Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο πόνος μέρος της ζωής μας
Στιγμιότυπα από την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου ( XII )
Ο "καρκίνος" της θείας μας
Η θεία Μερόπη είχε για χρόνια αιμορραγίες και έπρεπε να πάει στον γιατρό, μα στον γιατρό δεν πήγαινε.
–Θα μου πει ότι έχω καρκίνο! έλεγε.
Εμείς προσπαθούσαμε να της εξηγήσουμε πως: –Είτε το πει ο γιατρός είτε όχι, αν έχεις καρκίνο τον έχεις και το καλύτερο είναι να τον ανακαλύψεις έγκαιρα, ώστε να μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Σε αντίθετη περίπτωση η κατάσταση θα γίνει χειρότερη και ίσως αθεράπευτη. Αν πάλι δεν έχεις –που είναι και το πιθανότερο– ο γιατρός θα σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις την πραγματική αιτία της αιμορραγίας και να γλιτώσεις από το βάσανο.
Μα η θεία δεν ήθελε να πάει στον γιατρό, αν και αυτό δεν ήταν η αλήθεια, επειδή και στον Οφθαλμίατρο πήγαινε, και στον Πνευμονολόγο και στον Οδοντίατρο και στον Ορθοπεδικό. Μόνο δεν ήθελε να πάει στο γιατρό που φοβόταν πως ίσως θα της μιλούσε για ΚΑΡΚΙΝΟ.
Τελικά η θεία Μερόπη δεν πέθανε από καρκίνο, αφού προφανώς δεν είχε τέτοια αρρώστια. Πέθανε σε αρκετά μεγάλη ηλικία από μετεγχειρητική επιπλοκή ύστερα από κάταγμα του ισχίου. Αυτά έχει η ζωή! Και το βεβαιότερο ενδεχόμενο είναι ότι, όπως ήρθαμε σ' αυτό τον κόσμο, μια μέρα θα φύγουμε από αυτόν. Αλλά γιατί να ζει η θεία μας τόσα χρόνια με το ΦΟΒΟ του "καρκίνου" που δεν είχε; Και γιατί να υποφέρει χωρίς λόγο, αφού θα μπορούσε να βρει την πραγματική αιτία της αιμορραγίας της, που τόσο την εξασθένιζε;
Τούτη η εικόνα μοιάζει πολύ με τη στάση διαφόρων χριστιανών απέναντι στην πνευματική τους κατάσταση. Κάτι δεν πάει καλά στη ζωή τους που συνήθως οφείλεται σε κάποιο πνευματικό "χρέος" τους.
Ενώ όμως θα περίμενε κανείς να σπεύσουν ΤΟ ΤΑΧΥΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ να βρουν από τι πάσχουν και να το αντιμετωπίσουν, να μην τους προλάβει η νύχτα με το πνευματικό τους πρόβλημα (Εφεσ. 4/δ/26), εκείνοι αναβάλλουν συνεχώς με την ελπίδα ότι "θα το γιατρέψει ο χρόνος", και όλο αμελούν. Όμως ο χρόνος περνάει μα το τριβέλι συνεχίζει να τους βασανίζει μέσα τους, παρ' όλο που εκείνοι κάνουν πως αδιαφορούν, πως τάχα είναι "υπεράνω". Αν μάλιστα το πρόβλημα είναι στις σχέσεις τους με κάποιους συγχριστιανούς, οι άλλοι ας βρουν τη λύση και οι άλλοι ας φροντίσουν για την επίλυση του ζητήματος, αφού έτσι κι αλλιώς είναι οι άλλοι "που φταίνε" και σίγουρα όχι οι φίλοι μας.
H φυγή από την αλήθεια δεν βοηθάει ποτέ. Όταν αντίθετα την αντιμετωπίσουμε κατάματα, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να λυθεί το πρόβλημα, να απαλλαγούμε από δεσμά και πικρίες, να «απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν» (Εβρ. 12/ιβ/1) και να προχωρήσουμε με άνεση στο υπόλοιπο του δρόμου μας.
Ας μην επαναλαμβάνουμε λοιπόν εμείς το λάθος της θείας Μερόπης. |
