ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – 3
Σατράπες μηδίζοντες...
Eπιπρόσθετα σε όσα γράφουμε για τα άμφια των ιεραρχών, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω απόσπασμα από κείμενο του κ. Ν. Θ. Αρβανίτη, στο περιοδικό "ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ" Καλαμάτας (χωρίς άλλα στοιχεία), που μας έστειλε αγαπητός αναγνώστης.
Είναι λοιπόν ανάγκη να επανέλθουμε στην αρχαία απλότητα και να καταλάβουμε ότι όλα τα βυζαντινά δεν είναι και τα καλύτερα. Η Εκκλησία και το Βυζάντιο πληρώσανε πολλές ξένες αμαρτίες και δεν είναι ανάγκη να εξακολουθεί να την πληρώνει ακόμα, επισημαίνει ο αείμνηστος [Μητ/λίτης] Κοζάνης Διονύσιος Ψαρριανός.
Κι όχι μόνο πλήρωσε η Εκκλησία ξένες αμαρτίες, αλλά και ταπεινώθηκε, βασανίστηκε, μάτωσε. Ευτυχώς βγήκε εξαγνισμένη από κείνο το καμίνι. Ας την απαλλάξουμε λοιπόν από τα κατάλοιπα της οφθαλμίας, του φοβερού πονόματου.
Ο Μάρτυρας εξαγνίζεται με το μαρτύριο, λέει ο Έλιοτ. Κι ο καλός ποιμένας της Εκκλησίας εμπνέει κι επιβάλλεται με την αρχαία απλότητα και το πνευματικό ήθος. «Τον έπαινο του δήμου και των Σοφιστών, / τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα εύγε», δεν τα προσφέρει η σατραπεία κι ο μονάρχης Αρταξέρξης, για να θυμηθούμε τον Καβάφη, αλλ' η θυσία του Μάρτυρα. Η έντιμη πενία του Παπαδιαμάντη! Κι όχι ο αστοχριστιανισμός του νεοέλληνα με τις βίλες του «Χριστιανικού πολιτισμού», τα εβένινα λουτρά και τις σάουνες.
Ο Γιος του Θεού γεννήθηκε σ' ένα στάβλο και δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι. Δεν ήρθε να φέρει τον ησυχασμό και την τρυφηλότητα, αλλά την πνευματική πάλη, τον αγώνα και το αγώνισμα. Ο ίδιος διακήρυξε: «Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, άλλα μάχαιραν» (Ματθ. 10/ι/34). Ήρθε να διώξει τις φθαρμένες ιδεολογίες, νοοτροπίες και συνήθειες, με τα συγγενολόγια, τα υποστατικά, τις ευωχίες και την καταπίεση.
Ο εκ Θεού αληθινού γεννηθείς ήρθε Φως εκ Φωτός, να φωτίσει τις διάνοιες των ανθρώπων και τα σκότη των εθνών. Στους δικούς Του πρόσφερε τη στενή πύλη «ότι πλατεία η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν» (Ματθ. 7/ζ/13). Η στενή πύλη δεν χωράει «άμφια και διαδήματα» βασιλικά, ούτε φήμες και πολυχρονισμό, μίτρες και πατερίτσες, δικηροτρίκηρα και βαρύτιμους σταυρούς ευλογίας. Πολύ περισσότερο δεν χωράει Μήδες σατράπες και σατραπίσκους μηδίζοντες.
Την μάχαιρα του Πνεύματος έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος. Κι όχι το μαχαίρι της εγωπάθειας. Αυτήν ας πάρουν οι Ποιμένες κι ας πετάξουν το μαχαίρι της εγωπάθειας. Μόνον έτσι θα κερδίσουν τον σημερινό άνθρωπο^ κι αυτός θα πράξει το χρέος του. Και θα καρπίσει ο νέος αγρός! Ιδού, «η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται^ παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Λουκ. 3/γ/9). Καιρός ν' απαλλαγεί η λειτουργική πράξη από εγωπαθή ανθρώπινα διαδήματα, από τον «εξωτερικό όγκο (που) είναι εις βάρος της ουσίας». Οι καιροί δεν περιμένουν. Ο εγωκεντρισμός δεν φεύγει με ξόρκια, κόβεται με τον μπαλτά του Πνεύματος...
(Περισσότερα για τις θέσεις του αειμνήστου Κοζάνης στο περιοδικό «Ανάπλαση», τ. 439, Νοέμ.-Δεκ. 2007, σ. 170-171). |
Βλέπε σχετικά κείμενα σε άλλες σελίδες αυτού του τεύχους:
