστόσο λειτουργεί με ανάλογο τρόπο. Έτσι ο κοινός νους απαιτεί τα εξής:

Αν η Ανάσταση του Χριστού συνεπάγεται την απελευθέρωση από την αμαρτία, όπως διδάσκει και υπόσχεται ολόκληρο το Ευαγγέλιο, τότε στην περίπτωση που αυτή η απελευθέρωση δεν υπάρχει, αυτόματα αμφισβητείται και η αλήθεια του πρώτου σκέλους. Αμφισβητείται δηλαδή και το ίδιο το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού.

Ο Διάβολος εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που του προσφέρεται για να διαψεύσει την μοναδική αυτή αλήθεια. Πόσο τραγικό όμως είναι όταν, με τη δική μας απροσεξία, ολιγοπιστία ή ασυνέπεια, γινόμαστε -άθελα μας ίσως, αλλά γινόμαστε- συνεργοί δικοί του και ψευδομάρτυρες του Θεού.

Όσο και αν μεταμεληθούμε γι' αυτό αργότερα η κακή μαρτυρία έχει δοθεί και οι συνέπειες της είναι ανυπολόγιστες. Ας αγρυπνούμε λοιπόν, εξετάζοντας συνεχώς την καρδιά και την πολιτεία μας. Ο Χριστός μάς χρειάζεται ΜΑΡΤΥΡΕΣ και όχι ψευδομάρτυρες.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ