Τι σχέση έχει αυτό
με την αγάπη;
Στο περιοδικό “Pulpit Helps” (5/08) διαβάσαμε άρθρο του J.R. Gray, μέλους της Αμερικανικής Ένωσης Χριστιανών Συμβούλων, με τίτλο «What's Love Got to Do With It?» και το αναδημοσιεύουμε επειδή, δυστυχώς, η πλατειά διάδωση της αγγλικής γλώσσας σκέπασε κάτω από τη λέξη "love" τις έννοιες “αγάπη” και “έρωτας” και δημιούργησε σύγχυση, έτσι που οι νέοι δεν ξέρουν πια ούτε τι ζητούν ούτε τι δικαιούνται αλλά, κυρίως, ούτε τι οφείλουν. Ευχή το κείμενο αυτό να διαβαστεί εξίσου και από τους άντρες αναγνώστες του «ΤΥΧΙΚΟΥ».
Ενας στίχος κάποιου τραγουδιού της Tina Turner θέτει μέρος του διλήμματος αναφορικά με τα ζευγάρια σήμερα. “Τι σχέση έχει αυτό με την αγάπη;” αναρωτιέται. Το τραγούδι συνεχίζει για να πει ότι ο έρωτας δεν είναι παρά ένα μεταχειρισμένο συναίσθημα. Κι εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Αλλά είναι η αγάπη συναίσθημα; Ή τα αισθήματα προέρχονται από την πραγματική αγάπη;
Ο ορισμός που εγώ δίνω στην αρχαιοελληνική λέξη «αγάπη» είναι μια τάση που επιδιώκει να κάνει το σωστό και το καλύτερο, και το κάνει με τρόπο θυσιαστικό και χωρίς όρους. Η αγάπη είναι δεσμευμένη να κάνει το σωστό για ένα άλλο πρόσωπο. Τα αισθήματα θα ακολουθήσουν πρακτικά. «Μου αρέσεις» είναι η πιο συναισθηματική φράση. Μπορούμε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας όπως λέει η Βίβλος αλλά μπορεί να μην τους συμπαθήσουμε κιόλας, όμως σε μια καλή και ευσεβή σχέση, πρέπει να υπάρχουν και τα δύο.
Αρκετά χρόνια πριν μιλούσα με κάποιον που δήλωνε ότι είναι Χριστιανός αλλά είχε διαπράξει μοιχεία και η σύζυγός του που το ανακάλυψε ήταν θυμωμένη και πληγωμένη. Τον ρώτησα πώς έγινε αυτό. Εκείνος απάντησε, «Την αγαπάω». Η απάντησή μου ήταν μάλλον έντονη: «Δεν την αγαπάς!» του είπα αυστηρά.
Μετά από ένα διάστημα ανταλλαγής φράσεων, εγώ να λέω ότι δεν την αγαπάει κι εκείνος να επιμένει πως την αγαπάει, τελικά του είπα ότι η αγάπη κάνει πάντα εκείνο που είναι σωστό. Δεδομένου ότι αυτό που έγινε ήταν σίγουρα λάθος, αυτό δε θα μπορούσε να είναι αγάπη. Θα μπορούσε να είναι ερωτική τρέλα. Θα μπορούσε να είναι σφοδρή επιθυμία. Θα μπορούσε να είναι ένα πλήθος συναισθημάτων. Αλλά δε θα μπορούσε να είναι πραγματικά αγάπη.
Η ιδέα «falling in love» (έπεσα σε έρωτα=ερωτεύτηκα), έχει κυριεύσει τις φαντασίες των ανθρώπων αυτής της γενεάς. Προσωπικά, δεν έχω πέσει ποτέ σε τίποτα που να ήταν καλό. Η έννοια της πτώσης έχει μέσα της την ιδέα της καταστροφής. Ακόμα, νομίζω ότι καταλαβαίνω τι εννοούν οι άνθρωποι όταν λένε ότι «έπεσαν σε έρωτα». Στις περισσότερες περιπτώσεις σημαίνει ότι είναι ξεμυαλισμένοι για ένα άλλο πρόσωπο. Δηλαδή έχουν δυνατά ρομαντικά ή ερωτικά αισθήματα για ένα άλλο πρόσωπο. Όλες οι σχέσεις ανάμεσα σ’ έναν άνδρα και μια γυναίκα αρχίζουν με μια ερωτική τρέλα. Αν η σχέση δεν αναπτύξει περισσότερη ωριμότητα και δεν κινηθεί προς μια κατάσταση πραγματικής αγάπης, θα καταλήξει προβληματική.
Για κάποιους ανθρώπους σήμερα όλη η ιδέα που έχουν για την αγάπη είναι ότι παρασύρονται συναισθηματικά και ρομαντικά από κάποιο είδος υπερβολικής δύναμης που δε μπορούμε να της αντισταθούμε. Το συμπέρασμα μιας τέτοιας σκέψης οδηγεί τους ανθρώπους να υποθέσουν ότι η μοιχεία δεν μπορεί να είναι τόσο κακή, αφού σε τελική ανάλυση είναι “ερωτευμένοι”. Η αντίληψη που θεωρεί την αγάπη ως ένα ακαταμάχητο ρομαντικό συναίσθημα, οδηγεί αναπόφευκτα στη δικαιολόγηση συμπεριφορών που δεν είναι μόνο ανθυγιεινές αλλά και αμαρτωλές. Περαιτέρω, αν δεν έχουμε κανέναν πραγματικό έλεγχο αυτής της ρομαντικής ή συναισθηματικής δύναμης, δε μπορούμε να κατηγορηθούμε για κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Τέτοια σκέψη είναι επικίνδυνη.
Ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο που προκύπτει από αυτό τον τρόπο σκέψης είναι οι άνθρωποι που “βγαίνουν από τον έρωτα”. Οι περισσότεροι σύμβουλοι έχουν ακούσει πολλές φορές τη δήλωση: “Απλά δεν την (ή τον) αγαπάω άλλο”. Η αγάπη είναι περισσότερο αφοσίωση παρά οτιδήποτε άλλο. Τα αισθήματα είναι σπουδαία. Ο Θεός μάς έδωσε την ικανότητα να έχουμε αισθήματα. Αλλά δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τα αισθήματά μας. Τα αισθήματα μπορούν να κυμαίνονται και να αλλάζουν. Πρέπει να μάθουμε να εμπιστευόμαστε στη λογική μας και πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι οι σκέψεις μας στηρίζονται πάνω στην αλήθεια — την αλήθεια του Θεού. Φαίνεται ότι κάνοντας κάποιος τη δήλωση ότι δεν αγαπάει πια τον άλλο ή ότι τώρα αγαπάει κάποιον άλλο, παρέχει στον εαυτό του την προστασία ή τη δύναμη να θεωρεί τον εαυτό του ως θύμα και όχι ως υπεύθυνο άτομο. Αλλά η αγάπη είναι υπεύθυνη. Οι Χριστιανοί είναι υπεύθυνοι. Η ανθρώπινη συμπεριφορά έχει συνέπειες, είτε για καλό είτε για κακό.
Η αγάπη είναι μια ισχυρή δύναμη αλλά δεν είναι κάτι που προκύπτει από την αποθήκη των ορμονών μας ή από τη συναισθηματική μας κατάσταση. Προέρχεται από τον Θεό. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά ένα άλλο πρόσωπο ή τον ίδιο τον Θεό αν δεν γνωρίσουμε πρώτα τον Χριστό. Εκείνος είναι αγάπη. Ο καρπός του Πνεύματός Του είναι αγάπη. Αγαπάμε επειδή Εκείνος πρώτος μας αγάπησε.
Πάρα πολλές σχέσεις διαλύονται σήμερα, επειδή ένα συναισθηματικό ή ρομαντικό υποκατάστατο που το ονομάζουμε αγάπη [πιο σωστά «έρωτα»] έχει αντικαταστήσει την πραγματική αγάπη. Τα ζευγάρια χρειάζεται να ακούσουν και να καταλάβουν ότι η αγάπη είναι το κλειδί για υγιείς σχέσεις. Αλλά η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά αφοσίωση.
Τα πράγματα συχνά στραβώνουν σ’ έναν κόσμο που είναι ακόμη κάτω από την κατάρα της αμαρτίας. Η αμαρτία έχει ακόμη επιπτώσεις στον καθέναν και σε κάθε τι. Όμως οι αμαρτωλές πράξεις δεν μπορούν να ονομάζονται αγάπη. Σίγουρα η πραγματική αγάπη θα τροφοδοτήσει μια υγιή και ευσεβή σχέση. Τα παντρεμένα ζευγάρια μπορούν να συμβαδίσουν στη ζωή τους μόνο μ’ αυτό το είδος αγάπης. |
