Συχνά ακούμε από κάποιους
καλούς ανθρώπους τη φράση «Εγώ δεν συγχωριέμαι!». Υπάρχουν πολλοί που
συνεχώς αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της σωτηρίας του Χριστού
γι’ αυτούς και τη ζωή τους. Καλός ο Χριστός, ασύγκριτος ο Γολγοθάς και
ο Σταυρός και η Ανάσταση! Αλλά αυτοί νιώθουν αδύναμοι και ατελείς
άνθρωποι με αλλεπάλληλες πτώσεις. Πώς μπορούν να συγχωρεθούν και να
σωθούν;
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν και κάποια εδάφια στα οποία στηρίζονται.
Βλέπετε όταν θέλει να κατακρίνει εμάς ο Διάβολος, μας θυμίζει όλα τα
“κατάλληλα” εδάφια, όπως π.χ. ότι είναι αδύνατον αυτοί που μια φορά
φωτίστηκαν και έπειτα παράπεσαν, πάλι να ανακαινιστούν σε μετάνοια. «Αδύνατον είναι οι
άπαξ φωτισθέντες και γευθέντες της επουρανίου δωρεάς και γενόμενοι
μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος και γευθέντες τον καλόν λόγον του Θεού και
τας δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος, και έπειτα παραπεσόντες, αδύνατον να
ανακαινισθώσι πάλιν εις μετάνοιαν, ανασταυρούντες εις εαυτούς τον Υιόν
του Θεού και καταισχύνοντες» (Εβρ. 6/ς/4,6). Επειδή δε ο
Διάβολος είναι όντως ΔΙΑΒΟΛΟΣ
(διαβάλλει), φροντίζει να κρύψει κάποια άλλα εδάφια, όπως π.χ. ότι «Ο
δίκαιος πίπτει επτάκις και σηκόνεται» (Παρ. 24/κδ/16) ή το
άλλο, «Και εάν
επτάκις της ημέρας αμαρτήση εις σε, και επτάκις της ημέρας επιστρέψη
προς σε λέγων· Μετανοώ, θέλεις συγχωρήσει αυτόν» (Λουκάς
17/ιζ/4). Σύμφωνα μάλιστα με τη διατύπωση στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο,
μας ζητάει να συγχωρούμε «εβδομηκοντάκις επτά»,
δηλαδή «ως εβδομήντα φορές εφτά»
(=490 φορές).
Όταν όμως ο Θεός καλεί εμάς να συγχωρούμε επανειλημμένα όσους
μετανοούν, είναι επειδή τους συγχωρεί Εκείνος πρώτος. Αλλά δεν σταματά
εκεί, επειδή η φράση «εβδομηκοντάκις
επτά» πραγματικά σημαίνει απεριόριστα, αφού ο αριθμός «επτά» για τους Εβραίους ήταν ο
αριθμός της τελειότητας.[*]
Ωστόσο η αξία δεν είναι στη ίδια τη συγχώρεση. Στην πραγματικότητα, η
συγχώρεση από μόνη της έχει ελάχιστη αξία. Αν το σημαντικό ήταν η
συγχώρεση, ο Θεός θα συγχωρούσε από την αρχή τον Αδάμ και την Εύα, και
όλα θα ήταν καλά... Θα ήταν όμως πράγματι καλά; Όχι βέβαια! Γι’ αυτό
και δεν τους συγχώρεσε χωρίς προϋποθέσεις, επειδή αυτό που έχει τη μεγάλη αξία είναι
η μετάνοια.
Μερικοί όμως φτάνουν ένα βήμα
παραπέρα για να πουν: –Εγώ δεν συγχωριέμαι επειδή έχω βλασφημήσει το
Άγιο Πνεύμα και, σύμφωνα με το λόγο του Χριστού στο Ματθ. 12/ιβ/32, για
μένα δεν υπάρχει πια συγχώρεση «ούτε εν τούτω τω
αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι»!
Είναι αυτό σατανικό παιχνίδι σε βάρος του απληροφόρητου και αδύναμου
Χριστιανού και μπορεί να αποκαλυφθεί καλύτερα με τον παρακάτω
φανταστικό διάλογο:
–Μπορείς
να μετανοήσεις;
–Μα αυτό το χαρτί το έπαιξα την
πρώτη φορά...
–Λες αλήθεια! Τώρα όμως μπορείς
να μετανοήσεις;
–Μα, αν μετανοώ ξανά και ξανά,
είναι σαν να θεωρώ το αίμα του Χριστού ως κάτι κοινό, και η Βίβλος λέει
πως μεγάλη τιμωρία θα αντιμετωπίσει εκείνος που νομίζει «κοινόν το αίμα της
διαθήκης, με το οποίον ηγιάσθη, και υβρίσας το Πνεύμα της χάριτος»!
(Εβρ. 10/ι/29).
–Αντιθέτως! Δεν θεωρεί «κοινόν»
το αίμα του Χριστού εκείνος που αναγνωρίζει ότι το αίμα του Χριστού
έχει τη ΔΥΝΑΜΗ να συγχωρέσει κάθε δική του αδυναμία. Το θεωρεί κοινό
εκείνος που νομίζει ότι το αίμα του Χριστού ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να τον καθαρίσει
–πιο σωστά ότι δεν έχει καθαρίσει ήδη όλες τις αμαρτίες του– κι αυτές
περιλαμβάνουν όλα όσα έκανε ή ακόμη πρόκειται να κάνει!
–Αλλά ο Ησαύ δεν βρήκε τόπο
μετάνοιας, αν και τη ζήτησε με δάκρυα! (Εβρ. 12/ιβ/17)
–Σωστά λες για τον Ησαύ. Εσύ,
όμως, μπορείς να μετανοήσεις;
–Μα εγώ...
–Σε ρωτώ ξανά: Εσύ μπορείς να
μετανοήσεις;
–Αλλά η αμαρτία μου «είναι μεγαλητέρα
παρ’ ώστε να συγχωρηθή»! (Γέν. 4/δ/13).
–Λάθος! Αυτό το είπε ο Κάιν,
όμως δεν το είπε ο Θεός! Στην ουσία δεν είναι η αμαρτία σου που δε
μπορεί να συγχωρεθεί. Τόσο ΕΣΥ –ο εαυτός ΣΟΥ– όσο και η αμαρτία
ΣΟΥ, είστε πολύ μικροί απέναντι στο έλεος του Θεού και τη δύναμη του
αίματος του Χριστού. Ο Παύλος γράφει: «όπου επερίσσευσεν η
αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. 5/ε/20). Από κάθε
αμαρτία, λοιπόν, –όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή– η χάρη του Θεού είναι
ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ.
Μόνο ένα πράγμα είναι μεγάλο
στην περίπτωσή σου: Ο εγωισμός σου! Και
πράγματι, μόνο ο εγωισμός σου θα μπορούσε να είναι τόσο μεγάλος που να
μην σου επιτρέπει να μετανοήσεις!
Αν βάλεις, όμως, τον εγωισμό
στην άκρη, τότε η μετάνοια θα είναι και για σένα –όπως και για όλους
τους ταπεινούς ανθρώπους– εύκολη και θα βρει ανταπόκριση από τη θεϊκή
αγάπη!
Από την παραβολή του Άσωτου Γιου
μαθαίνουμε πως όταν ο άνθρωπος βρίσκεται μακριά από τον Θεό, είναι «εκτός εαυτού»,
και έρχεται «εις εαυτόν» όταν αποφασίσει να ζητήσει τη συγχώρεση του
Παντελεήμονα Θεού.
Αν λοιπόν σε πειράζει ο Διάβολος, αντιστάσου στις εισηγήσεις του και θα
φύγει από σένα (Ιακ. 4/δ/7). Μη δίνεις προσοχή στις διαβολές του και μη
λησμονείς ότι ο Χριστός «δύναται να σώζη
εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι’ αυτού, ζων πάντοτε διά να
μεσιτεύση υπέρ αυτών» (Εβρ. 7/ζ/25). Καμία μη θανάσιμη αμαρτία
δεν μένει έξω από το «ΕΝΤΕΛΩΣ» ούτε μένει έξω από το «ΖΩΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΙΑ
ΝΑ ΜΕΣΙΤΕΥΕΙ» του Χριστού.
Ας μην αποθαρρυνόμαστε, λοιπόν, κι ας δίνουμε δόξα στον Θεό
απολαμβάνοντας καθημερινά το άπειρο έλεός Του, επειδή «δεν φυλάττει την
οργήν αυτού διαπαντός, διότι αυτός αρέσκεται εις το έλεος» (Μιχ.
7/ζ/18). Αν θέλουμε, λοιπόν, να κάνουμε κάτι που ΑΡΕΣΕΙ στον Θεό, ας
ζητάμε από Αυτόν έλεος και Εκείνος θα το κάνει με όλη Του την
ευχαρίστηση. |
Από
Συνεργάτη
------------------------------------
[*] Ας θυμηθούμε τις σχετικές αναφορές του Λάμεχ (Γεν. 4/δ/24) και του
Χριστού (Ματθ. 18/ιη/22).