"ΤΥΧΙΚΟΣ" - ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2009 -- ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ

Σχετικά με όσα γράψαμε στη σελίδες Αλληλογραφίας του προηγούμενου τεύχους, διαβάσαμε στο ευαγγελικό περιοδικό «Η Φωνή του Ευαγγελίου» (Ιαν. 2009) άρθρο του κ. Χ. Νταγκουνάκη με θέμα «Η Λατρεία του Ονόματός Του» στο οποίο περιλαμβάνονται και τα εξής:

Καθώς σήμερα βλέπουμε τους εαυτούς μας, μοιάζουμε σαν να μη θέλουμε να καταβάλλουμε οποιοδήποτε κόστος. Να περνάμε καλά με το Χριστό, χωρίς να θυσιάζουμε τίποτε γι' Αυτόν, πολύ περισσότερο ολόκληρο τον εαυτό μας! Η θυσία στην Παλαιά Διαθήκη είχε δύο προϋποθέσεις: (1) έπρεπε να γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες που ο Θεός είχε δώσει. Δεν μπορούσε καθένας να κάνει ό,τι θέλει στη λατρεία του Θεού^ και (2) η θυσία δεν έπρεπε –επί ποινή θανάτου– να έχει στοιχεία από τις ειδωλολατρικές θυσίες των άλλων λαών γύρω τους. Γι' αυτό και έπρεπε οι Ισραηλίτες να πηγαίνουν μπροστά στη σκηνή του Μαρτυρίου και να θυσιάζουν εκεί, ώστε να μην μπαίνουν στον πειρασμό να παρασύρονται από τα ξένα έθιμα των γειτόνων τους (Λευιτ. 17/ιζ/1-8).

Είναι άραγε η σημερινή λατρεία μας σύμφωνη με τις προδιαγραφές του Θεού; Έχει κόστος; Τι αφήνουμε που μας ευχαριστεί ή που σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα το χρειαζόμαστε, προκειμένου να λατρεύσουμε τον Κύριο; Μήπως εξάλλου η λατρεία μας έχει προσμίξεις από την κοσμική ζωή (είναι απομίμηση των εκδηλώσεων του κόσμου, είναι ξεκομμένη από το σύνολο των πιστών, μιμείται μουσικά ακούσματα ή λατρευτικές κινήσεις των ανθρώπων της αμαρτίας;) Πόσο μας διέπει το πνεύμα της αυτοθυσίας του Παύλου: «Έχω την έντονη προσμονή κι ελπίδα ότι σε τίποτα δε θα ντροπιάσω την αποστολή μου, αλλά όπως πάντα, έτσι και τώρα με πολύ θάρρος θ' αγωνιστώ, ώστε να δοξαστεί ο Χριστός με όλο μου το είναι, είτε μ' αφήσουν να ζήσω είτε με καταδικάσουν να πεθάνω»; (Φιλιπ. 1/α/20 ΝΔΜ).

Η επιχειρηματολογία του αρθρογράφου είναι αφοπλιστική για καθέναν που θα ήθελε ν' αμφισβητήσει όσα γράψαμε στα δικά μας σχόλια! |

Ο θεσμός και η Ουσία!

Σε συνέντευξή του στις 7-2-09 στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος είπε μεταξύ άλλων:

Η Εκκλησία δεν είναι διδασκαλία ούτε φιλοσοφία, όπως είπαμε είναι βίωμα και πνευματική εμπειρία. Και μόνο δύο άγιοι άνθρωποι επάνω στη Γη κάνουν Εκκλησία. Επομένως, η Εκκλησία αυτή καθαυτή δεν περνά κρίση. Η κρίση αφορά τους ανθρώπους που την εκφράζουν. Όποια μέτρα κοσμικού ρεαλισμού και αν εφαρμόσουμε, δεν θα έχουν αποτέλεσμα αν ο άνθρωπος δεν αλλάξει εσωτερικά. Ένα από τα βασικά προβλήματα της ποιμαίνουσας Εκκλησίας, κατά την εκτίμησή μου, έγκειται στη στελέχωσή της. Τοποθετούμε ανθρώπους εδώ ή εκεί, χωρίς ειδική εκπαίδευση, χωρίς να τους έχουμε από κοντά για να τους εμπνεύσουμε, να τους δείξουμε δρόμους εργασίας. Η απουσία ενδιαφέροντος για τα στελέχη τα αφήνει στη ρουτίνα της καθημερινότητας και αντιμετωπίζουν την ιεροσύνη ως επάγγελμα.

Πάντα υποστηρίζουμε πως η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ούτε κρατική υπηρεσία είναι ούτε Σύλλογος ή Σωματείο. Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού όπως εκδηλώνεται μέσα από ταπεινούς κι ανάξιους ανθρώπους που όμως Εκείνος αγιάζει, κι αυτή η ΑΛΗΘΙΝΗ Εκκλησία ΠΟΤΕ «δεν περνά κρίση»! |

Η επίδειξη του πλούτου

Στην ίδια συνέντευξη ο Αρχιεπίσκοος επίσης είπε:

Δεν είμαι απόκοσμος, ούτε κατακρίνω τις διάφορες κοσμικές εκδηλώσεις. Επειδή έχω παρευρεθεί σε αρκετές από αυτές, με ξενίζει η επίδειξη πλούτου, οι χωρίς λόγο υπερβολές – φωταψίες, φωτογράφοι, σαμπάνιες κ.λπ. Ως πατέρας, ενοχλούμαι στη σκέψη ότι πολλοί άνθρωποι την ίδια ώρα στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη.

Έτσι ας ένιωθαν κι οι άλλοι "πατέρες" της σημερινής εκκλησίας, σε όλες τις εκδοχές της. |

Και κάτι ακόμη...

Από την ίδια συνέντευξη ο κ. Ιερώνυμος έθεσε και έναν ακόμη προβληματισμό που έχει να κάνει με τη συνεργασία Εκκλησίας και Κράτους:

Το σύνθημα «η περιουσία στον λαό» είναι άνευ περιεχομένου και παραπλανητικό. Ας μου πει κάποιος, όσες φορές η Εκκλησία παραχώρησε μέρος της περιουσίας της, ποιος ήταν ο λαός που την πήρε; Ξέρετε πού είναι χτισμένο σήμερα το Κολωνάκι; Σε γη την οποία έδωσε η Μονή Πετράκη για την ανοικοδόμηση Στέγης Αναπήρων Πολέμου. Ξέρετε κανέναν ανάπηρο πολέμου να έχει μείνει στο Κολωνάκι;

Εμείς αγαπητοί αναγνώστες δεν ξέρουμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ!
Μήπως γνωρίζετε κάποιον εσείς; |