Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Φεύγουμε ή μένουμε; Ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν στηρίζονται στη χαρά και την δημιουργικότητα που δίνει η αληθινή αγάπη, αλλά στην εφήμερη απόλαυση. Γινόμαστε καταναλωτές σωμάτων και εμπειριών, χωρίς να νοιαζόμαστε για την ψυχή του άλλου και τη δική μας. Δεν μας ενώνει η αγάπη, αλλά η επιθυμία. Γι' αυτό και οι σχέσεις μας είναι επιπόλαιες και πρόσκαιρες. Άλλωστε, δεν υπάρχει και χρόνος για κάτι περισσότερο. Πού καιρός για ευθύνη, για σεβασμό, για μοίρασμα. Μόνη διέξοδος η βόλτα, η διασκέδαση, η σαρκικότητα. Πώς να κουβεντιάσεις, να μοιραστείς, να ψάξεις το αληθινό πρόσωπο του άλλου;
Τελικά, η εποχή μας μας σπρώχνει να φύγουμε, να μη μείνουμε στον τόπο, στη σχέση, στη δουλειά, να αλλάξουμε. Όμως κι αυτή η αλλαγή δεν είναι του τρόπου, αλλά τόπου και προσώπου. Και η άλλη [νέα] σχέση μας και η άλλη [νέα] εργασία μας και η άλλη [νέα] διαμονή μας δεν θα συνεπάγονται την ουσιαστική αλλαγή του τρόπου ζωής μας. Κατανάλωση με αλλιώτικα χαρακτηριστικά και άλλα πρόσωπα μόνο. Αυτό το βλέπουμε στις πενθήμερες εκδρομές, όπου η αγωνία είναι να οργανωθεί καλά η διασκέδαση και όχι το τι θα δούμε, όπως επίσης και στις διακοπές του καλοκαιριού. Πάμε σε κάποιον τόπο όχι για να τον γνωρίσουμε, αλλά για να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι κάναμε στην δικιά μας πόλη. Μόνο η εργασία λείπει.
Η Εκκλησία μάς προτείνει μία μικρή επανάσταση. Να επιλέξουμε την υπέρβαση του καταναλωτικού τρόπου ζωής. Να γίνουμε λίγο πιο λιτοί και ασκητικοί. Να αναζητήσουμε την χαρά στις γνήσιες ανθρώπινες σχέσεις. Στο μοίρασμα με τον άλλο^ όχι των σωμάτων, αλλά των ψυχών. Στην αληθινή φιλία και αγάπη. «Αν μάθουμε να είμαστε πιο ολιγαρκείς, να περιορίσουμε τις ανάγκες μας, να αγαπήσουμε πρώτα και μετά να ζητήσουμε να αγαπηθούμε, τότε αλλάζει ο τρόπος μας. Μπορεί να φαίνεται ακατόρθωτο. Όμως ο Θεός στέλνει τη χάρη Του σ' αυτό το δρόμο, σ' αυτή την επιλογή. Που είναι η επιλογή των Αγίων Του. Που είμαστε όλοι μας. Αρκεί να αφήσουμε το Φως Του να μπει μέσα μας.
Ναι, όλοι άγιοί Του είμαστε, αφού το αίμα Του καθάρισε τις αμαρτίες μας και λύτρωσε την ψυχή μας «εκ κοιλίας άδου». Μήπως όμως και του σύγχρονου Χριστιανού η ζωή επηρεάζεται πολλές φορές, δυστυχώς, από το κοσμικό φρόνημα και μένει στυφή και ανικανοποίητη, όχι βέβαια εξαιτίας του ζωοδότη Χριστού αλλά εξαιτίας του πνευματικού μας αλληθωρισμού, που βλέπει δεξιά ή αριστερά, μερικές φορές και προς τα πίσω, παύοντας προς στιγμή ή και για μεγαλύτερο διάστημα να ατενίζει «εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως» (Εβρ. 12/ιβ/2). Κρίμα! |
Για την παρθενική γέννηση του Χριστού Ο Κύριλλος Ιεροσολύμων στην ΚΒ~ «Κατήχηση» γράφει για τους Ιουδαίους που δεν πείθονται με άλλα επιχειρήματα για την άσπορη γέννηση του Κυρίου:
Ας τους αναφέρουμε και κάτι που είναι ακόμα πιο θαυμαστό από τη βλάστηση της νεκρής ράβδου του Ααρών. Επειδή —αν και με τρόπο παράδοξο— ωστόσο είναι δυνατό να γεννηθούν σώματα από τα ανθρώπινα σώματα. Όμως το να γίνει το χώμα της γης άνθρωπος, αυτό είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστο. Tο να σχηματίζει ο ανακατεμένος πηλός τους χιτώνες των ματιών και να δέχεται τη φωτεινή ακτίνα είναι θαυμαστότερο.
Tο να δημιουργείται από ένα και το αυτό χώμα και η σκληρότητα των κοκάλων και η απαλότητα των πνευμόνων και οι διάφορες άλλες μορφές και δομές των μελών του σώματος, αυτό είναι θαυμαστό. Tο να πάρει ο πηλός ζωή και αυτοδύναμα να περιδιαβαίνει όλη την οικουμένη και να οικοδομεί, είναι και αυτό θαυμαστό. Tο να διδάσκει και να μιλάει ο πηλός να χτίζει και να βασιλεύει, είναι θαυμαστό. (Ιώβ 38/λη/14)
Λοιπόν, αμαθέστατοι Ιουδαίοι, από πού γεννήθηκε ο Αδάμ; Δεν πήρε ο Θεός χώμα από τη γη και έπλασε αυτό το υπέροχο πλάσμα; (Γεν. 2/β/7) Έπειτα, ο πηλός μετατρέπεται σε μάτι. Και η παρθένος λέτε πως δεν μπορεί να γεννήσει; Αυτό που φαίνεται στους ανθρώπους σαν το περισσότερο αδύνατο, πραγματοποιείται και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί κάτι που φαίνεται πιο προσιτό στην ανθρώπινη φύση;
Οι άπιστοι καμώνονται πως όλα τα γνωρίζουν και όλα τα κατανοούν, όμως στην πράξη μόνο την ισχυρογνωμοσύνη τους προβάλλουν και από αυτήν παρασύρονται στην απιστία και την σκληρότητα της καρδιάς τους. Πώς να δει ο φανατικός την αλήθεια, όταν κρατάει κλειστά τα μάτια του για να μη δει το φως; «Απίστων όντων ο θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νουν, διά να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού» (Β~ Κορ. 4/δ/4). |
"Στις παλιές ευτυχισμένες εποχές, όταν οι άντρες ήταν άντρες,
οι γυναίκες γυναίκες και η Τήλος ένα γραφικό νησάκι
της άγονης γραμμής..."
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ