Ο πρώτος παρουσιάζεται πλουσιότατος και σπάταλος, αφού ο βασιλιάς της παραβολής (όπου συνήθως υπάρχει και το στοιχείο της υπερβολής) κάνει μεγάλο τραπέζι, για το οποίο έχουν σφαχτεί «ταύροι» και «θρεπτά» και «πάντα είναι έτοιμα». Οι επίσημοι καλεσμένοι δεν ήταν τυχαίοι άνθρωποι, αφού όταν απέρριψαν την πρόσκληση του βασιλιά πήγαν «ο μεν εις τον αγρόν αυτού, ο δε εις το εμπόριον αυτού». Είναι και λογικό, εξάλλου, ένας βασιλιάς να καλέσει στο τραπέζι του ανθρώπους ανάλογους της τάξης του.

Η διήγηση της παραβολής φανερώνει επίσης ότι οι φτωχοί και ανάπηροι ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙ σ’ εκείνο τον γάμο, αφού παρέμεναν ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΙ «εις τας διεξόδους των οδών», όπου οι βασιλικοί δούλοι στάλθηκαν εκ των υστέρων για να τους βρουν και να τους φέρουν.

Επιπλέον η διήγηση της παραβολής μνημονεύει ότι ο βασιλιάς είχε τέτοια οικονομική άνεση, ώστε μπορούσε να διαθέσει σ' εκείνους που τελικά κάθισαν στο τραπέζι του, ειδικό «ένδυμα γάμου». Αυτό βεβαίως δεν ήταν αναγκαίο να γίνει αν είχαν έρθει οι πρώτοι καλεσμένοι, εφόσον εκείνοι θα μπορούσαν να ντυθούν σωστά από μόνοι τους. Αλλά οι δεύτεροι καλεσμένοι, οι φτωχοί και ανάπηροι των δρόμων, δεν είχαν τέτοια πολυτέλεια^ ήρθαν με τα ρούχα που φορούσαν εκεί και όπως βρέθηκαν. Για το λόγο αυτό, ο βασιλιάς φρόντισε να καλύψει τούτη την αδυναμία τους, έτσι ώστε να μην φαίνεται το γαμήλιο τραπέζι του γιου του ως συνάντηση φτωχών αλλά αντάξιο του καλούντα πατέρα και του νυμφευόμενου γιου του.

Ο δεύτερος γάμος είναι εκείνος στην Κανά της Γαλιλαίας, στον οποίο προσκλήθηκε «ο Ιησούς και οι μαθηταί αυτού» μάλλον χάρη της μητέρας Του, που όπως γράφει ο Ιωάννης «ήτο» ήδη εκεί. Σε αντίθεση με τον βασιλικό γάμο της παραβολής, τούτος ο γάμος παρουσιάζεται σχετικά φτωχός, αφού το μόνο αξιοπρόσεκτο ήταν ότι «έλειψεν ο οίνος» ώστε η μητέρα του Χριστού αναγκάστηκε να Τον ενημερώσει ότι «οίνον δεν έχουσι». Εκείνη την εποχή (όπως γίνεται και σήμερα σε πολλά χωριά της Ελλάδας και της Μέσης Ανατολής) κάθε σπιτικό είχε το δικό του κρασί, που κάλυπτε τις ανάγκες ολόκληρου του χρόνου. Λογικά οι άνθρωποι αυτού του γάμου στις προετοιμασίες τους θα έπρεπε να εξασφαλίσουν αρκετό κρασί ώστε να επαρκέσει για όλους τους καλεσμένους, επειδή ένας ευκατάστατος νυμφίος θα μπορούσε να προμηθευθεί το ποτό της ευφροσύνης αγοράζοντας από άλλους, όμως ως φαίνεται τούτο δεν ήταν στις δυνατότητες του συγκεκριμένου νυμφίου και της οικογένειάς του.

Αφού όμως «έλειψεν ο οίνος», δύο θα μπορούσαν να έχουν συμβεί: (α) οι καλεσμένοι σ’ εκείνο τον γάμο ήταν τόσο οινοπότες ώστε εξάντλησαν όλα τα αποθέματα –στοιχείο μάλλον απίθανο—ή (β) οι νυμφευόμενοι ήταν τόσο φτωχοί ώστε οι προετοιμασίες τους δεν επαρκούσαν ούτε για τους λίγους καλεσμένους τους.

Δεν πρέπει να λησμονούμε, επίσης, ότι η Κανά όπου έλαβε χώρα ο εν λόγω γάμος, ήταν τον καιρό εκείνο μια πολύ μικρή πόλη, από την οποία σήμερα δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου ερείπια. Καλύτερα θα ήταν αν λέγαμε πως ήταν ένα μικρό χωριό. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια «Βικιπαίδεια», το 1596 οι οθωμανικές απογραφές κατέγραψαν 475 μουσουλμανικές οικογένειες και 96 εβραϊκές. Από αυτά μπορεί κανείς να υπολογίσει πόσο λιγότερος θα ήταν ο πληθυσμός της Κανά στα χρόνια του Χριστού και οι καλεσμένοι στο γάμο.

Τώρα προκύπτει ένα ερώτημα: Επειδή ο βασιλιάς μπορούσε να κάνει έναν πλουσιότατο γάμο για το γιο του, υστερούσε σε τίποτα ο γάμος της Κανά εξ αιτίας της φτώχιας του;

Ο γάμος ως ουσία δεν έχει να κάνει ούτε με τα δείπνα ούτε με τα ποτά ούτε με τις χοροστασίες, ούτε με τον ιερωμένο που θα τον ιερολογήσει. Τίποτε από αυτά δεν είναι αναπόσπαστο συστατικό του γάμου.

Στη γειτονιά μας υπήρχε μία γριούλα, η κυρά-Καλλιόπη, που ξεχώριζε από όλες τις γυναίκες που ήξερα. Αντί για χρυσό δακτυλίδι γάμου (βέρα) φορούσε έναν μεταλλικό χαλκά από εκείνους που παλιά κρεμούσαν τις κουρτίνες. Ρωτώντας τη μάνα μου έμαθα πως η γυναίκα αυτή παντρέυτηκε με τον άντρα της στις δύστυχες ώρες της Μικρασιατικής καταστροφής (με εξορίες και αιχμαλωσίες). Έτσι συμβόλισαν το γάμο τους μ’ εκείνον τον άνευ χρηματικής αξίας μεταλλικό χαλκά που βρήκαν πρόχειρο. Και η κυρά-Καλλιόπη ποτέ δεν σκέφτηκε να τον ανταλλάξει με άλλο –χρυσό ή πλατινένιο– ακόμη και όταν αργότερα έφτιαξαν τα πράγματα και είχε τη δυνατότητα να το κάνει. Εκείνος ο μεταλλικός χαλκάς συμβόλισε τον αρραβώνα τους και μ’ εκείνον τον χαλκά έμειναν πιστοί ο ένας στον άλλο μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος. Ο γάμος τους δεν στηρίχτηκε σε υλικά στοιχεία αλλά σε ουσιαστικές υποσχέσεις που και οι δυο ήταν αποφασισμένοι να τηρήσουν – και τις τήρησαν μέχρι τέλους!

Σήμερα χιλιάδες γάμοι γίνονται στον κόσμο μας με μεγάλη πολυτέλεια και αλαζονεία. Εκατομμύρια ζευγάρια ανταλλάσσουν όρκους αγάπης που συνοδεύονται από διαμαντένια δαχτυλίδια, από υψηλόβαθμους κληρικούς, χορωδίες και μουσικά συγκροτήματα, όμως διαλύονται πριν στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές στα Βιβλία των Γάμων...

Τούτο συμβαίνει επειδή το θεμέλιό τους δεν είναι ο Θεός και οι αρχές Του αλλά τι θα δείξουμε στον κόσμο, πώς θα ξεχωρίσουμε από τους άλλους, πώς θα ανεβούμε σε κοινωνικά σκαλοπάτια που δεν μας ανήκουν και δεν μας ταιριάζουν. Πώς να μας δουν και να μας επαινέσουν οι άνθρωποι, — όπως έκαναν οι Φαρισαίοι με τις μάταιες προσευχές τους, για τις οποίες τους έλεγξε ο Χριστός (Ματθ. 6/ς/5). Στο τέλος απομένει πίκρα, μελαγχολία, κατάθλιψη και όχι σπάνια διάσταση μεταξύ των παιδιών και των γονέων τους που δεν ήταν σε θέση ή δεν ήταν πρόθυμοι να ακολουθήσουν τον σπάταλο κοσμικό τρόπο του "νυμφεύεσθαι" της εποχής μας.

Αν είσαι βασιλιάς ή άρχοντας, ίσως αισθάνεσαι υποχρεωμένος να κάνεις γάμο ανάλογο με την κοινωνική σου τάξη. Ίσως το χρωστάς σε άλλους στο δείπνο των οποίων έφαγες. Αλλά ακόμη και αν σου περισσεύουν τα χρήματα, και είσαι πρόθυμος να τα σπαταλήσεις σε φωταψίες και χοροστασίες, σκέψου μήπως τα κλέβεις από τους συνανθρώπους σου, εκείνους που όπως στην παραβολή, βρίσκονται στα σταυροδρόμια της ζωής φτωχοί κι ανήμποροι.

Περιμένουμε λοιπόν την ώρα που κάποιοι μελλόνυμφοι –και οι οικείοι τους– θα αποφασίσουν να ανταποκριθούν σ' εκείνο που σύστησε ο Χριστός: «Όταν κάμνης γεύμα ή δείπνον, μη προσκάλει τους φίλους σου μηδέ τους αδελφούς σου μηδέ τους συγγενείς σου μηδέ γείτονας πλουσίους, μήποτε και αυτοί σε αντικαλέσωσι, και γείνη εις σε ανταπόδοσις. Όταν κάμνης υποδοχήν, προσκάλει πτωχούς, βεβλαμμένους, χωλούς, τυφλούς, και θέλεις είσθαι μακάριος, διότι δεν έχουσι να σοι ανταποδώσωσιν· επειδή η ανταπόδοσις θέλει γείνει εις σε εν τη αναστάσει των δικαίων» (Λουκ. 14/ιδ/13-14).

Χωρίς αμφιβολία είναι μεγάλη χαρά ένας γάμος και ευχόμαστε όλοι οι γάμοι να χτίζονται πάνω σε άγια κι ευλογημένα θεμέλια όπως τα όρισε απ’ αρχής ο Θεός. Όμως η χαρά αυτή μπορεί να διαρκέσει όσο επαρκούν τα εδέσματα και οι μουσικές ενός γαμήλιου δείπνου. Αντίθετα θα μπορούσε να επεκταθεί και μέχρι την ανάσταση των δικαίων και πέρα από αυτήν αν την μοιραζόμασταν με ανθρώπους αναξιοπαθούντες.

Συνηθίζουν κάποιοι να λένε πως σ’ έναν χριστιανικό γάμο συμπράττουν όχι μόνο οι δύο μελλόνυμφοι αλλά και ο Χριστός. Ας μάθουμε πώς θα ήθελε ο Χριστός να γίνει ο γάμος μας (το διαβάσαμε παραπάνω) και ας ενεργούμε όπως θα άρεσε σ' Εκείνον.

Ο Χριστός τον γάμο που Τον καλούν –στα λόγια ή όχι– να παραστεί, να "συμμετέχει" και να "ευλογήσει", ποτέ δεν θα ήθελε να τον χαρακτηρίζει «παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου [τα οποία] δεν είναι εκ του Πατρός» (Α~ Ιωάν. 2/β/16).

Ένας γάμος που γίνεται με ολοφάνερα κοσμικά κίνητρα, και το πνεύμα που τον χαρακτηρίζει εξ αρχής είναι η επίδειξη, η περηφάνια, η προσπάθεια να ξεπεράσουμε κάποιον άλλον σε πολυτέλεια και χλιδή, πόσο ποιο ακριβό θα είναι το νυφικό και το χτένισμα της νύφης, πόσο γυμνή θα παρουσιαστεί η πεθερά, πόσο θα κοστίσει το δείπνο στο ξενοδοχείο ή το κτήμα –νέο φρούτο αυτό– και πόσο τρικούβερτο θα είναι το γλέντι που θα επακολουθήσει γεμάτο από κοσμική μουσική και χορό... νομίζει κανείς ότι θα μπορέσει να στεριώσει και να ευλογηθεί;

***

Αν κάποιος ρωτήσει: «Πιστεύετε ότι κάποιοι θα επηρεαστούν από αυτά που γράφετε;» η απάντησή μας θα είναι αρνητική.

Δεν είναι εύκολος ο δρόμος του Χριστού, και γίνεται ακόμη πιο δύσκολος όταν πρόκειται να περπατήσουμε αντίθετα από τους ανθρώπους, «ενώπιον των ανθρώπων»...

Αν όμως ο γάμος ο δικός σου ή του παιδιού σου ξεκινήσει με τις αρχές του θείου λόγου, σίγουρα τα τέλη του θα είναι πιο χαρούμενα και πιο ευλογημένα.|

---

---