"ΤΥΧΙΚΟΣ" - ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2009 -- Η ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ

ΘΕΟΦΙΛΟΣ: Κάποιος χριστιανός ρώτησε: «Υπάρχει κάτι τόσο αμαρτωλό που δεν μπορεί να το συγχωρήσει ο Θεός; Τι γίνεται με τις σεξουαλικές αμαρτίες (μοιχεία, ομοφυλομανία κ.λπ.); Ή με το φόνο (μπορεί ένας δολοφόνος να λάβει συγχώρεση); Τι συμβαίνει με έναν χριστιανό που στράφηκε προς τα πίσω;»

Για να πω όλη την αλήθεια, δεν ήταν η πρώτη φορά που τέθηκε αυτό το ερώτημα. Ακόμη, υπάρχουν πολλοί χριστιανοί που είναι πεισμένοι ότι δε μπορούν να συγχωρεθούν. Κάποιοι λένε ότι η δική τους αμαρτία είναι πολύ μεγάλη, ενώ άλλοι νομίζουν πως διέπραξαν την «ασυγχώρητη αμαρτία». Κυρίως όμως τι είναι αυτό που ονομάζεται "Βλασφημία του Πνεύματος"; Τι θα είχατε να πείτε για να βοηθήσουμε τους φίλους μας;

ΠΑΥΛΟΣ: Όλοι έχουμε αμαρτήσει, «επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. 3/γ/23). Είτε το πιστεύουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, «ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 6/ς/23). Επιπλέον, δεν τελειώνουν όλα με το θάνατο, επειδή «είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις» (Εβρ. 9/θ/27).

Όμως δεν είναι μόνο αυτό που έχω να πω, επειδή ο Πατέρας Θεός, έχει παράσχει μια διέξοδο, μέσω του Ιησού: «Ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν» (Εβρ. 9/θ/28).

ΙΩΑΝΝΗΣ: Ναι, βέβαια, κι εγώ συμφωνώ: «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α~ Ιωάν. 1/α/9).

ΔΑΒΙΔ: Το έλεος του Θεού είναι πάρα πολύ μεγάλο. Δεν θέλει να μας εκδικηθεί αλλά να μας απαλλάξει από την ενοχή, όπως θα έκανε ένας καλός πατέρας για τους γιους και τις κόρες του: «Δεν έκαμεν εις ημάς κατά τας αμαρτίας ημών, ουδέ ανταπέδωκεν εις ημάς κατά τας ανομίας ημών. Διότι όσον είναι το ύψος του ουρανού υπεράνω της γης, τόσον μέγα είναι το έλεος αυτού προς τους φοβουμένους αυτόν. Όσον απέχει η ανατολή από της δύσεως, τόσον εμάκρυνεν αφ’ ημών τας ανομίας ημών» (Ψαλμ. 103/ργ/10-12).

ΜΩΥΣΗΣ: Δεν μπορώ να λησμονήσω εκείνη τη φορά που ζήτησα από τον Θεό να μου δείξει το πρόσωπό Του. Μου είπε πως δεν ήταν δυνατό να γίνει αυτό χωρίς να πεθάνω, ωστόσο φρόντισε να με κρύψει σε ένα βράχο και πέρασε δίπλα μου για να μου φανερώσει τη δόξα Του. Τότε ο Θεός διακήρυξε: «Κύριος, Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και αληθινός, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν και ουδόλως αθωόνων τον ένοχον· ανταποδίδων την ανομίαν των πατέρων επί τα τέκνα και επί τα τέκνα των τέκνων, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς» (Έξοδ. 34/λδ/6-7).

ΜΙΧΑΙΑΣ: Εγώ έζησα πολλά χρόνια μετά από εσένα Μωυσή, όμως έμαθα και κατάλαβα καλά πως στον Θεό αρέσει το έλεος. Γι’ αυτό έγραψα στην προφητεία μου: «Τις Θεός όμοιός σου, συγχωρών ανομίαν και παραβλέπων την παράβασιν του υπολοίπου της κληρονομίας αυτού; δεν φυλάττει την οργήν αυτού διαπαντός, διότι αυτός αρέσκεται εις το έλεος» (Μιχ. 7/ζ/18).

ΠΑΥΛΟΣ: Μπορώ να μιλήσω από την προσωπική μου πείρα, επειδή, όλοι ξέρετε πώς ο Θεός «ενέκρινε πιστόν και έταξεν εις την διακονίαν εμέ, τον πρότερον όντα βλάσφημον και διώκτην και υβριστήν· ηλεήθην όμως, διότι αγνοών έπραξα εν απιστία» (Α~ Τιμ. 1/α/13).

ΜΑΤΘΑΙΟΣ: Η συγχώρεση είναι διαθέσιμη σε όλους. Ακόμη τώρα σαν να ακούω τον Κύριο να λέει και να τονίζει πως «πάσα αμαρτία και βλασφημία θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους». Θυμάμαι όμως που διευκρίνισε, ότι «η κατά του Πνεύματος βλασφημία δεν θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους· και όστις είπη λόγον κατά του Υιού του ανθρώπου, θέλει συγχωρηθή εις αυτόν· όστις όμως είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, δεν θέλει συγχωρηθή εις αυτόν ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι» (Ματθ. 12/ιβ/31). Αυτό είναι φοβερό! Σημαίνει πως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν θα σωθούν ποτέ. Σε όλη την αιωνιότητα δεν θα έχουν καμία ευκαιρία να γίνουν μέλη της οικογένειας του Θεού.

Αλλά αυτό ο Κύριος το είπε πρώτιστα για τους γραμματείς και τους Φαρισαίους όταν ήρθαν κάποτε από την Ιερουσαλήμ, για να παγιδεύσουν τον Ιησού. Ήταν τόσο αλαζονικοί άνθρωποι και εθελοτυφλούσαν απέναντι στη θεία δύναμη που λειτουργούσε μπροστά στα μάτια τους μέσω του Κυρίου μας. Παρ’ όλο που έβλεπαν τόσα θαύματα να γίνονται μπροστά τους, εκείνοι έλεγαν «Ούτος δεν εκβάλλει τα δαιμόνια ειμή διά του Βεελζεβούλ, του άρχοντος των δαιμονίων» (Ματθ. 12/ιβ/24) και ο Κύριος το κατάλαβε και τους ξεσκέπασε μπροστά σε όλους μας.

ΙΩΑΝΝΗΣ: Και να σκεφτεί κανείς πως οι άνθρωποι αυτοί σαν δάσκαλοι των Ιουδαίων που ήταν, μπορούσαν να διακρίνουν την αλήθεια σχετικά με τον Χριστό. Αυτό εξάλλου το ομολόγησε και ο Φαρισαίος Νικόδημος, που ήρθε νύχτα στον Κύριο και Του είπε: «Ραββί, εξεύρομεν ότι από Θεού ήλθες διδάσκαλος· διότι ουδείς δύναται να κάμνη τα σημεία ταύτα, τα οποία συ κάμνεις, εάν δεν ήναι ο Θεός μετ’ αυτού» (Ιωάν. 3/γ/1-2).

ΛΟΥΚΑΣ: Πράγματι, έτσι είναι. Ο Πέτρος το εξήγησε αυτό στον Κορνήλιο όταν του διηγήθηκε «πώς ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, όστις διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ’ αυτού» (Πράξ. 10/ι/38). Αυτά τα θαύματα που έβλεπαν οι άνθρωποι φανέρωναν ότι μαζί με τον Χριστό ήταν ο ίδιος ο Θεός.

ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ: Κι εγώ μπορώ να το βεβαιώσω αυτό. Τότε που ήμουν στη φυλακή και σε μια στιγμή αδυναμίας έστειλα μαθητές μου να ρωτήσουν τον Κύριο, «Συ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον προσδοκώμεν;» Εκείνος απάντησε: «Υπάγετε και απαγγείλατε προς τον Ιωάννην όσα είδετε και ηκούσατε· ότι τυφλοί αναβλέπουσι, χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται, κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται, πτωχοί ευαγγελίζονται· και μακάριος είναι όστις δεν σκανδαλισθή εν εμοί» (Λουκ. 7/ζ/20, 22-23).

ΗΣΑΪΑΣ: Αυτό έγινε σε εκπλήρωση της προφητείας που μου έδωσε ο Θεός τότε που προφήτευα: «Πνεύμα Κυρίου του Θεού είναι επ’ εμέ· διότι ο Κύριος με έχρισε διά να ευαγγελίζωμαι εις τους πτωχούς· με απέστειλε διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερίαν εις τους αιχμαλώτους και άνοιξιν δεσμωτηρίου εις τους δεσμίους· διά να κηρύξω ενιαυτόν ευπρόσδεκτον του Κυρίου και ημέραν εκδικήσεως του Θεού ημών· διά να παρηγορήσω πάντας τους πενθούντας· διά να θέσω εις τους πενθούντας εν Σιών, να δώσω εις αυτούς ωραιότητα αντί της στάκτης, έλαιον ευφροσύνης αντί του πένθους, στολήν αινέσεως αντί του πνεύματος της ακηδίας· διά να ονομάζωνται δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα του Κυρίου, εις δόξαν αυτού» (Ησ. 61/ξα/1-3).

ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ: Μάλιστα, ήταν γνωστή σε όλους μας αυτή η προφητεία σου, Ησαΐα, γι’ αυτό κι εγώ αμέσως έπαψα ν’ ανησυχώ και έκανα υπομονή μέχρι το μαρτύριο.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ: Όμως οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρονταν για την αλήθεια;

ΜΑΡΚΟΣ: Όπως έχω ακούσει, ήταν φανερό ότι είχαν στείλει τους Φαρισαίους και τους Ηρωδιανούς με ένα σκοπό: «Διά να παγιδεύσωσιν αυτόν εις λόγον» (Μάρκ. 12/ιβ/13).

ΛΟΥΚΑΣ: Έχω διαπιστώσει ότι αυτό το έκαναν συχνά οι πονηροί αυτοί άνθρωποι. Έστελναν ανθρώπους «υποκρινομένους ότι είναι δίκαιοι, επί σκοπώ να πιάσωσιν αυτόν από λόγου, διά να παραδώσωσιν αυτόν εις την αρχήν και εις την εξουσίαν του ηγεμόνος» (Λουκ. 20/κ/20).

ΙΩΑΝΝΗΣ: Όμως με τέτοια δεν μπορούσαν να ξεγελάσουν τον Κύριο, ο οποίος «δεν ενεπιστεύετο εις αυτούς, διότι εγνώριζε πάντας, και διότι δεν είχε χρείαν διά να μαρτυρήση τις περί του ανθρώπου· επειδή αυτός εγνώριζε τι ήτο εντός του ανθρώπου» (Ιωάν. 2/β/24-25).

ΜΑΤΘΑΙΟΣ: Επειδή γνώριζε τα κρυφά της καρδιάς τους, τους έθεσε τον εξής λογικό προβληματισμό: «Πάσα βασιλεία διαιρεθείσα καθ’ εαυτής ερημούται, και πάσα πόλις ή οικία διαιρεθείσα καθ’ εαυτής δεν θέλει σταθή. Και αν ο Σατανάς τον Σατανάν εκβάλλη, διηρέθη καθ’ εαυτού· πώς λοιπόν θέλει σταθή η βασιλεία αυτού; Και αν εγώ διά του Βεελζεβούλ εκβάλλω τα δαιμόνια, οι υιοί σας διά τίνος εκβάλλουσι; διά τούτο αυτοί θέλουσιν είσθαι κριταί σας. Αλλ’ εάν εγώ διά Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού» (Ματθ. 12/ιβ/25-28). Και όταν δεν είχαν τι να Του απαντήσουν, είπε τον φοβερό λόγο που συζητάμε: «Όστις είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, δεν θέλει συγχωρηθή εις αυτόν ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι» (εδ. 31), εξηγώντας συνάμα ότι «εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα» (εδ. 34).

Είναι φανερό, λοιπόν, πως η «βλασφημία του Πνεύματος» δεν είναι καμία άλλη αμαρτία παρά μόνο η κακοπροαίρετη παραποίηση της αλήθειας, όταν οι άνθρωποι, παρ’ όλο που γνωρίζουν την αλήθεια, διαστρέφουν τα πράγματα για να ταυτίσουν τον Χριστό με τον Σατανά. Μάλιστα ο Μάρκος το ξεκαθάρισε γράφοντας: «διότι έλεγον, Πνεύμα ακάθαρτον έχει» (Μάρκ. 3/γ/30). Δηλαδή απέδιδαν διεστραμμένα τη δραστηριότητα του Αγίου Πνεύματος στον Σατανά

ΘΕΟΦΙΛΟΣ: Δυστυχώς, επειδή μερικοί Χριστιανοί δεν προσέχουν όταν διαβάζουν τις Γραφές, παρερμηνεύουν πως μια εκούσια ή κρυφή αμαρτία τους, τους κάνει ένοχους «της ασυγχώρητης αμαρτίας». Όπως είδαμε όμως αυτό δεν τους αφορά. Για όλους αυτούς υπάρχει η διέξοδος της μετάνοιας.

ΠΑΥΛΟΣ: Όταν ο άνθρωπος γεννηθεί άνωθεν και έχει την εγκατοίκηση του Αγίου Πνεύματος, ο Πατέρας συνεχίζει να εργάζεται μέσα του – πολύ περισσότερο σ’ εκείνον που έχει αδυναμίες και ανάγκες. Ο πιστός πρέπει να είναι βέβαιος «ότι εκείνος όστις ήρχισεν εις εσάς καλόν έργον θέλει επιτελέσει αυτό μέχρι της ημέρας του Ιησού Χριστού» (Φιλιπ. 1/α/6).

ΘΕΟΦΙΛΟΣ: Όμως Παύλε, υπάρχει ένα πρόβλημα μ' εκείνο που γράφει στην Επιστολή προς Εβραίους, ότι, «εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών, αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός, το οποίον μέλλει να κατατρώγη τους εναντίους» (Εβρ. 10/ι/26-27). Δεν εννοεί εκεί πως όποιος πέφτει επανειλημμένα σε κάποια αμαρτία, χάνει το δικαίωμα της συγχώρεσης;

ΠΑΥΛΟΣ: Πόσο λυπάμαι που κάποιοι εσκεμμένα ή ακούσια, τείνουν να παρερμηνεύουν τα λόγια αυτά. Όπως μπορείτε να προσέξετε, εδώ ο λόγος αναφέρεται σε ανθρώπους που αμαρτάνουν εκουσίως, δηλαδή θεληματικά, ύστερα από σκέψη και απόφαση. Αυτό καθόλου δεν αφορά τον καλοπροαίρετο άνθρωπο, που όπως εξήγησα στους Ρωμαίους, ομολογεί, «δεν πράττω το αγαθόν, το οποίον θέλω· αλλά το κακόν, το οποίον δεν θέλω, τούτο πράττω» (Ρωμ. 7/ζ/19). Τέτοιοι άνθρωποι ΔΕΝ ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΝ ΕΚΟΥΣΙΩΣ, αλλά εξαιτίας της αδυναμίας τους, και χρειάζονται τη δύναμη του Χριστού που θα τους ικανώσει να νικήσουν τη δύναμη της αμαρτίας πιο αποτελεσματικά (εδ. 24-25).

Για να επιστρέψουμε όμως στο αρχικό ερώτημα, ο λόγος δεν σταματά εκεί που τον διέκοψες, Θεόφιλε, αλλά συνεχίζει: «Πόσον στοχάζεσθε χειροτέρας τιμωρίας θέλει κριθή άξιος ο καταπατήσας τον Υιόν του Θεού και νομίσας κοινόν το αίμα της διαθήκης, με το οποίον ηγιάσθη, και υβρίσας το Πνεύμα της χάριτος;» (Εβρ. 10/ι/20). Βλέπεις εδώ αδελφέ, ότι δεν αναφέρεται σε κάποιον που αμαρτάνει παρά τη θέλησή του, αλλά σε εκείνον που διέρρηξε τη σχέση του με τον Υιό του Θεού και διέγραψε μέσα του την αξία του αίματος του Χριστού. Είναι αυτός ο άνθρωπος που έχει υβρίσει «το Πνεύμα της χάριτος», για το οποίο μίλησε ο Κύριός μας όπως είδαμε προηγουμένως.

ΠΕΤΡΟΣ: Συμφωνώ με τον Παύλο. Γι' αυτό έγραψα πως σ' αυτούς τους ανθρώπους ισχύουν οι παροιμίες: «Ο κύων επέστρεψεν εις το ίδιον αυτού εξέρασμα, και, Ο χοίρος λουσθείς επέστρεψεν εις το κύλισμα του βορβόρου» (Β~ Πέτρ. 2/β/22). Απορώ, όμως, πώς μερικοί δεν προσέχουν καθόλου πως μιλάω όχι για μια πτώση ή ανεπιθύμητο γλίστρημα αλλά για «κύλισμα», δηλαδή για μόνιμη ευχάριστη κατάσταση. Ο λόγος μου είναι πεντακάθαρος για όποιον θέλει τη σωστή γνώση, αφού μάλιστα εξηγώ ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι «δούλοι της διαφθοράς· διότι από όντινα νικάταί τις, τούτου και δούλος γίνεται» (εδ. 19-20).

ΙΩΑΝΝΗΣ: Συγχωρέστε με να επαναλάβω αυτό που έχω γράψει και στην Επιστολή μου: «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν δεν έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια δεν είναι εν ημίν. Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α~ Ιωάν. 1/α/8-9).

ΠΑΥΛΟΣ: Θα ήθελα να ολοκληρώσω την τοποθέτησή μου με τούτη την παραίνεση που έχω γράψει στα πνευματικά μου παιδιά στη Θεσσαλονίκη: «Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, νουθετείτε τους ατάκτους, παρηγορείτε τους ολιγοψύχους, περιθάλπετε τους ασθενείς, μακροθυμείτε προς πάντας. Προσέχετε μη αποδίδη τις εις τινά κακόν αντί κακού, αλλά ζητείτε πάντοτε το αγαθόν και εις αλλήλους και εις πάντας. Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατά πάντα ευχαριστείτε· διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού. Το Πνεύμα μη σβύνετε, προφητείας μη εξουθενείτε. Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε· από παντός είδους κακού απέχεσθε. Αυτός δε ο Θεός της ειρήνης είθε να σας αγιάση ολοκλήρως, και να διατηρηθή ολόκληρον το πνεύμά σας και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πιστός είναι εκείνος όστις σας καλεί, όστις και θέλει εκτελέσει» (Α~ Θεσ. 5/ε/14-24).

ΘΕΟΦΙΛΟΣ: Είναι πλέον σαφές το νόημα των λόγων του Κυρίου για όποιον θέλει να καταλάβει. Σας ευχαριστώ όλους για την ωφέλιμη αυτή διδασκαλία και εύχομαι οι αδελφοί μας του 21ου αιώνα να προσέξουν τα λόγια σας. |