«Διάταξον περί
του
οίκου σου, επειδή αποθνήσκεις και δεν θέλεις ζήσει» (Β~
Βασ.
20/κ/1).
Αυτή
ήταν η συμβουλή που έδωσε ο προφήτης Ησαΐας στον άρρωστο βασιλιά
Εζεκία. Βέβαια, από την ιστορία μαθαίνουμε ότι ο Θεός έκανε χάρη στον
Εζεκία και έζησε άλλα 15 χρόνια. Όμως αυτό με τίποτα δεν αναιρεί τη
σημασία της συμβουλής, στην οποία θέλουμε να επικεντρώσουμε εδώ την
προσοχή μας.
Δύο ηλικιωμένες αδελφές ζούσαν μαζί και μοιράζονταν τα πάντα.
Ανησυχώντας τι θα μπορούσε να συμβεί όταν η μία ή η άλλη τους θα
πέθαινε, είχαν συγκεντρώσει τα χρήματα που θα χρειάζονταν για τις
κηδείες τους, είχαν καταγράψει όλες τις επιθυμίες τους για τη διάθεση
των περιουσιακών τους στοιχείων και ανέθεσαν σε ένα ειδικό να συντάξει
τις διαθήκες τους. Όταν πέθαναν, δεν υπήρξε καμία αναπάντητη ερώτηση. Η
καλή μαρτυρία που έδωσαν ήταν: «Φρόντισαν για τον οίκο τους και
στο
θάνατο όπως και στη ζωή». Ας μάθουμε λοιπόν από το παράδειγμά
τους.
Η E. White έγραψε ότι «Ο θάνατος δεν θα
έρθει
ούτε μια ημέρα νωρίτερα επειδή έχεις κάνει τη διαθήκη σου».
Η
σύνταξη της διαθήκης μας είναι μέρος της τάξης της ζωής μας – όπως το
να κάνεις έναν οικογενειακό προϋπολογισμό ή τον προγραμματισμό για την
εκπαίδευση και τις σταδιοδρομίες των παιδιών σου. Συντάσσουμε διαθήκες
και έγγραφα κληρονομιάς για τα παιδιά μας, έτσι ώστε η οικογένειά μας
να μπορεί να ανταποκριθεί σύμφωνα με τη θέλησή μας και τις αρχές μας.
Αλλά τι να πει κανείς για μερικούς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τα
πράγματα λες και δεν πρόκειται να πεθάνουν ποτέ; H συζήτηση αυτή δεν
αφορά μόνο τους ηλικιωμένους, εκείνους που θα έλεγες ότι πλέον
περιμένουν το τέλος τους, επειδή στη σημερινή ζωή οι νέοι πεθαίνουν πιο
συχνά από τους γέρους, καθώς συμβαίνουν τόσα ατυχήματα στην εργασία,
στους δρόμους, ξαφνικές ασθένειες κ.λπ.
Οι μόνοι που χαίρονται όταν δεν υπάρχει διαθήκη, είναι οι δικηγόροι που
εξασφαλίζουν εργασία, και το κράτος με τον έφορο, επειδή θα εισπράξει
μεγαλύτερο φόρο κληρονομιάς.
Αντίθετα, όταν κάποιος σοφά ετοιμάσει τη διαθήκη του, εξασφαλίζει ότι
εκείνοι που θα τον κληρονομήσουν δεν θα έχουν και άλλο φορτίο πάνω από
το πένθος τους.
Όταν κάποιος κάνει μια διαθήκη, αυτή δεν είναι δεσμευτική για πάντα. Αν
στη συνέχεια προκύψουν αιτίες για τις οποίες θα ήθελε να μεταβάλει τη
θέλησή του, δεν έχει παρά να συντάξει μια νέα διαθήκη γνωρίζοντας ότι
πάντα ισχύει η διαθήκη με την τελευταία ημερομηνία.
Είναι κρίμα να βρίσκονται συγγενείς σε δικαστήρια και διαμάχες επειδή ο
γονιός ή άλλος συγγενής δεν φρόντισε να εκφράσει ξεκάθαρα την επιθυμία
του και μάλιστα γραπτώς ενόσω ζούσε. Είναι κρίμα να δημιουργούνται
σχίσματα και κακίες ανάμεσα σε αδέλφια κ.λπ. εξαιτίας μιας αμέλειας.
Αλλά το χειρότερο, που σπάνια ομολογείται, όμως υπάρχει στο παρασκήνιο,
είναι ότι ο άνθρωπος που έχει μια περιουσία, δεν θέλει να σκεφτεί ότι
μπορεί και να πεθάνει, θέλει να είναι γαντζωμένος από τα όποια αγαθά
του, και νομίζει πως δεν θα τα αποχωριστεί αν είναι γραμμένα μόνο στο
όνομά του...
Εδώ δεν μπορούμε να γράψουμε «αποθνήσκεις
και δεν θέλεις ζήσει» –όπως έκανε ο προφήτης– σίγουρα όμως
μπορούμε να συμβουλέψουμε: «Διάταξον περί
του
οίκου σου». Είναι τούτη μια συμβουλή που αξίζει να
αξιοποιήσουμε άμεσα. |
