Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Κι ύστερα ήρθε άλλη γενιά... Στο μπλογκ Nikites.eu διαβάσαμε το παρακάτω σχόλιο του M. Paine που είναι τόσο αληθινό, ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους νέους που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν μέσα σε εκκλησίες, αλλά στη ζωή τους "πέρα βρέχει"...«“Κι ύστερα ήρθε άλλη γενιά, που δεν γνώριζε προσωπικά τον Κύριο…” (Κριτ. 2/β/10). Οι άνθρωποι γρήγορα λησμονούν, όχι τα γεγονότα της ιστορίας, αλλά τα μαθήματα του παρελθόντος. Οι Αιγύπτιοι ξέχασαν για τον Ιωσήφ και δίωξαν τους Ισραηλίτες για να τους εξοντώσουν. Και στην περίοδο που κυβερνούσαν οι Κριτές, οι Ισραηλίτες γρήγορα ξεχνούσαν τις αξιώσεις του Θεού όταν ο Κριτής πέθαινε, και στρέφονταν στον ειδωλολατρικό τρόπο ζωής, όπως και τ’ άλλα έθνη τριγύρω τους.
Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Ξέρουμε ότι ο Θεός μίλησε στους προπάτορές μας αλλά οι περισσότεροι νιώθουν ότι η σχέση που έχουν με τον Θεό είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Η έλλειψη υγιούς χριστιανικής εκπαίδευσης και η υποβάθμιση της οικογενειακής ζωής είναι παράγοντες που μας κατάντησαν μια γενιά που δεν γνωρίζει τον Θεό. Έτσι υπάρχει μεγάλη ανάγκη όσοι γνωρίζουν τον Κύριο να γνωστοποιήσουν τα θαυμάσια της χάρης Του στη γενιά τους.»
Σωστά λέγεται ότι όποιος γεννηθεί μέσα σε γκαράζ δεν είναι αυτοδικαίως "αυτοκίνητο". Έτσι και όποιος γεννιέται από πιστούς γονείς δεν είναι αυτομάτως ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ. Καλείται να γίνει και είμαστε οι πρώτοι που θα χαρούμε γι' αυτό. Όσον αφορά για τους άλλους, που παραμένουν "παιδιά της εκκλησίας" αλλά όχι ΤΕΚΝΑ ΘΕΟΥ, γι' αυτούς κλαίμε και προσευχόμαστε, να ξυπνήσουν το ταχύτερο και να έρθουν στην αληθινή ζωή του Χριστού. |
Ο "δείκτης" της κοινωνίας Στην Ομογενειακή εφημερίδα «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ», Μάιος ’09, διαβάσαμε άρθρο του κ. Χρ. Κηπουρού με τίτλο «Μια όψη των πραγμάτων που ακόμη αρνούνται να τη δουν οι Έλληνες», αναφερόμενο στην κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, για την οποία κάναμε λόγο στο προηγούμενο τεύχος:
«... οι νέοι ούτε δεξιοί είναι ούτε αριστεροί. Είναι ο δείκτης που λέει ότι η κοινωνία δεν πάει καλά. Κομμάτι της είναι, και αντίκτυπος, καθώς και αναπόσπαστο μέρος της πολιτισμικής της ίριδας, με νέα και διαφορετικά κάθε φορά, όσο και όμορφα χρώματα και συνθέσεις. Απλά, σκέφτονται ότι δεν έχουν μέλλον και αυτό είναι που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό τους. Και απάντηση στο πρόβλημά τους, δεν βλέπουν πουθενά. Αντίθετα, αυτό που βλέπουν και ζουν καθημερινά, είναι μια μαύρη παιδεία, μετά της ομοιόχρωμης αγοράς της. Όσο για το γιατί [οι ταραχές του περασμένου Δεκέμβρη έγιναν] στην Αθήνα, αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Δεν είναι μόνον ότι ήταν ο τόπος του εγκλήματος. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, ένας εκ των οποίων είναι ότι αυτή η πιο άσχημη πόλη της Ευρώπης, δεν γεννά Δημοκρατία, όπως κάποτε. Από δεκαετιών κάνει μόνον εκτρώσεις. Αυτό βλέπει κανείς στα κτίρια, στα κόμματα, στις αλλαγές, στην αλλαγή, στους ιδιωτικοδημόσιους προαγωγούς, έναντι των ελάχιστων παραγωγών, στους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, στα τηλεοπτικά Μέσα. Ο ίδιος πελαργός έφερε και τους κουκουλοφόρους, με ή χωρίς τις κουκούλες, που βρίσκουν και κάνουν. Που υπάρχουν και άρχουν, όσο δεν υπάρχει και δεν άρχει η Δημοκρατία.»
Η αλήθεια είναι πικρή, ιδιαίτερα όταν μας αγγίζει και μας θυμίζει τις ευθύνες μας – ατομικές και συλλογικές. Η αποσιώπηση των γεγονότων και η ηθελημένη παρερμηνεία τους, εντούτοις, σε τίποτα δε μπορεί να βοηθήσει ούτε εμάς ούτε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Ας την αντικρίσουμε λοιπόν με ειλικρίνεια και ευθύτητα. |
Δ.Ξ./Δ.Α.
Από το φυλλάδιο «Λόγια Παρηγοριάς» (Ιούν. 09) αντιγράφουμε αποσπασματικά από ομότιτλο άρθρο:
«… Τι να σημαίνουν άραγε αυτά τα αρχικά; Τον τελευταίο καιρό είμαι σίγουρος ότι τα βλέπετε πολύ συχνά αλλά συνήθως δεν τους δίνετε την απαραίτητη προσοχή. Ωστόσο κάποιους τους απασχολεί όσο δεν φαντάζεστε, ειδικά τη βδομάδα προ των εκλογών τα κομματικά επιτελεία θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να προσεταιριστούν, αυτή την μερίδα του κόσμου που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις «Δεν Ξέρω/Δεν Απαντώ». Είναι αυτοί που δηλώνουν αναποφάσιστοι και το ποσοστά τους είναι μεγάλο. Στους αναποφάσιστους εντάσσονται:
1. Οι άβουλοι. Αυτοί που δεν θέλουν να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει. Είναι οι αδιάφοροι, οι τεμπέληδες, οι ανίκανοι να διακρίνουν, οι δίγνωμοι και ακατάστατοι. Αν τους πιέσεις να αποφασίσουν μπλοκάρει το μυαλό τους και μένουν αδρανείς. …
2. Οι «ο.φ.α.» δηλ. όπου φυσάει ο άνεμος. Οι χαμαιλέοντες της ζωής. Αυτοί που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους. Χειροκροτούν το ίδιο το άσπρο και το μαύρο. Είναι οι δειλοί, οι βολεμένοι, οι κόλακες, οι οσφυοκάμπτες, οι δουλοπρεπείς. …
Αντίθετα δεν είναι αναποφάσιστοι αυτοί που συνειδητά επιλέγουν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Αυτοί ξέρουν, έχουν καταλάβει την απάτη που συντελείται και απαντούν με το να διαχωρίζουν τη θέση τους από το πονηρό σύστημα και να απέχουν από τις επιβαλλόμενες λύσεις. Η ουδετερότητα δεν σημαίνει αναποφασιστικότητα.
Στα διλήμματα που οι πολιτικοί προσπαθούν να προβάλουν, ο πραγματικός Λαός του Θεού έχει πάρει προ πολλού τις θέσεις του. Δεν χωλαίνει μεταξύ δύο φρονημάτων. Έχει μάθει να λέει όχι στα προκλητικά εδέσματα του άρχοντα του κόσμου αυτού. ... Δεν δουλεύει σε δύο κυρίους. Έχει εκλέξει την αγαθή μερίδα. Έχει κάνει την εκλογή του πολιτεύματος και του Σωτήρα του. ... Εκείνο που τον απασχολεί τώρα είναι η εντολή του απ. Πέτρου: «Διά τούτο, αδελφοί, επιμελήθητε περισσότερον να κάμητε βεβαίαν την κλήσιν και την εκλογήν σας^ διότι ταύτα κάμνοντες δεν θέλετε πταίσει ποτέ» (Β~ Πέτρ. 1/α/10).»
Συνυπογράφουμε τα παραπάνω και αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν οι πιστοί του Χριστού να θέλουν να συμμετέχουν (είτε ως εκλογείς είτε ως εκλεγόμενοι) σ' αυτό το ανίερο παιχνίδι εθελούσιας υποδούλωσης στο όνομα μιας δήθεν "δημοκρατίας" η οποία δυστυχώς σε τίποτα δεν μοιάζει με εκείνη της αρχαίας Αθήνας, που επικαλούνται έντεχνα, πλην ύπουλα, οι "βολεμένοι" και οι "βολευόμενοι" αυτού του συστήματος όπου οι πολίτες προσφέρουν «γην και ύδωρ» με τα χέρια τους στις δυνάμεις του πολιτικού κόσμου... |
Βλέπε και "Χριστιανός και Πολιτική" σ' αυτό το τεύχος
