Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Κρίνω ή διακρίνω; Στο ηλεκτρονικό περιοδικό μήνυμα του κ. Ι. Μπαλτατζή, «Λόγοι Διδακτοί Πνεύματος» διαβάσαμε τα εξής διαφωτιστικά:
Εκείνοι που κρίνουν: Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για όλους εκείνους που κρίνουν τους άλλους. Όταν λέω «κρίνω» εννοώ κρίνω, όχι «διακρίνω». Εκείνοι που κρίνουν τους άλλους κατακρίνουν τους εαυτούς τους, διότι, ΕΑΝ εξετάσουν βαθειά και ειλικρινά θα ανακαλύψουν ότι αυτοί που κρίνουν κάνουν τα ίδια πράγματα (Ρωμ. 2/β/1). Η αυτοδικαίωση ισοδυναμεί με αυτοκαταδίκη! Η Βίβλος λέγει: «Εάν, Κύριε, παρατηρήσης ανομίας, Κύριε, τις θέλει δυνηθή να σταθή;» (Ψαλμ. 130/ρλ/3) . Υπάρχει άνθρωπος «όστις να πράττη το καλόν και να μη αμαρτάνη;» (Εκκλ. 7/ζ/20). «Υπάρχει γενεά καθαρά εις τους οφθαλμούς αυτής, αλλά δεν είναι πεπλυμένη από της ακαθαρσίας αυτής» (Παρ. 30/λ/12).
Πολύ συχνά ενθυμούμαι ένα λόγο από το βιβλίο του Ιώβ: «Εάν ήθελον να δικαιώσω εμαυτόν, το στόμα μου ήθελε με καταδικάσει· εάν ήθελον ειπεί, είμαι άμεμπτος, ήθελε με αποδείξει διεφθαρμένον» (Ιώβ 9/θ/20). Θυμάστε την περίπτωση της μοιχευομένης γυναίκας; «Εκείνοι δε ακούσαντες, και υπό της συνειδήσεως ελεγχόμενοι, εξήρχοντο εις έκαστος, αρχίσαντες από των πρεσβυτέρων έως των εσχάτων…» (Ιωάν. 8/η/9). Και «…διότι εάν μας κατακρίνη η καρδία, βεβαίως ο Θεός είναι μεγαλήτερος της καρδίας ημών και γνωρίζει τα πάντα» (1 Ιωάν. 3/γ/20).
Ο λόγος του Θεού χαρακτηρίζεται από αλήθεια και ισορροπία. Κάποιοι αντίθετα είναι πρόθυμοι να καταδικάσουν άλλους που ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ, παραβλέποντας πως την ίδια ώρα οι ΙΔΙΟΙ πέφτουν αδικαιολόγητα στο αμάρτημα της ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ. |
Τρύπια πορτοφόλια... Από το διαδίκτυο αντιγράφουμε τον παρακάτω σοφό και ενδιαφέροντα προβληματισμό, που χωρίς άλλο διδάσκει πολλά:
Μια μικρή αλλά σταθερή διαρροή από το πορτοφόλι μας, μπορεί να γίνει πηγή μεγάλων απωλειών σε πολλούς τομείς της ζωής. Κάτι τόσο απλό όπως ένα χαλαρό καπάκι στο δοχείο λαδιού ενός αυτοκινήτου, μπορεί να κάνει να χαθεί όλο το λάδι και η μηχανή να καταστραφεί.
Μικρές ημερήσιες δαπάνες που δεν υπολογίζουμε μπορούν να βυθίσουν το οικονομικό μας σκάφος. Για παράδειγμα, δεν σκεφτόμαστε να ξοδέψουμε 2 ΕΥΡΩ την ημέρα για τον καφέ ή κάποιο άλλο αναψυκτικό – όμως σε ένα μήνα αυτό μας κάνει 50 ΕΥΡΩ και σε ένα χρόνο 600 ΕΥΡΩ. (Για όσους θυμούνται το παλιό μας νόμισμα, αυτό ισούται με το αστρονομικό ποσό των 200.000 δραχμών).
Αν αξιολογούσαμε καλύτερα αυτό το ποσό που ξοδεύει κανείς μόνο για χάρη ενός καφέ, μάλλον θα σκεφτόμασταν πολύ πριν κάνουμε την επόμενη παραγγελία μας.
Αν τώρα προσθέσουμε και άλλες παρόμοιες μικροδαπάνες, όπως η τακτική αγορά εφημερίδων ή περιοδικών, τότε η κατάσταση γίνεται πολύ σοβαρότερη.
Ας ελέγξουμε λοιπόν καλά το πορτοφόλι μας για τέτοιες μικρές διαρροές. «Εκείνοι που δεν σέβονται ένα πεντάλεπτο, δεν αξίζουν να έχουν ένα ευρώ», λέει μια παροιμία, και μάλλον έχει δίκιο. |
Για την "ελπίδα" Στην εφημερίδα των Ρωμαιοκαθολικών της Σύρου «Ενοριακές Καμπάνες» (20-7-08) διαβάσαμε απόσπασμα από την εγκύκλιο του πάπα με τίτλο «Για την ελπίδα έχουμε σωθεί», μεταξύ των οποίων αναφέρονται τα εξής:πό το διαδίκτυο αντιγράφουμε τον παρακάτω σοφό και ενδιαφέροντα προβληματισμό, που χωρίς άλλο διδάσκει πολλά:
«Για την ελπίδα έχουμε σωθεί»[*], λέει ο απόστολος Παύλος στους Ρωμαίους και σ’ εμάς (Ρωμ. 8/η/24). Η “λύτρωση”, η σωτηρία, σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη, δεν είναι ένα απλό δεδομένο. Η λύτρωση μας προσφέρεται με την έννοια ότι μας δόθηκε η ελπίδα, μια ελπίδα αξιόπιστη, δυνάμει της οποίας εμείς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το παρόν μας. Το παρόν, ακόμη και ένα παρόν κοπιαστικό, μπορούμε να το ζήσουμε και να το δεχτούμε εάν οδηγεί προς ένα στόχο, και αν εμείς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό το στόχο, εάν αυτός ο στόχος είναι τόσο μεγάλος ώστε να δικαιολογεί τον κόπο της πορείας.
Αμέσως όμως τίθεται το ερώτημα: τι είδους είναι τέλος πάντων αυτή η ελπίδα ώστε να δικαιολογεί τον ισχυρισμό ότι ξεκινώντας από την ελπίδα, και απλά και μόνο επειδή υπάρχει αυτή η ελπίδα, εμείς είμαστε λυτρωμένοι; Και για ποιο είδος βεβαιότητας πρόκειται;
Τι μας λέει η Βίβλος (=Αγ. Γραφή) για την ΕΛΠΙΔΑ;
Ο απόστολος Πέτρος στην Α~ επιστολή του μας λέει: «Να είστε πάντοτε έτοιμοι να δώσετε τη σωστή απάντηση σε όλους όσοι ζητούν να τους δικαιολογήσετε την ελπίδα που έχετε μέσα σας»[*] (3/γ/15).
Και είναι τόσο σπουδαίο το δώρο της ελπίδας που είχαν λάβει οι πρώτοι χριστιανοί; Βεβαίως! Αυτό το δείχνει ο Παύλος συγκρίνοντας τη ζωή τους με το πώς ζούσαν πριν γνωρίσουν το Χριστό: «Ήσασταν αποκλεισμένοι από την κοινότητα του λαού του Θεού και από τις υποσχέσεις που έδωσε ο Θεός. Ζούσατε στον κόσμο χωρίς ελπίδα και χωρίς Θεό» (Εφεσ. 2/β/12). Πίστευαν βέβαια σε θεούς, αλλά οι μυθολογίες για τους θεούς δεν πρόσφεραν καμιά ελπίδα στους ανθρώπους. Ζούσαν σ’ ένα κόσμο σκοτεινό, με ένα μέλλον σκοτεινό.
Γράφει και στους Θεσσαλονικείς: «Θέλουμε να ξέρετε, αδελφοί, τι θα γίνει με αυτούς που πέθαναν, για να μη λυπάστε κι εσείς όπως και οι άλλοι, που δεν ελπίζουν πουθενά» (Α~ Θεσ. 4/δ/13). Το χαρακτηριστικό λοιπόν των χριστιανών είναι ότι έχουν μέλλον, ξέρουν ότι η ζωή τους δεν τελειώνει στον τάφο και στο τίποτα. Μόνο όταν το μέλλον είναι βέβαιο, μπορεί κανείς να ζήσει το παρόν.
Το Ευαγγέλιο λοιπόν δεν περιορίζεται να μας πληροφορήσει για πράγματα που απλά μπορεί να γνωρίσει κάποιος, αλλά αυτό που αναγγέλλει, αλλάζει τη ζωή. Όποιος έχει ελπίδα, ζει διαφορετικά: του έχει δοθεί μια νέα ζωή!
Είναι φανερό πως η "ελπίδα" από μόνη της δεν έχει σπουδαία σημασία εφόσον δεν έχει στερεό θεμέλιο. Γι' αυτό και οι πιστοί πρέπει να προσέχουμε ποιος είναι ο στηριγμός μας για τον οποίο γράφει ο Πέτρος στην Β~ Επιστολή του (1/α/12, 3/γ/17). |
------------------------------------
[*] Τα βιβλικά χωρία αποδίδονται ελεύθερα στο αρχικό κείμενο, γι’ αυτό και όσα σημειώνονται με αστερίσκο διαφέρουν ελαφρώς από τη ΝΔΜ που χρησιμοποιείται.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ