Εκ καρδίας
"Ομοφοβικοί..."
Ίσως και μάλλον σαν αποτέλεσμα του προηγούμενου σημειώματός μας, με το οποίο προτείναμε τους όρους «ΟΜΟΦΥΛΟΜΑΝΗΣ», «ΟΜΟΦΥΛΟΜΑΝΙΑ», πληροφοριθήκαμε την ύπαρξη –στη Θεσσαλονίκη– ενός σωματείου με τίτλο «Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας», που δυστυχώς επαναλαμβάνει και συνεχίζει την λανθασμένη [και σκόπιμη;] προτίμηση σ’ αυτό τον ΛΑΘΟΣ όρο –αυτή τη φορά από την αντίθετη πλευρά (όχι -φιλία... αλλά -φοβία). Και βέβαια γνωρίζαμε τη χρήση όρων όπως "ομοφοβικός", "ομοφοβία" κ.λπ., που χρησιμοποιούνται από συγκεκριμένους κύκλους για να "στιγματίσουν"(;) όσους δεν είναι ανεκτικοί απέναντί τους.
Από μια σύντομη έρευνα διαπιστώσαμε πόσο μπερδεμένοι είναι οι άνθρωποι αυτοί (πέρα από την ψυχοσωματική τους ιδιαιτερότητα), που το μπέρδεμά τους φτάνει και στο πώς θα πρέπει να προσδιορίζονται. Σε ένα σχετικό φόρουμ διαβάσαμε την παρακάτω διατύπωση:
«Ομοφοβία ή ομοφυλοφοβία; Στα ελληνικά η «ομοφοβία» δεν έχει ακόμη λεξικογραφηθεί, καθώς είναι ελλιπής ο μηχανισμός καταχώρησης νέων λέξεων στην ελληνική γλώσσα σε αντίθεση με άλλες γλώσσες. Κάποιοι προτείνουν ως καλύτερη εκδοχή την «ομοφυλοφοβία». Από ετυμολογική άποψη, ωστόσο, τόσο η «ομοφοβία» όσο και η «ομοφυλοφοβία» είναι εξίσου άτοπες στα ελληνικά, καθώς στην αγγλική λέξη το πρώτο συστατικό homo πέρα από «άντρας» (λατινικά) ή «όμοιος» (ελληνικά) σημαίνει τον ομοφυλόφιλο, σε αντίθεση με τα ελληνικά. Δεδομένου των κανόνων που διέπουν τη γλώσσα και τη δημιουργία νεολογισμών, είναι πολύ πιθανότερο να επικρατήσει η «ομοφοβία», επειδή είναι συντομότερη και πλησιέστερη στο πρωτότυπο.
Είναι για τούτο ανάγκη να λέμε τη σκάφη σκάφη και τις συκιές συκιές. Πρέπει εν τούτοις να υπογραμμιστεί πως με τα σχόλιά μας αυτά δεν καταφερόμαστε ενάντια στους συγκεκριμένους συνανθρώπους μας ως πρόσωπα αλλά με τις επιλογές και πρακτικές τους στο βαθμό που αγγίζουν και επηρεάζουν την υπόλοιπη κοινότητα.
Σε μια κοινωνία που δεν ξέρει, δε μπορεί ή δεν θέλει να δει τον εαυτό της απέναντι στον καθρέφτη της αλήθειας του Θεού, εμείς θα βλέπουμε και θα σημειώνουμε τις αποκλίνουσες από το λόγο του Θεού, είτε αναφέρονται σε μοιχίες, είτε αναφέρονται σε αρσενοκοίτες, είτε αναφέρονται σε παιδοφθορίες ή παιδεραστίες, είτε πάλι αναφέρονται σε υποκρισίες, πλεονεξίες, φθόνους, κ.λπ. για τα οποία η σύγχρονη κοινωνία (ακόμη και η εκκλησιαστική διατηρεί –δυστυχώς– διαφορετικά μέτρα και σταθμά.
Το κίνητρό μας, συνεπώς, δεν είναι η φιλική ή φοβική στάση μας απέναντι σε συγκεκριμένους συνανθρώπους αλλά η ηθική υποχρέωσή μας απέναντι στη Χριστιανική Αλήθεια της οποίας το παρόν περιοδικό ευελπιστεί και προσπαθεί να είναι υπηρέτης και μάρτυρας! |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ
