Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

           Γυναίκες απέναντι στον καθρέφτη του θείου λόγου

Ας μη χάσουμε το μέτρο!

Σε μια συζήτηση που γινόταν τον περασμένο μήνα στην τηλεόραση –όπου έψαχναν να βρουν την αιτία για την αύξηση της εγκληματικότητας, ένας Καθηγητής Πανεπιστημίου είπε: «Η κοινωνία μας ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ. Δεν υπάρχουν σωστές οικογένειες, δεν διδάσκονται τα παιδιά στο σπίτι και στο σχολείο κάποιους ηθικούς νόμους, κάποιους κανόνες που θα τα κρατήσουν στη σωστή πορεία.»

Και πράγματι, γύρω μας βλέπουμε να αυξάνεται η αδικία, η εγκληματικότητα, η ηθική κατάπτωση, και σκέπτομαι συνεχώς το εδάφιο από την Αποκάλυψη, που λέει: «Όστις αδικεί ας αδικήση έτι, και όστις είναι μεμολυσμένος ας μολυνθή έτι, και ο δίκαιος ας γείνη έτι δίκαιος, και ο άγιος ας γείνη έτι άγιος» (Αποκ. 22/κβ/11-12).

Μία απορία

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πράγματι, ο μολυσμένος γίνεται συνεχώς ΠΙΟ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΣ και ο άδικος γίνεται συνεχώς ΠΙΟ ΑΔΙΚΟΣ.

Αυτό όμως γεννά την απορία: Γίνονται άραγε ταυτόχρονα και οι δίκαιοι ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΟΙ; Γίνονται οι άγιοι ΠΙΟ ΑΓΙΟΙ; Η εντολή είναι ανάμεσα στους άδικους και τους δίκαιους, τους μολυσμένους και τους άγιους, να μεγαλώνει η "ψαλίδα" [επίκαιρη η λέξη]. Και για να μην το λέμε γενικόλογα, γίναμε ή γινόμαστε ΕΜΕΙΣ αδελφές, πιο δίκαιες και πιο άγιες;

Με πιο μέτρο συγκρινόμαστε;

Όταν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τον υπόλοιπο κόσμο, πολλές φορές σκεφτόμαστε, ότι «Δεν είμαστε όπως εκείνοι εκεί έξω!» Αλλά πιο είναι το μέτρο μας; Με τι συγκρίνουμε και πώς αξιολογούμε η κάθε μια τον εαυτό μας;

Για τους χριστιανούς το μέτρο είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ κι οι εντολές Του, που δεν αλλάζουν με τα χρόνια και δεν προσαρμόζονται στις διάφορες κουλτούρες.

Θυμάμαι στο σημείο αυτό την ιεραπόστολο Ούρσουλα Περιάλη που σε μια συνάντηση μου είπε πως όταν πήγε στην Τανζανία, οι γυναίκες εκεί φορούσαν μακριές φούστες μέχρι το χώμα, αλλά από τη μέση κι επάνω ήταν γυμνές. Τι έκανε, λοιπόν, η αδελφή μας απέναντι σ’ αυτό το διαφορετικό "φαινόμενο" της τοπικής "κουλτούρας" των ιθαγενών; Μήπως έβγαλε κι αυτή τη μπλούζα της για να ταιριάζει με τις ντόπιες γυναίκες; Ακριβώς το αντίθετο: Φόρεσε μακριά φούστα, όπως εκείνες, όμως δεν αφαίρεσε τη μπλούζα της.

Κακά και αρνητικά προηγούμενα

Είναι αλήθεια ότι πολλές ζήσαμε για χρόνια σε εκκλησιαστικούς χώρους όπου το ανθρώπινο μέτρο υπερέβαλε από εκείνο της Γραφής. Ακολουθούσαμε ή ανεχόμασταν αποφάσεις και "νομοθεσίες" ανθρώπων. Αυτή όμως η κατάχρηση από ορισμένα πρόσωπα, δεν είναι λόγος για να καταργήσουμε ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ, ακόμη και τα στοιχειώδη.

Αναρωτιέμαι, ωστόσο, μήπως τώρα δε μπορούμε πια να ξεχωρίσουμε πού βρίσκεται η κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον κόσμο από το ΑΓΙΟ έδαφος της ζωής του πιστού!

Τα διακριτικά του κόσμου

Ο απόστολος Ιωάννης γράφει στην Α~ Επιστολή του:

«Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ· διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού· όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α~ Ιωάν. 2/β/15-17).
Κάποια ίσως ρωτήσει εύλογα: –Αφού γνωρίζουμε ότι ο Θεός αγάπησε τον κόσμο, τι είναι αυτό που εμείς ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αγαπάμε από τον κόσμο; Την εξήγηση την δίνει πολύ καθαρά ο ίδιος ο Απόστολος:

1. Η επιθυμία της σαρκός.

Από τι έχει ανάγκη η σάρκα. Φαγητό, ενδυμασία, περιποίηση. Ο κόσμος στις παρέες του μιλάει συνεχώς για το πού έχει καλό φαγητό, καλό κρασί και πολλές άλλες απολαύσεις. Αλλά στο λόγο του Θεού λέει ότι: «Τα φαγητά είναι διά την κοιλίαν και η κοιλία διά τα φαγητά· πλην ο Θεός και ταύτην και ταύτα θέλει καταργήσει» (Α~ Κορ. 6/ς/13).

Υπάρχει συνεπώς μια σωστή αξία που πρέπει να δίνουμε στην τροφή, και αυτή είναι το ΜΕΤΡΟ.

2. Η επιθυμία των οφθαλμών.

«Τα μάτια δεν χορταίνουν!», λέει η παροιμία. Κι οι άνθρωποι κάνουν το παν και δίνουν ό,τι μπορούν για να ΔΟΥΝ. Να δουν στις οθόνες, να δουν σε ταξίδια, να δουν σε εικόνες, να δουν σε φιγουρίνια, να δουν σε κοσμικές στήλες... Να δουν και να απολαύσουν με τα μάτια. Κι εμείς ευχαριστιόμαστε να βλέπουμε τα τόσο ωραία έργα του Δημιουργού, αλλά στη Βίβλο διαβάζουμε έναν αρχαίο δούλο του Θεού να γράφει: «Δεν θέλω βάλει προ οφθαλμών μου πράγμα πονηρόν … ουδέν τούτων θέλει κολληθή εις εμέ» (Ψαλμ. 101/ρα/3).

Να λοιπόν και εδώ ένα ΜΕΤΡΟ που δεν πρέπει να μας διαφεύγει.

3. Η αλαζονεία του βίου.

Και ύστερα από τα παραπάνω, ο άνθρωπος αρχίζει να καυχιέται τι έφαγε, τι είδε, τι άκουσε, πού πήγε κ.ο.κ. «Ο ασεβής καυχάται εις τας επιθυμίας της ψυχής αυτού, και ο πλεονέκτης μακαρίζει εαυτόν· καταφρονεί τον Κύριον» (Ψαλμ. 10/ι/3). Αντίθετα ο Προφήτης του Θεού έγραψε: «Ο καυχώμενος ας καυχάται εις τούτο, ότι εννοεί και γνωρίζει εμέ, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο ποιών έλεος, κρίσιν και δικαιοσύνην επί της γης· επειδή εις ταύτα ευαρεστούμαι, λέγει Κύριος» (Ιερ. 9/θ/24), λόγο που επαναλαμβάνει και ο Παύλος προτρέποντας: «Ο καυχώμενος εν Κυρίω ας καυχάται» (Α~ Κορ. 1/α/31).

Ο Παύλος επίσης θα γραψει: «Καυχώμεθα εις την ελπίδα της δόξης του Θεού. Και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμεθα εις τας θλίψεις» (Ρωμ. 5/ε/2-3), γεγονός για το οποίο τόσο λίγο θέλουμε να συζητάμε και πολύ περισσότερο να αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά κι αυτό πρέπει να είναι το δικό μας ΜΕΤΡΟ καύχησης.

Τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά;

Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν ΚΑΝΕΝΑΝ περιορισμό. Βαδίζουν σε ένα δρόμο ΦΑΡΔΥ, χωρίς αναστολές, χωρίς ντροπή για ό,τι κάνουν, και υπερήφανοι για όσα και όπως τα "καταφέρνουν"...

Δεν μπορούμε να ακολουθούμε στα ίδια μονοπάτια και τρόπους ζωής, εμείς που κληθήκαμε από τον Χριστό να βαδίζουμε στο ΣΤΕΝΟ δρόμο που οδηγεί στη ζωή! Μήπως όμως παρασυρόμαστε μαζί με τον κόσμο στον ΕΥΡΥΧΩΡΟ δρόμο που οδηγεί στην καταστροφή; (Ματθ. 7/ζ/13).

Συνήθως ανησυχούμε υπέρμετρα για το σχολείο των παιδιών, για τις γλώσσες, τη μουσική, την επαγγελματική αποκατάσταση, το γάμο... Ανησυχούμε όμως για τη σχέση των παιδιών μας με τον Θεό; Ποιες είναι οι σωστές προτεραιότητες που πρέπει να διέπουν τη ζωή μας, που στη συνέχεια θα τις διδάξουμε και στα παιδιά μας; Μήπως πρέπει να αλλάξουμε τη σειρά στη λίστα μας;

Κι ακόμη κάτι περισσότερο: Ας μην πέσουμε στην ίδια παγίδα με τον αρχιερέα Ηλεί, που περιοριζόταν να λέει στα παιδιά του: «Διά τι κάμνετε τοιαύτα πράγματα; διότι εγώ ακούω κακά πράγματα διά σας παρά παντός τούτου του λαού· μη, τέκνα μου· διότι δεν είναι καλή η φήμη, την οποίαν εγώ ακούω» (Α~ Σαμ. 2/β/23-24), αλλά δεν έπαιρνε κανένα συγκεκριμένο μέτρο για να τα εμποδίσει και να τα αποτρέψει να συνεχίσουν τον ίδιο κακό δρόμο τους, με συνέπεια την καταστροφή τους..

Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά;

Η χαρά κι η ευτυχία του πιστού προέρχεται από το να εκτελεί το θέλημα του Θεού. Ο απόστολος Ιωάννης έγραφε: «Μεγαλητέραν χαράν δεν έχω παρά τούτο, να ακούω ότι τα τέκνα μου περιπατούσιν εν τη αληθεία.» (Γ~ Ιωάν. 1/α/4). Σίγουρα είναι αφορμή χαράς και το ωραίο σπίτι και το καλό αυτοκίνητο και η επιτυχία στις εξετάσεις και ο καλός γάμος των παιδιών μας. Ο Κύριος «εχάρισεν εις ημάς πάντα τα προς ζωήν και ευσέβεια» (Β~ Πέτρ. 1/α/3) και ο Παύλος θα γράψει ότι: «δίδει εις ημάς πλουσίως πάντα εις απόλαυσιν» (Α~ Τιμ. 6/ς/17). Όμως υπάρχει και ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ για την οποία μας μίλησε πιο πάνω ο μαθητής της Αγάπης. Όταν όλα αυτά γίνονται ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ.

Τότε, ακόμη και αν δεν έρθουν όλα όπως εμείς τα σχεδιάσαμε, η σκέψη ότι ο Κύριος που είναι δίπλα μας είναι αγαθός προς εμάς, μας δίνει ειρήνη και ικανοποίηση.

Ο Θεός ζητάει να ΜΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΟΜΑΣΤΕ με τον κόσμο, αλλά ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΜΑΣΤΕ (Ρωμ. 12/ιβ/1-2). Πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεταμόρφωση; Δεν είναι κάτι που αρχίζει από έξω, από το παρουσιαστικό μας, αλλά αρχίζει ΑΠΟ ΜΕΣΑ μας. Είναι μια ανακαίνιση του ΝΟΥ, ώστε να φτάσουμε στο σημείο και εμείς να «έχομεν νουν Χριστού» (Α~ Κορ. 2/β/16). Είναι μια διαδικασία που μας κάνει να σκεφτόμαστε «καθώς και ο Χριστός» (Ρωμ. 15/ιε/7), η σκέψη του Οποίου πάντοτε ήταν ΠΩΣ ΘΑ ΕΚΠΛΗΡΩΣΕΙ όχι το δικό του θέλημα αλλά εκείνο του Πατέρα (Ματθ. 26/κς/39).

Υπάρχει κάτι που πρέπει και μπορούμε να κάνουμε;

Επειδή πιστεύω ότι όλες θέλουμε να γίνουμε ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΕΣ και ΠΙΟ ΑΓΙΕΣ, σύμφωνα με την επιθυμία του Κυρίου, πρέπει να προοδεύσουμε σ’ αυτή την εσωτερική μας μεταμόρφωση. Η αλλαγή μας αυτή θα είναι μια δύναμη που δεν θα περιοριστεί μόνο σ’ εμάς αλλά θα αγγίξει και θα επηρεάσει ολόκληρη την οικογένεια, την εκκλησία, ακόμη και την κοινωνία μας. Τότε ναι, θα γίνουμε όπως το αλάτι, που εισχωρεί στα φαγητά και τα νοστιμίζει.

Ας μη χάσουμε, λοιπόν, το μέτρο! |

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ