Ο δικός μας κόσμος
Δικαιώματα και υποχρεώσεις
Θυμάμαι ήταν Κυριακή μεσημέρι, λίγους μήνες πριν, όταν γυρίζοντας από την Εκκλησία με το σύζυγό μου βρήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας τους συγκατοίκους μας μαζεμένους να έχουν συνέλευση και έπρεπε ένας από τους δυο μας να παραμείνει σαν εκπρόσωπος της οικογένειας μας. Όλοι με κοίταξαν απορημένοι όταν είδαν τον άντρα μου να ανεβαίνει στο διαμέρισμα.Τους εξήγησα πως την Κυριακή έχει αναλάβει να ετοιμάζει το φαγητό εκείνος. Την ισότητα που ψάχνετε να πετύχετε τα τελευταία χρόνια, τους εξήγησα, οι Χριστιανοί τη ζουν πολύ-πολύ πριν.
Δεν ξέρω αν έκανα λάθος, αλλά έτσι νομίζω πως πρέπει να είναι όλοι οι Χριστιανοί σύζυγοι που ζουν σύμφωνα με τo θέλημα του Θεού.
Ο άντρας και η γυναίκα, στη χριστιανική οικογένεια, έχουν όχι ίσα δικαιώματα αλλά ίσες υποχρεώσεις και μάλλον είναι εδώ ακριβώς η διαφορά ανάμεσα στο κλίμα που επικρατεί με τους "εκτός"^ εκείνοι, σχεδόν πάντα, ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα.
Να τι λέει ο λόγος του Θεού: "Ούτω χρεωστούσιν οι άνδρες να αγαπώσι τας εαυτών γυναίκας, ως τα εαυτών σώματα. Όστις αγαπά την εαυτού γυναίκα, εαυτόν αγαπά· διότι ουδείς εμίσησε ποτέ την εαυτού σάρκα, αλλ' εκτρέφει και περιθάλπει αυτήν, καθώς και ο Κύριος την εκκλησίαν" (Εφεσ. 5/28-29). Επίσης, "Αι γυναίκες, υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας ως εις τον Κύριον" (5/22).
Τι διακρίνουμε στα εδάφια αυτά; δικαιώματα η υποχρεώσεις; Μάλλον το δεύτερο.
Ίσως η λέξη υποχρέωση μας φαίνεται λιγάκι βαριά. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου.
Φαντασθείτε έναν άντρα που αγαπά τη γυναίκα του σαν τον εαυτό του και που θυσιάζεται γι' αυτήν, όπως ο Χρίστος έκανε για την Εκκλησία Του. Είναι δύσκολο γι' αυτή τη γυναίκα να υποταχθεί σ' έναν τέτοιο σύζυγο; Θα ήταν δύσκολο αν μου ζητούσαν να υποταχθώ σ' έναν σκληρό νομό, σ' έναν αυταρχικό άρχοντα. Να υποταχθώ όμως στην αγάπη; Αυτή η υποταγή έρχεται μόνη της. Ποιος δε λυγίζει μπροστά σε μια αγάπη με θυσία. Η αγάπη λιώνει πάγους, συνηθίζουν να λένε.
Από την άλλη πλευρά, όταν ο άντρας έχει μια γυναίκα πρόθυμη να υποταχθεί, πως μπορεί να μην την αγαπά; Όταν η σύζυγος του δε μοιάζει με "Ακατάπαυστο στάξιμο εν ήμερα βροχερά" όπως περιγράφει ο Παροιμιαστής τη φίλερη γυναίκα (Παρ. 26/15) αλλά τα λόγια της είναι με μέτρο και σοφία, γιατί να μη θέλει και να θυσιάζεται γι' αυτήν;
Εξάλλου, και πάλι κατά το Λόγο του Θεού, δεν είναι πια δύο αλλά μια σάρκα, και στη μια σάρκα δε σηκώνεται το χέρι να βγάλει το μάτι ούτε το πόδι να κλοτσήσει το κεφάλι. Η κεφαλή ορίζει και τα μέλη εκτελούν αλλά ούτε το κεφάλι μπορεί να υπάρξει χωρίς το υπόλοιπο σώμα, ούτε τα μελή χωρίς το κεφάλι;
Απαραίτητη προϋπόθεση ωστόσο είναι για τον άντρα να έχει και κείνος κεφαλή του τον Χριστό, γι' αυτό όσα λέμε μονό σε χριστιανικά ζευγάρια εφαρμόζονται.
Πρέπει όμως να υπογραμμίσουμε πως όσα σημειώθηκαν πιο πάνω δεν τα αναφέραμε για να γνωρίζουμε εμείς οι γυναίκες τι θα απαιτήσουμε από το σύζυγό μας αλλά τι χρωστάμε να κάνουμε γι' αυτόν.
Βεβαία υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνων των γυναικών που δεν έχουν πιστό σύζυγο. Και γι' αυτούς η Αγια Γραφή εξηγεί ότι μπορούν να κερδηθούν "διά της απταίστου διαγωγής των γυναικών".
Ας δοκιμάσουμε αδελφές μου, να ζήσουμε τις εντολές του Κυρίου μας χωρίς παρεκκλίσεις και οπωσδήποτε σύντομα θα απολαύσουμε τα αποτελέσματα στην οικογένεια μας.
Ίσως, χωρίς να το καταλάβουμε, τα φεμινιστικά μηνύματα, που εκπέμπονται με κάθε τρόπο και μέσο (περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση κ.λπ.), έχουν επηρεάσει κι εμάς. Ίσως απομακρυνθήκαμε από το μέτρο τάξης και αρμονίας που ο Δημιουργός και Πατέρας μας έταξε για το φύλο μας. Ας ελέγξουμε "τας οδούς μας" και, αν χρειάζεται, ας ζητήσουμε με εξομολόγηση από τον Κύριο να μας συγχωρέσει και να μας βοηθήσει στην αποκατάσταση εκείνων των σχέσεων που θα μας εξασφαλίσουν μια άγια και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή.