Ο δικός μας κόσμος (7)
Το αλάτι
Καθώς ακούμπησα τη χύτρα με το νερό στο μάτι της κουζίνας, χτύπησε το τηλέφωνο. Έτρεξα στο χολ να το σηκώσω. Ήταν ο σύζυγος μου. Κουβεντιάσαμε για λίγο και μετά γύρισα στην κουζίνα. Το νερό είχε αρχίσει να βράζει και έριξα μέσα τα μακαρόνια. Όταν, μετά από λίγα λεπτά, έβγαλα ένα να το δοκιμάσω, ήταν τελείως άνοστο. Επειδή μεσολάβησε το τηλεφώνημα, ξέχασα να ρίξω αλάτι.
Τότε το Πνεύμα του θεού μου θύμισε τα λόγια του Κυρίου μας: "Σεις είσθε το άλας της γης· εάν το άλας διαφθαρή με τι θέλει αλατισθεί;". (Ματθ. 5/ε/13).
Σαν γυναίκες που είμαστε, ασφαλώς γνωρίζουμε πολύ καλά το ρόλο του αλατιού στην κουζίνα. Το πιο ωραίο φαγητό, δεν έχει καμιά νοστιμιά χωρίς το ανάλογο αλάτι. Και ακόμα, η συντήρηση πολλών τροφών, περισσότερο παλιότερα αλλά και σήμερα, γίνεται με άφθονο αλάτι. "Προλαβαίνει τη σήψη", μαθαίναμε στο σχολείο.
Σκέφτηκα που και πώς εμείς οι Χριστιανές γυναίκες καλούμαστε να παίξουμε το ρόλο του αλατιού.
Κάθε μια από μας ζει σε μια οικογένεια σαν σύζυγος, μητέρα, αδελφή, θυγατέρα κ.λπ. Μέσα σ' αυτή τη μικρή ομάδα δίνει η παρουσία μας νοστιμιά; Μας διακρίνει η προθυμία, η υπακοή, η γλυκύτητα; Φροντίζουμε για τη διατήρηση της ειρήνης, "όσον το αφ' υμών", μέσα στο σπιτικό μας;
"Τι καλόν και τι τερπνόν να συγκατοικώσιν εν ομονοία αδελφοί"! (Ψαλμ. 131/ρλα/1). Γι'αυτό όμως χρειάζεται να καταβληθεί προσπάθεια.
Στη γειτονιά ή στην πολυκατοικία που μένουμε, τι εικόνα παρουσιάζουμε; Ξεχωρίζουν οι άνθρωποι τον Χριστό στη ζωή μας; Σκορπίζουμε το άρωμα του Χριστού; Είμαστε το κάτι άλλο για τους γείτονες μας ή μήπως δε βλέπουν καμιά διαφορά σε μας; Λύνουμε τα τυχόν προβλήματα που δημιουργούνται, με πραότητα και ταπεινοφροσύνη, έστω και αν αδικούμαστε;
Θυμάμαι μια μέρα, σε κάποιο διαμέρισμα που μέναμε, άπλωσα τα ρούχα στα σχοινιά έξω από το μπαλκόνι, προς τον κήπο. Ύστερα από λίγο η κυρία που έμενε στον παραπάνω όροφο άδειασε μια λεκάνη με νερό, όπου είχε καθαρίσει ψάρια, πάνω στα ρούχα μου. Φανταστείτε την αγανάκτηση μου! Πολλές φορές ως τότε μου είχε δημιουργήσει προβλήματα αλλά δεν έλεγα τίποτα. Αυτή τη φορά όμως αποφάσισα να ανέβω και να της μιλήσω. Ζήτησα με προσευχή από τον θεό χάρη και δύναμη για να μπορέσω να συμπεριφερθώ ήρεμα και με σοφία. Με πολλή δυσκολία παραδέχτηκε ότι δεν ενήργησε σωστά και δε μπορώ να πω πως από κει και πέρα έγινε ξαφνικά προσεκτική· εκείνο όμως που έχει σημασία δεν είναι που χρειάστηκε να πλύνω ξανά όλα τα ρούχα μου αλλά ότι τελικά οι σχέσεις μας δε διαταράχτηκαν και μάλιστα, αν και άλλαξα στο μεταξύ σπίτι, κάθε φορά που θα συναντηθούμε κάπου με χαιρετά πολύ εγκάρδια.
Ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει : "Ο λόγος σας ας είναι πάντοτε με χάριν, ηρτυμένος με άλας, δια να εξεύρητε πως να αποκρίνεσθε προς ένα έκαστον". (Κολ. 4/δ/6). Και στις Παροιμίες τονίζεται πως "Η γλυκεία απόκρισης καταπραΰνει θυμόν, αλλ' ο λυπηρός λόγος διεγείρει οργήν" (15/ιε/1).
Ακόμα, μια γυναίκα που έχει την ανάγκη να εργαστεί έξω από το σπίτι, έχει επίσης την ευκαιρία να παίξει το ρόλο του αλατιού στο χώρο της εργασίας της. Όχι σπάνια βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου οι κουβέντες και η συμπεριφορά των συναδέλφων και προϊσταμένων μυρίζουν σαπίλα. Εκεί μπορεί, με τη σεμνή και άγια παρουσία της, και με τη μη συμμετοχή της στις αμαρτωλές και αργές συζητήσεις τους, να αποτελέσει ένα φραγμό.
Η Χριστιανή μαθήτρια, τέλος, στο σχολικό περιβάλλον -και ιδιαίτερα στο περιβάλλον των φροντιστηρίων- αν σταθεί στο ύψος που την θέλει ο Κύριος, δε μπορεί παρά να επηρεάσει θετικά τη στάση των άλλων, τουλάχιστον απέναντι της.
Θα τολμήσω επίσης να πω ότι μερικές φορές χρειάζεται να παίξουμε το ρόλο του αλατιού και στο περιβάλλον των εκκλησιών μας. Σήμερα που ο Διάβολος, εκμεταλλευόμενος και τη δική μας επιπολαιότητα, κατάφερε να φέρει το κοσμικό-σαρκικό φρόνημα μέσα στις εκκλησίες, είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξουν γυναίκες που με την παρουσία τους θα ελέγξουν και τις υπόλοιπες. Χωρίς να χρειάζεται να πουν λόγια ή να κάνουν υποδείξεις, μόνο με το καλό τους παράδειγμα, είναι δυνατό να προβληματίσουν κι εκείνες που δεν έχουν την ανάλογη σοβαρότητα.
Ας ζητήσουμε από τον Κύριο, στους πονηρούς καιρούς που ζούμε, να μας αξιώσει να είμαστε εμείς από αυτές τις ελάχιστες που θα σταθούν εμπόδιο στη σαπίλα και θα δίνουν νοστιμιά στο περιβάλλον τους.