Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
«Μετά κραυγής δυνατής και δακρύων»
Πριν μερικές εβδομάδες αρχηγός πολιτικού κόμματος πήγε να συναντήσει τους διαδηλωτές αγρότες από την Κρήτη στο λιμάνι του Πειραιά όπου βρέθηκε μέσα στο νέφος των δακρυγόνων που χρησιμοποιούσαν οι αστυνομικοί ενάντια στους διαμαρτυρόμενους, και αναγκάστηκε να κλάψει κι αυτός κάτω από την επίδραση των χημικών. Για το γεγονός αυτό έγινε μεγάλος θόρυβος στα ΜΜΕ και στη Βουλή, επειδή, όπως υποστήριζαν οι φίλοι του εν λόγω πολιτικού ανδρός, ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΕΝΑΣ ΑΡΧΗΓΟΣ!!!
Εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποια διαφορά έχουν τα μάτια ενός πολιτικού αρχηγού από εκείνα των πολιτών, όπως επίσης δε μπορούμε να καταλάβουμε ποια διαφορά έχει ένα στομάχι αν είναι άδειο ή ένα κορμί όταν κρυώνει. Αν μάλιστα ένας ηγέτης θέλει να είναι κοντά στο λαό του, πρέπει ΠΡΩΤΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ να έχει νιώσει τα παθήματα και τα δεινά που οι ακόλουθοί του δοκιμάζουν στη ζωή τους, για να μπορεί να τους συμπονέσει και, όταν βρεθεί στην εξουσία, να τους συμπαρασταθεί και να τους βοηθήσει.Όμως αυτά τα ωραία δεν υπάρχουν και δεν λειτουργούν ανάμεσα στους ανθρώπινους ηγέτες, επειδή οι τελευταίοι ενδιαφέρονται ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ, και ουδέν έτερο.
Αντίθετα με όλους αυτούς τους δήθεν μεγάλους ανθρώπους και ηγέτες –από οποιαδήποτε πολιτική ή άλλη παράταξη κι αν είναι– εμείς οι Χριστιανοί γνωρίσαμε και ακολουθούμε ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ηγέτη, που είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ. Μιλάμε για τον Κύριο Ιησού Χριστό, που έχουμε ως ΑΡΧΗΓΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ. (Εβρ. 12/ιβ/2).
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, λοιπόν, δεν υπολόγισε την αξία και την τιμή και τη δόξα που Του ανήκουν ανέκαθεν, αλλά εγκατέλειψε όλα αυτά για να έρθει και να βοηθήσει τους ανθρώπους. Δεν ήρθε στον κόσμο για να περνάει στους δρόμους μας περιστοιχιζόμενος από άνδρες ασφαλείας, αστυνομικούς και στρατιώτες, που θα Του άνοιγαν τον δρόμο για να μην καθυστερήσει, που θα έμπαιναν εμπρός από τους κινδύνους για να μην πάθει Εκείνος τίποτα, που θα φρουρούσαν τα ανάκτορά Του για να μην ταράξει κάτι τον ύπνο και τις ανέσεις Του. Τίποτε από όλα αυτά!
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός όταν ήρθε στον κόσμο μας για να σώσει τα πλάσματά Του, έγινε ΟΠΩΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ. Χωρίς ξεχωριστές τιμές, χωρίς πλούτη και μεγαλεία, χωρίς προστασίες και πολυτέλειες.
Όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος, «εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2/β/7-8) και όπως λέει η Επιστολή προς Εβραίους «έχει περάσει απ’ όλες τις δοκιμασίες, παρόμοια μ’ εμάς» (Εβρ. 4/δ/15–ΛΟΓΟΣ).
Ο Χριστός πόνεσε και ΕΚΛΑΨΕ όπως κι εμείς. «Εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου» (Εβρ. 5/ε/7). Επίσης μπροστά στον τάφο του νεκρού Λάζαρου ο αυτόπτης μάρτυρας Ιωάννης γράφει ότι «εδάκρυσεν ο Ιησούς» (Ιωάν. 11/ια/35).
Ένα κοσμικό τραγούδι λέει ανόητα ότι «οι άνδρες δεν κλαίνε». Είναι ντροπή για κάποιον που θέλει να δείχνει "δυνατός" να τον δουν οι άλλοι να κλαίει, επειδή το θεωρούν σημείο αδυναμίας. Όμως ο Χριστός μας, ο Κύριος της Σωτηρίας μας, ούτε ΝΤΡΑΠΗΚΕ ούτε ΑΠΕΦΥΓΕ να κλάψει.
Και επειδή έκλαψε ο ίδιος, είναι για τούτο που υποσχέθηκε ότι στη Βασιλεία Του δεν θα υπάρχει ούτε πόνος ούτε δάκρυ. Ο Προφήτης του Θεού γράφει: «Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη· και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων» (Ησ. 25/κε/8).
Με τα παραπάνω ο Χριστός, που στάθηκε ο Κύριος και ο Διδάσκαλος των μαθητών Του, έδωσε ΥΠΟΓΡΑΜΜΟ για τον τρόπο που πρέπει να ζουν και δρουν οι ακόλουθοί Του. Και αν αυτά έγιναν στον Κύριο, πόσο μάλλον αρμόζει να συμβαίνουν σ’ εκείνους που θέλουν να Τον εκπροσωπούν και να λειτουργούν στον κόσμο αυτό ως Ποιμένες στην ποίμνη του Αρχιποιμένα Χριστού.
Αυτό οι Απόστολοι και το γνώριζαν και το έζησαν. Για παράδειγμα διαβάζουμε για τον απόστολο Παύλο ότι εργάστηκε για τον Κύριο «μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και μετά πολλών δακρύων και πειρασμών» και επίσης ότι δεν σταμάτησε να νουθετεί και να στηρίζει «μετά δακρύων ένα έκαστον» από τους μαθητές του (Πράξ. 20/κ/19, 31). Και όταν αναγκάστηκε να γράψει στους Κορίνθιους για ένα ατόπημά τους, το έκανε «μετά πολλών δακρύων» (Β~ Κορ. 2/β/4).
Αντίθετα οι σημερινοί "υπηρέτες" των χριστιανικών εκκλησιών ως επί το πλείστον ενδιαφέρονται για την προσωπική τους καλοπέραση, για το μισθό τους και για τη συνταξιοδότησή τους, που θα προτιμούσαν να εξασφαλίζονται από το Κράτος!!!
Ποιοι και πού είναι σήμερα «οι σπείροντες μετά δακρύων» που θα είναι άξιοι στη συνέχεια να θερίσουν «εν αγαλλιάσει»; (Ψαλμ. 126/ρκς/5).
Πού είναι εκείνοι που σαν τον αρχαίο προφήτη Ιερεμία λένε: «Είθε να ήτο η κεφαλή μου ύδατα και οι οφθαλμοί μου πηγή δακρύων, διά να κλαίω ημέραν και νύκτα τους πεφονευμένους της θυγατρός του λαού μου» και «Ας χύσωσιν οι οφθαλμοί μου δάκρυα, νύκτα και ημέραν, και ας μη παύσωσι· διότι η παρθένος, η θυγάτηρ του λαού μου, συνετρίφθη σύντριμμα μέγα, πληγήν οδυνηράν σφόδρα»; (Ιερ. 9/θ/1, 14/ιδ/17).
Σήμερα οι χριστιανοί ηγέτες επιδιώκουν τον πλουτισμό και τις ανέσεις. Γυρίζουν με κουρσάρες και αεροπλάνα. Μένουν σε ακριβά σπίτια και βίλες. Εξασφαλίζουν καλή ζωή και θρησκευτική επαγγελματική αποκατάσταση για τα παιδιά τους. Ενδιαφέρονται να συγκεντρώνουν εισφορές και πλούτη. Κηρύττουν ΨΕΥΤΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ.
Αν τους συγκρίνουμε με τους πρώτους ηγέτες της Εκκλησίας, θα έλεγε κανείς πως εκείνοι οι αρχαίοι "χαραμίστηκαν" επειδή άφησαν ανεκμετάλλευτες τις "ευκαιρίες" για καλοπέραση...
Ενώ όμως ο Παύλος μπορούσε να γράψει στον μαθητή του Τιμόθεο: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής» (Β~ Τιμ. 4/δ/8), για τούτους τους τελευταίους ισχύει άριστα ο λόγος του Χριστού, «Αληθώς σας λέγω, έχουσιν ήδη τον μισθόν αυτών» (Ματθ. 6/ς/2,5,16).
Το μέτρο με το οποίο μετράει και πληρώνει ο Κύριός μας, δεν είναι τα ανθρώπινα συστήματα και οι διακρίσεις^ δεν είναι τα πολλά στεφάνια κι οι τάφοι στο Α~ Νεκροταφείο. Ο Χριστός είπε: «Οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτά, και οι εξουσιάζοντες αυτά ονομάζονται ευεργέται. Σεις όμως ουχί ούτως, αλλ’ ο μεγαλήτερος μεταξύ σας ας γείνη ως ο μικρότερος, και ο προϊστάμενος ως ο υπηρετών» (Λουκ. 22/κβ/25-26).
Εκείνοι που ζητούν την ψήφο μας στον κόσμο αυτό και με κάθε τρόπο επιδιώκουν να γίνουν ηγέτες (ακόμη και μέσα στις εκκλησίες) ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Δεν ακολουθούν το πρότυπο των Αποστόλων. Ετοιμάζουν θέσεις και θρόνους, και μοιράζονται οφίκια και πλούτη που όχι σπάνια προέρχονται από το υστέρημα των απλών οπαδών τους.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι ντροπή για την Εκκλησία και είναι εκείνοι «που το όνομα του Θεού εξ αιτίας τους βλασφημείται μεταξύ των εθνών» (Ρωμ. 2/β/24). Είναι αυτοί που δίκαια χαρακτηρίζονται «φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής», για τους οποίους αξίζει η αποστολική προτροπή «και τούτους φεύγε»!!! (Β~ Τιμ. 3/γ/5). |