Εκ καρδίας
Ανθρώπινες αδυναμίες...
Κάποιοι αναγνώστες —ευτυχώς ελάχιστοι— αντέδρασαν έντονα για όσα γράψαμε στο προηγούμενο τεύχος για την εκδημία του Θ. Καρμπόνη, και άλλοι μεν μας απέδωσαν δειλία επειδή δεν γράψαμε όσα αρνητικά εκείνοι ήθελαν να διαβάσουν, ενώ άλλοι μας κατηγόρησαν ότι δείξαμε πικρία επειδή δεν υπήρξε φίλος. Όμως κανείς δεν μας κατηγόρησε για αναλήθεια στις επισημάνσεις μας.
Είναι άραγε ανάγκη να μνημονεύσουμε ότι οι Άγιες Γραφές –που εμείς προσπαθούμε να έχουμε πρότυπο στη ζωή μας–, συχνά αναφέρονται σε διάσημους αποθανόντες με φράσεις όπως «...ο Σολομών έπραξεν πονηρά ενώπιον του Κυρίου και δεν επορεύθη εντελώς κατόπιν του Κυρίου, ως Δαβίδ ο πατήρ αυτού» (Α~ Βασ. 11/ια/6) ή «[Ο Ιωθάμ] έπραξε το ευθές ενώπιον Κυρίου, κατά πάντα όσα έπραξεν Οζίας ο πατήρ αυτού»; (Β~ Χρον. 27/κζ/2). Και μήπως οι σημερινοί εκκλησιαστικοί ηγέτες είναι «πλειότερον του Σολομώντος», επειδή έτσι νιώθουν αρρωστημένα μερικοί οπαδοί τους; Είναι άδικο, λοιπόν, να κατηγορείται ο «Τ» επειδή δεν νιώθει όπως νιώθουν εκείνοι. Κι ας μην ρωτούν ειρωνικά αν ο «Τ» είναι "θεόπνευστος", επειδή δεν ισχυρίστηκε κανείς τέτοιο πράγμα αλλά και επειδή οι ιστορία δεν γράφεται από θεόπνευστους πρωταγωνιστές ούτε από θεόπνευστους χρονικογράφους.
Ο «ΤΥΧΙΚΟΣ» δεν έχει σκοπό ούτε να λιβανίζει, ούτε να αγιοποιεί ούτε να βλάπτει την φήμη των άλλων. Εκ των πραγμάτων όμως γράφει την ιστορία της εποχής του. Στο παρελθόν καταγράψαμε την ανάληψη καθηκόντων άλλων εκκλησιαστικών ηγετών (αρχιεπίσκοποι Σεραφείμ και Χριστόδουλος, Πάπας Ιωάννης-Παύλος Β΄ κ.λπ.), και στην εκδημία τους αναφέραμε πτυχές του χαρακτήρα και του έργου τους. Το ίδιο κάναμε για τον Θ.Κ., παρόλο που δεν υπάρχει αναλογία μεγεθών με τους προηγούμενους.
Οι όποιες αναφορές εδώ γίνονται μόνο για τη διαδρομή τους ως ηγετών και όχι ως κρίση της χριστιανικής τους ιδιότητας, που ανήκει μόνο στον Χριστό, τον μόνο ΔΙΚΑΙΟ. Δεν στηρίζεται συνεπώς μομφή υποκειμενικότητας κατά του «Τ», ούτε τότε ούτε τώρα. Αν κάποιοι δεν μπορούν ή δεν αντέχουν να βλέπουν με τα μάτια της αλήθειας και προτιμούν το φακό της συμπάθειας ή αντιπάθειας είναι δικό τους πρόβλημα. Οφείλουν όμως και οι παραπονούμενοι να εξηγήσουν γιατί οι ίδιοι εκφράζουν τόσες σκληρές κρίσεις για άλλους άντρες (Λούθηρο, Καλβίνο, Βαρθολομαίο κ.λπ.). Είναι τούτο δίκαιο εκ μέρους τους;
Λυπούμαστε όταν η προσωπολατρία φτάνει σε σημείο παρερμηνείας των γεγονότων και των εννοιών αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες. Τις κατανοούμε όμως και τις επισημαίνουμε «προς νουθεσίαν» (Α~ Κορ. 10/ι/11). |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ
