Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο πόνος μέρος της ζωής μας
Στιγμιότυπα από την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου ( XIV )
Έχει κι άλλο!
Το άκουσα πρόσφατα σε κηδεία αγαπητού αδελφού και μου άρεσε. Δεν είμαι σίγουρος αν μέσα στη συγκινησιακή ατμόσφαιρα το συγκράτησα σωστά, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να το πω με δικά μου λόγια, χωρίς να διεκδικώ την πατρότητα του συλλογισμού.Έζησα τα παιδικά μου χρόνια σε περίοδο ανεργίας και σχετικής φτώχιας όπως τούτα που διαφαίνοναι ξανά εμπρός μας. Αγαθά υπήρχαν λιγοστά και τα καλούδια που ποθούσαμε ως παιδιά ακόμη λιγότερα. Όχι σπάνια μας έστελναν στο περιπτεράκι της γειτονιάς με δύο δεκάρες, να αγοράσουμε δύο καραμέλες – καραμέλες και όχι σωληνάρια ή κουτάκια. (Ίσως κάποιοι θυμούνται ακόμη τις "τσάρλεστον" και τις "αστακού").
Στο σπίτι ήταν γιορτή αν είχαμε κάτι πιο εκλεκτό από το συνηθισμένο όσπριο ή ζυμαρικό, κι αυτό το "κάτι" ήταν πάντα λιγοστό και δίκαια μοιρασμένο, για να φτάσει σε όλους. Όμως ακόμη θυμάμαι τη μητέρα που κάποιες φορές έλεγε, «Φάτε όσο θέλετε, έχει κι άλλο!»
Έτσι και στο Γάμο της Κανά, τότε που όλοι σκέφτονταν ότι το κρασί τελείωνε, φαντάζομαι τον αρχιτρίκλινο να στέκεται και να φωνάζει στους καλεσμένους: «Πιείτε όσο θέλετε, έχει κι άλλο!», αφού προηγούμενα ο Χριστός είχε μετατρέψει το νερό σε εξαιρετικό κρασί.
Η ώρα του θανάτου είναι σκληρή και τραγική συνάμα, επειδή όπως λένε οι άλλοι για τον άνθρωπο που έφυγε: «Αυτός τα έφαγε τα ψωμιά του!»
Όμως για τον Χριστιανό που γνώρισε το Ευαγγέλιο του Χριστού και της Ανάστασης, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Παρ’ όλο που βλέπουμε το ποτήρι να λιγοστεύει και να τελειώνει, η φωνή του αναστημένου βασιλιά Χριστού ακούγεται στεντόρεια να λέει: «Μη φοβάστε! Έχει κι άλλο!»
Δεν σταματάει η ζωή στον τάφο. Ένα διάλειμμα είναι του τάφου η ψυχρή πραγματικότητα. Δεν τελειώνει ο άνθρωπος με τον «τελευταίον ασπασμόν» που του δίνουμε πριν το σώμα παραδοθεί στο χώμα και τη διάλυση της φθοράς.
Μπορεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος να θρηνεί πως «Η ζωή εδώ τελειώνει, σβήνει το καντήλι μου, κι η ψυχή σαν χελιδόνι, φεύγει απ’ τα χείλη μου!»
Αλλά χιλιάδες χρόνια πριν ο φωτισμένος άνθρωπος του Θεού διακήρυττε: «Εξεύρω ότι ζη ο Λυτρωτής μου, και θέλει εγερθή εν τοις εσχάτοις καιροίς επί της γης· και αφού μετά το δέρμα μου το σώμα τούτο φθαρή, πάλιν με την σάρκα μου θέλω ιδή τον Θεόν· τον οποίον αυτός εγώ θέλω ιδεί, και θέλουσι θεωρήσει οι οφθαλμοί μου, και ουχί άλλος» (Ιώβ 19/ιθ/25-27).
Απέναντι σε κάθε χαροκαμένη μάνα και σε κάθε ορφανό, σε κάθε γυναίκα που έχασε τον άντρα της και σε κάθε λυπημένο φίλο, ο Χριστός βεβαιώνει: Η ζωή δεν τελείωσε. ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ! Ή για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά Του άγια λόγια:
«Έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν [του Υιού του ανθρώπου], και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής. Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει! Επειδή εγώ ζω, κι εσείς θα ζήσετε» (Ιωάν. 5/ε/28-20, 11/ια/25, 14/ιδ/19).
Το πλήρες μήνυμα του αποστολικού Ευαγγελίου ήταν «Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Πράξ. 17/ζ/18). Κάθε άλλο "ευαγγέλιο" είναι ψεύτικο και ελαττωματικό^ κακή απομίμηση της αλήθειας του Χριστού. |
