Χριστιανός & Πολιτική

(Συνέχεια 2η)

Διακριτική εποπτεία του Θεού στις ανθρώπινες υποθέσεις.

Έχοντας διωχθεί έξω από τις καρδιές των ανθρώπων ο Θεός δε θέλησε να επιβάλλει την κυριαρχία Του στις γήινες υποθέσεις αλλά άφησε τους ανθρώπους να ρυθμίζουν μόνοι τα ζητήματά τους. Εύκολα γίνεται φανερό ότι τελικός κυρίαρχος καταστάθηκε ο Σατανάς τού οποίου τις εισηγήσεις ακολούθησαν (και ακολουθούν) οι συνάνθρωποί μας. Η Γραφή διδάσκει ότι "από όντινα νικάταί τις, τούτου και δούλος γίνεται". (Β' Πέτρ. 2/β/19). Σε απόλυτη εφαρμογή αυτού του κανόνα το ανθρώπινο γένος υποδουλώθηκε στον Διάβολο ώστε να γίνει εκείνος "ο άρχων του κόσμου τούτου" (Ιωάν. 12/ιβ/31, Λουκ. 4/δ/5-6). Ωστόσο, μέσα στην αγαθή Του πρόθεση ο Δημιουργός πρόβλεψε κάποια αδρά όρια που έκρινε αναγκαία τόσο για τα μακροπρόθεσμα δικά Του σχέδια όσο και για το δικό μας το καλό. Σ' αυτά τα πλαίσια μπορούν να περιληφθούν και τα παρακάτω τρία καθεστώτα: (α) ο γάμος (οικογενειακή ζωή), (6) η φυλή (με τη διαίρεση των γλωσσών στη Βαβέλ) και (γ) τα γεωγραφικά/εθνικά σύνορα ("τα οροθέσια της κατοικίας αυτών"), παράλληλα με ένα χρονοδιάγραμμα των θεϊκών σχεδίων ("διόρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς") Πράξ. 17/ιζ/26.

Ποιο ήταν το βαθύ νόημα αυτών των περιορισμών αποκάλυψε το Πνεύμα του Θεού μέσω του Παύλου κατά την ομιλία του στον Άρειο Πάγο: "διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν".

Παράλληλα ο Κύριος ξετύλιξε ένα ειδικό σχέδιο Του που, με την εκλογή του Αβραάμ και των απογόνων του μέσω του Ιακώβ, απέβλεπε σε μια πληρέστερη αποκάλυψη του προσώπου και της αγαθότητάς Του και προετοίμαζε τις συνθήκες για τον ερχομό του Μεσσία που, σαν μοναδικός αρχιερέας και βασιλιάς, θα χάριζε στον κόσμο όλο την απολύτρωση και θα ίδρυε την αιώνια Βασιλεία του Θεού.

Στην πραγμάτωση αυτού του ειδικού σχεδίου της σωτηρίας ο Θεός επέτρεψε να εξελιχθεί η ιστορία του λαού Ισραήλ από τα χρόνια των Πατριαρχών μέχρι και τη διάλυση, όπως προαναφέραμε, την καταστροφή του ναού και τη διασπορά των Εβραίων στην αιχμαλωσία. Στο διάστημα αυτό προετοίμασε ένα παιδαγωγικό μέσο για όλους εκείνους που θα ήθελαν να ζητήσουν τη χάρη Του και μέσω των προφητών παρέδωσε σ' εμάς ένα ολοκληρωμένο μοντέλο των αιωνίων σχεδίων Του μέσα στον κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης.

Στα προφητικά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και τις εξιστορήσεις των γεγονότων που μεσολάβησαν, φανερώνονται όσα πιο πάνω αναφέρουμε και, πιο κοντά στο θέμα μας, ότι η κυριαρχία τού Θεού εκδηλώθηκε (και εκδηλώνεται) από κάποια απόσταση μεν αλλά πάντα με τέτοιο τρόπο που να γίνεται σαφές ότι τελικά τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη γνώση Εκείνου και χωρίς αυτό να συνεργεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στα δικά Του σχέδια. Μέσω του Δανιήλ αποκαλύπτεται ότι "Ο Ύψιστος είναι Κύριος τής βασιλείας των ανθρώπων, και εις όντινα θέλη δίδει αυτήν" (Δαν. 4/δ/17,25). Επίσης ο Θεός "καθαιρεί βασιλείς, και καθιστά βασιλείς" (2/β/21).

Οι αρχηγοί των λαών όργανα ελέους και κρίσεων του Θεού.

Ακόμη η Βίβλος μάς αποκαλύπτει πώς τα διάφορα κυβερνητικά σχήματα χρησιμοποιούνται από τον Θεό στην εκπλήρωση των αρχών που προαναφέρθηκαν. Έτσι οι άρχοντες των εθνών συχνά παρουσιάζονται σαν όργανα της κρίσης Του: "Ο Κύριος και τα όπλα της αγανακτήσεως αυτού" (Ησ. 13/ 5). "Ουαί εις τον Ασσύριον, την ράβδον του θυμού μου" (Ησ. 10/5). "Ο Κύριος ήγειρε το πνεύμα των βασιλέων των Μήδων· διότι ο σκοπός αυτού είναι εναντίον της Βαβυλώνας διά να εξολόθρευση αυτήν" (Ιερ. 51/11). Μάλιστα ομολογεί για τη βαβυλωνιακή κυβέρνηση "Διά σου συνέτριψα έθνη, και διά σου εξολόθρευσα βασίλεια". (51/να/20).

Πρόθεση του Θεού, μέσα στα σχέδια της αγαθότητας Του ήταν να συνεργάζεται με τους ανθρώπους κάτω από συνθήκες-διαθήκες, όπως συνέβηκε στον κήπο της Εδέμ αλλά και με τον λαό Ισραήλ. Όταν όμως αυτοί -και στη μια περίπτωση και στην άλλη- έκφρασαν την αντίθεση τους στην παρουσία του Θεού, Εκείνος αποτραβήχτηκε και οι. άνθρωποι έμειναν χωρίς την προστατευτική χάρη του Δημιουργού τους. (Β' Σαμ. 7/ζ/12, Α' Βασ. 14/ιδ/7-11, 16/ις/1-7, Β' Χρον. 36/λς/11-19).

Στην ιστορία του ισραηλιτικού λαού αυτή η απομάκρυνση συνέχισε να εκδηλώνεται και μετά την επιστροφή των Ιουδαίων από τη βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, αφού το κράτος δεν ξαναπόκτησε την ανεξαρτησία του. Μάλιστα κορυφώθηκε μετά την απόρριψη του Ιησού σαν Μεσσία, διαιωνίζοντας την τραγική παράδοση της χώρας της Παλαιστίνης σε μια διαρκή κατοχή από πλήθος λαών (Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Άραβες, Τούρκους, Αγγλογάλλους) χωρίς μέχρι σήμερα, και παρά την ίδρυση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ, να μπορέσει να βρει τη γαλήνη της.

Η θεία διακυβέρνηση αποκαθίσταται.

Ωστόσο ο Ουράνιος Βασιλιάς δεν είπε ακόμη τον τελευταίο Του λόγο. Είναι προφητευμένο στις Γραφές ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, άξιος εκτελεστής του θείου θελήματος, θα αναλάβει Βασιλεία από Θεού "ήτις δεν θέλει περάσει εις άλλον λαόν" (Δαν. 2/β/44) "Και θέλει δώσει εις αυτόν Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού^ και θέλει βασιλεύσει επί τον οίκον του Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος" (Λουκ. 1/α/32-33).
Αλλά ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον υπάρχει το σήμερα. Γι' αυτό θα μιλήσουμε στα επόμενα τεύχη.

Συνέχεια στο επόμενο τεύχος

(Από ειδικό συνεργάτη)

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ