Η Ολυμπιακή λατρεία
Τα απομεινάρια...
Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τους διαβόητους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 2004. Αναρίθμητα τα εκατομμύρια των ευρώ που διατέθηκαν για τη μεγάλη "επιτυχία" της Ελλαδίτσας μας, να οργανώσει «τους καλύτερους αγώνες» για να ακούσει από το στόμα του προέδρου της ΔΟΕ κ. Ρογκ την κούφια από κάθε σημασία φράση «Ευχαριστούμε Ελλάδα!».
Πόσα νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους και τι άλλο θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μ’ εκείνα τα χρήματα που τόσο είχε ανάγκη το κράτος μας είναι άλλη υπόθεση, όμως ο Έλληνας ψοφάει για μεγαλείο, κι αυτό το χάπι το κατάπιε, όπως και με την πρώτη θέση στο ΓΙΟΥΡΟ του ποδοσφαίρου, στην ΓΙΟΥΡΟβίζιον και σε πολλές άλλες ανούσιες και κούφιες διοργανώσεις που πίσω από το προπέτασμα καπνού που δημιουργούν επιτρέπουν στους φίλους και τους εχθρούς μας να δηώνουν (=λεηλατούν) την ιστορία μας, τη γη μας, τον εθνικό μας πλούτο και τα πορτοφόλια μας. Καημένη Ελλάς!
Και τι απέγιναν τα ολυμπιακά έργα, τα "αποκτήματα" του τόπου και του λαού μας; Οι σχετικοί δημοσιογράφοι μιλούν για εγκατάλειψη, για σκουπιδότοπους, για εκποιήσεις κ.ο.κ. Προσωπικά ούτε πήγαμε, ούτε πρόκειται να πάμε σ’ αυτούς τους ναούς της ελληνικής ματαιοδοξίας. Μοναδική εξαίρεση ήταν το ρεπορτάζ της φιέστας του απατεώνα Benny Hinn στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο, όπου κι αυτός ο άθλιος φρόντισε να αφαιμάξει τα πορτοφόλια των αφελών με "αυτοπροαίρετες" προσφορές "για το έργο του Θεού(;)"...
Θα παρατρέξουμε το εφετινό περίγελος διεθνώς της λαμπαδηδρομίας με το "ολυμπιακό" φως και το θιβετιανό σκοτάδι. Με τις συγκρούσεις και τις διαμαρτυρίες, με τις απειλές των "δημοκρατικών" ηγετών πως τάχα δεν θα παραστούν στους αγώνες αν δεν γίνει το χατίρι του Δαλάι Λάμα... Γι' αυτά έχουν γράψει κι έχουν μιλήσει άλλοι, αρμοδιότεροι από εμάς, ώστε μόνο όποιος θέλει να εθελοτυφλεί μπορεί ακόμη να πιστεύει πως "κάτι καλό" υπάρχει ή προκύπτει με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Δυο μόνο στοιχεία θέλουμε να επισημάνουμε σ’ αυτό το άρθρο μας.
Το ένα είναι η παραπλάνηση της Ελλαδικής Εκκλησίας, που ακόμη μια φορά έγινε δούλα στις "εθνικές" και "κυβερνητικές" σκοπιμότητες συνεργαζόμενη στη φιέστα του 2004. Είχε γίνει τότε το συνέδριο «Εκκλησία και αθλητισμός», με σκοπό να καθορισθούν οι τρόποι με τους οποίους θα έπρεπε να συμμετάσχει και να βοηθήσει η Εκκλησία στην καλή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ώστε να επιτύχει η προσπάθεια. Ένας επίσκοπος έλεγε τότε: «Θεωρώ ότι η Εκκλησία μπορεί να βοηθήσει στην αναβίωση του πραγματικού πνεύματος του αθλητισμού και την ανύψωση της Ολυμπιάδος του 2004 στα επίπεδα που της αρμόζουν. Άλλωστε σε αυτό αποβλέπει και η Επιτροπή του “ευ αγωνίζεσθαι”.»
Ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε δηλώσει: «Η Εκκλησία μας, από την πρώτη στιγμή, ανταποκρίθηκε θετικά στην ανάγκη να βοηθήσει και Αυτή, με όλες Της τις δυνάμεις, στην επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων, ιδιαίτερα στο θέμα του εθελοντισμού. Και κάθε στιγμή επιβεβαιώνει τη θέλησή Της να εξακολουθήσει να συνεργάζεται στενά με την Οργανωτική Επιτροπή.»
Όπως όμως διαπίστωσε ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Πρόεδρος της ειδικής Επιτροπής, «Πέρα από τις ιδεολοκοινωνιολογικές θεωρίες, άλλες αναλύσεις κάνουν λόγο για το ότι ο σύγχρονος αθλητισμός, λειτουργεί περισσότερο ως θρησκεία, που έχει τους ειδικούς "ιερείς", την ιδιαίτερη "λατρεία" που γίνεται στον "ναό" του γηπέδου, τους "λάτρεις - οπαδούς" που συμμετέχουν στην "λατρεία" αυτή, με τους "ύμνους" της και μάλιστα αφιονίζονται και φανατίζονται, τους "θεούς" που δέχονται την λατρεία των οπαδών, τους "βωμούς" με "φως", στο οποίο γίνεται προσευχή, την "δάδα"-λαμπάδα με την οποία γίνεται η μεταλαμπάδευση του ολυμπιακού φωτός, το "πανηγύρι" του αθλητισμού, το ιδιαίτερο τελετουργικό κλπ.
«Η διοργάνωση των αθλητικών θεαμάτων γίνεται με την έννοια μιας κωδικοποίησης και ενός τελετουργικού ολοένα πιο καθορισμένου και σχολαστικού. Οι αθλητικές τελετουργίες οργανώνονται σύμφωνα με ένα αυστηρό πρωτόκολλο» (Πιέρ Λαγκιγιόμι).
Τελικά, όπως λειτουργεί σήμερα το παγκόσμιο κίνημα του αθλητισμού, ομοιάζει με μια ιδεολογία, μια πολιτική οργάνωση, και μια θρησκεία, μέσα στα πλαίσια της θεσμικής οργάνωσης της αστικής κοινωνίας.
Μπορεί να ηχεί παράδοξα, αλλά αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μερικοί μεταφέρουν, με παραλλαγή, και στον αθλητισμό το απόφθεγμα: «ο αθλητισμός είναι το όπιο του λαού». Και αυτό το "όπιο" με τις διάφορες μορφές του χρησιμοποιείται πολύ από τον σύγχρονο πρωταθλητισμό. Είναι το λεγόμενο "ντόπιγκ" και το "ντοπάρισμα".
Όλα αυτά αντίθετα κι απόμακρα από την ιδανική ιδέα όπου: “Η λέξη “αγών” προέρχεται από το ρήμα άγω, που σημαίνει οδηγώ και από αυτό προέρχεται και η αγωγή. Η λέξη “αθλητής” προέρχεται από την λέξη άθλος, που σημαίνει μόχθος, ανάγκη, αγώνας. Έτσι ο αθλητισμός είναι «η επιδίωξη της επικρατήσεως δηλ. της κατακτήσεως της πρωτιάς (νίκης) μέσω της ευγενούς αμίλλης, δια του αγώνος». Ο αθλητής δεν μπορεί να απατήση τους αντιπάλους του, διότι λειτουργούν οι κανονισμοί, ο καθένας δρομέας βρίσκεται στον δικό του διάδρομο και δίπλα του έχει τους άλλους αθλητάς, εχθρός του είναι κυρίως το σώμα του και τα όριά του, καθώς επίσης οι αντοχές του προκειμένου να επιτύχη την νίκη”.
Απέναντι σε όλα αυτά κάποιος προβληματιζόμενος Ελληνορθόδοξος έγραψε τότε: «Φυσικά αντιλαμβανόμουν ότι η ιεραρχία ήθελε να δείξει ότι η Εκκλησία είναι πάντα κοντά στο αθλητικό ιδεώδες, και μάλιστα όταν τελευταία την κατηγορούν ότι η Εκκλησία σταμάτησε τους αγώνες αυτούς στην αρχαιότητα. Και αντί η ιεραρχία να πει με θάρρος τι ήταν οι αρχαίοι Ολυμπιακοί αγώνες, και για ποιο λόγο σταμάτησε αυτή τη βαρβαρότητα, προτίμησε να κάνει αυτή την πολιτική κίνηση εντυπώσεων, μήπως και δυσαρεστήσει τους νοσταλγούς των αγώνων αυτών.»
Το άλλο σημείο αφορά τους Διαμαρτυρόμενους στη χώρα μας ή, έστω, κάποιους από αυτούς.
Αναφερόμαστε στην κατασπατάληση τεράστιων ποσών χρημάτων και ανθρώπινης προσπάθειας που έκαναν, νομίζοντας πως με την εμπλοκή τους στα ολυμπιακά δρώμενα του 2004, είχαν μοναδική ευκαιρία ενός κακώς νοούμενου "ευαγγελισμού" με στόχους αφενός το πλήθος των φιλάθλων και εν γένει επισκεπτών της Αθήνας, αλλά και των ιθαγενών που θα "ευαγγελίζονταν" από εκατοντάδες νεαρούς που εισήχθησαν από το εξωτερικό στη χώρα για "να σώσουν" τον τόπο και το λαό... μεταδίδοντας τη δική τους κοσμική δυτική "θρησκευτική" υποκουλτούρα.
Ανέκαθεν εκφράζουμε αμφιβολίες και για τη σκοπιμότητα και για την αποτελεσματικότητα τέτοιων μεθόδων, που βασίζονται σε εκδηλώσεις "του αέρα" κι αναρωτιώμαστε αν κάποιοι έκαναν έναν απολογισμό του "έργου" και των αποτελεσμάτων. Απέμεινε κάτι από όλες εκείνες τις "εκστρατείες", τις διανομές εντύπων και τις εκδηλώσεις σε πλατείες και αλλαχού;
Όπως έδειξε η δημοσιογραφική μας έρευνα, όλα ήταν ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Το ίδιο έγινε και με μια προηγούμενη εκστρατεία με γιγαντοαφίσες. Όλα ξεχάστηκαν στα λίγα χρόνια που πέρασαν, εκτός ίσως από κάποια ξεθωριασμένα πανώ που κρέμονται έξω από μερικές εκκλησίες, περισσότερο δισφημιστικά για το ελεεινό κατάντημά τους παρά διαφημιστικά.
Εντούτοις η πικρή αλήθεια είναι πως κάποιοι επαγγελματίες δήθεν "ιεραπόστολοι" εξασφάλισαν τα προς το ζειν (μερικοί από αυτούς με σημαντική πολυτέλεια) σε βάρος των αφελών υποστηρικτών τους που για χάρη τους διαθέτουν το υστέρημά τους. Και όλα αυτά μέχρι ένα άλλο "γεγονός" να δώσει πάλι αφορμή για νέες μάταιες και στείρες "δράσεις".
Γι’ αυτό και δεν μας παραξενεύει που μια οργάνωση στη χώρα μας ξεκίνησε κι εφέτος να παρακινεί νέους που θα ήθελαν να μεταφερθούν στο Πεκίνο (με δική της φροντίδα αλλά με προσωπικά τους έξοδα), για να εργαστούν λέει στα πλαίσια των Ολυμπιακών του 2008 για τη σωτηρία "και" του λαού της Κίνας. [Ποιοι και πόσοι Έλληνες νέοι (οι περισσότεροι φοιτητές και άνεργοι) θα μπορούσαν να πληρώσουν τα ποσά που χρειάζονται για ένα τέτοιο ταξίδι είναι ένα άλλο ζήτημα...].
Τα λάθη είναι ανθρώπινα, λίγη αυτοκριτική όμως σίγουρα δεν βλάπτει και είναι ίσως το μέρος εκείνο της σοφίας που λείπει πολύ από ορισμένους. |
Δείτε ένα ενδιαφέρον σύντομο φιλμ για το σήμα των Αγώνων του Πεκίνου 2008.
VVVV
VVV
V
Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛ
Πατήστε στο εικονίδιο. Ανοίγει με:
Media Player, Windows Media Player,
