Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Δεν σώθηκαν από τον εαυτό τους!
Στη «Διμηνιαία Έκδοση Νέων» (τεύχ. 88) που εκδίδει η διακονία «Πέρασμα στη ζωή», διαβάσαμε και τα εξής ενδιαφέροντα:
Ο Ιησούς πέθανε για να μας σώσει από το θάνατο, έδωσε τη ζωή Του για να μας δώσει Αιώνια Ζωή, στέγνωσε χύνοντας στο σταυρό το Αίμα Του, για να μας χαρίσει τον Ουρανό! Και τι κάνουμε εμείς σήμερα; Έχουμε χάσει το νόημα της θυσίας Του κι όλων των προνομίων που κέρδισε για μας.
Εκείνος μας δίδαξε τη θυσία, την ανιδιοτελή αγάπη, την υπηρεσία με την ίδια Του τη ζωή κι εμείς σήμερα γυρίζουμε γύρω από το πώς θα περάσουμε καλά, πώς θα βολευτούμε περισσότερο, πώς θα αποφύγουμε τον πόνο, την κούραση, το διωγμό, το κόστος να είμαστε δικοί Του! Πολλοί πιστοί έχουν σωθεί από τον αιώνιο θάνατο, αλλά όχι από τον εαυτό τους, όχι από το εγώ τους και γι’ αυτό είναι ανικανοποίητοι. Ο Ιησούς πέθανε επίσης για να γίνουμε υπεύθυνοι άνθρωποι, μέσα σε μια κοινωνία που καλεί για βοήθεια, για να γίνουμε ευαίσθητοι στον πόνο τους, για να σταθούμε κοντά τους, υπηρετώντας τους με υπομονή κι αγάπη!
Δεν χρειάζονται το κήρυγμά μας, χρειάζονται τον Ουρανό που κέρδισε ο Χριστός γι’ αυτούς. Μπορούμε να τους τον προσφέρουμε; Αν δεν ζούμε τον Ουρανό, δεν μπορούμε να πείσουμε κανέναν πως υπάρχει, όσο κι αν φωνάζουμε. Βλέπετε αυτό που είμαστε φωνάζει πιο δυνατά. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε πως πνευματικότητα δεν είναι, ούτε οι πολλές προσευχές, ούτε το να ξέρουμε τη Γραφή απ’ έξω κι ανακατωτά, αλλά είναι το να μη ζούμε μόνο για τον εαυτό μας!
Ας βγούμε λοιπόν από τις κρυψώνες μας, ας αφήσουμε την εσωστρέφεια, ας ζήσουμε για τον Χριστό, αφιερώνοντας τη ζωή μας 100% σ’ Αυτόν, αρνούμενοι τη ματαιότητα αυτού του κόσμου!
Αναρωτιόμαστε πώς μπορούν να υπάρχουν "πιστοί που έχουν σωθεί από τον αιώνιο θάνατο, αλλά όχι από τον εαυτό τους" – αφού ο Χριστός είπε πως «Όστις θέλει να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού, και ας με ακολουθή» (Λουκ. 8/η/34). Κατά τα λοιπά οι σκέψεις που προβάλει το κείμενο αυτό είναι όχι μόνο αληθινές και αξιοπρόσεκτες αλλά, το κυριότερο, ΑΞΙΟΜΙΜΗΤΕΣ. |
Ο τρόπος του Θεού... Στο ηλεκτρονικό μήνυμα «Today @ This is the way...» (16-2-09) διαβάσαμε και τα εξής:
Ο Θεός δεν μας δίνει τα πάντα ώστε να μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή. Μας δίνει τη ζωή έτσι ώστε να μπορούμε να μάθουμε να απολαμβάνουμε τα πάντα με το σωστό τρόπο – τον τρόπο που παράγει καλό για τον καθέναν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η προσφορά της αιώνιας ζωής που μας κάνει, σημαίνει ότι αυτή η χαρά, όταν την βρει κάποιος, ούτε θα εξασθενίσει ούτε θα αποτύχει. Το δώρο της αιώνιας ζωής απαιτεί τα σωστά βήματα εδώ και τώρα. Ο Παύλος είπε να είμαστε ικανοποιημένοι με εκείνα που έχουμε (Φιλιπ. 4/δ/11). Ας μάθουμε να ζούμε έτσι ώστε να ικανοποιούμε τον Θεό και να βοηθούμε τους άλλους να απολαμβάνουν τη ζωή – αυτός είναι ο σωστός τρόπος.
Εμείς συνήθως θέλουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ και τα θέλουμε ΓΙΑ ΕΜΑΣ και ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ. Πόσο διαφορετική είναι η ιδέα του Θεού για τα δώρα που μας χορηγεί καθημερινά, χωρίς να περιμένει οποιαδήποτε ανταπόδοση! Ο τρόπος του ανθρώπου είναι ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΡΩ – ο τρόπος του Θεού είναι ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩΣΩ. Μακάρι να το καταλάβουμε και να το ζήσουμε! |
Σιωπηλός ακροατής
Στο Ρωμαιοκαθολικό περιοδικό «Ανοιχτοί Ορίζοντες» (Ιαν.-Φεβ. 2009, σελ. 29) διαβάσαμε την παρακάτω ιστορία, για έναν Ρωμαιοκαθολικό ιεραπόστολο που το 1965 εκλέχθηκε γενικός ηγούμενος των Ιησουιτών. Αυτός ανέφερε ότι κάποτε είχε μια ομάδα Ιαπώνων τους οποίους κατηχούσε και στους οποίους μιλούσε για το Χριστό και το Ευαγγέλιο και διηγήθηκε:
Μέσα στην ομάδα των Ιαπώνων ήταν και ένας ηλικιωμένος κύριος ο οποίος τον κοίταζε και τον άκουγε προσεκτικά, αλλά έμενε πάντα σιωπηλός. Βλέποντας ότι ο κύριος τον παρατηρούσε χωρίς να λέει λέξη, μετά από μερικές συναντήσεις τον πλησίασε και τον ρώτησε ποιος είναι και τι σκέφτεται. Ο ηλικιωμένος κύριος του απάντησε: «Είμαι τελείως κουφός και δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Σας παρακολουθώ μόνο όταν μιλάτε. Βλέπω με πόση θέρμη μιλάτε και πόσο λάμπετε γι’ αυτά που λέτε. Γι’ αυτό πιστεύω ό,τι πιστεύετε, αν και δεν ξέρω τι είναι αυτό».
Τέτοια τυφλή πίστη δεν νομίζουμε να έχει σχέση με ό,τι περί πίστεως αναφέρει η Αγία Γραφή. Θεωρούμε πως όποιος πιστεύει στον Χριστό πρέπει πρώτα να ΞΕΡΕΙ και ύστερα να ΠΙΣΤΕΥΕΙ στο άγγελμα που έλαβε. Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι μεγάλος και αρκετά μοιάζει με το "Πίστευε και μη Ερεύνα" που κάποιοι έχουν κάνει δόγμα της ζωής τους ως δεν θα έπρεπε. |
Για το γάμο
Tο διαβάσαμε σε επαρχιακή εφημερίδα και είναι αλήθεια:
Ευχόμαστε τα καλύτερα για το νέο ζευγάρι. Όσο για τους ανύπαντρους, ας τους μιμηθούν! Ο δρόμος έχει πολλές χαρές!
Ατυχώς, πολλές νέες τα τελευταία χρόνια αδιαφορούν για το ζήτημα αυτό, αιχμαλωτισμένες από την ανεξαρτησία που τους παρέχει η μόρφωση κι ο κάποιος μισθός που εξασφαλίζουν. Αργότερα όμως... |
Για τη μετάνοια
O Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε:
• Ντροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, όχι όταν μετανοείς.
• Yπάρχει το τραύμα- υπάρχει και το φάρμακο. Yπάρχει η αμαρτία – υπάρχει και η μετάνοια. Tο τραύμα είναι η αμαρτία – το φάρμακο η μετάνοια.
• Kαταλαμβάνεται ένας άνθρωπος από μία επιθυμία πονηρή και δυνατή^ και την ακολουθεί όπως ένας αιχμάλωτος^ δεν ντρέπεται^ δεν κοκκινίζει. Πράττει την αμαρτία – ίχνος ντροπής πουθενά^ δεν κοκκινίζει καθόλου. Όμως, για να μετανοήσει, ντρέπεται. Mα, άνθρωπέ μου, όταν έπραττες την αμαρτία δεν ντρεπόσουν και τώρα που ήρθες να μετανοήσεις, τώρα ντρέπεσαι;
• Mετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή – μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία. Aυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο Διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία, και στη μετάνοια έδωσε ντροπή. |
