«Τα τομάργια
οι άνδροι...»
Στην εφημερίδα «Ενοριακές Καμπάνες» (11-11-07), που εκδίδεται από τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Σύρου - Τήνου, διαβάσαμε και αντιγράφουμε:
(...) Αυτές τις μέρες έλαβα μια κάρτα από αναγνώστρια, η οποία έγραφε:
«“Δίχως οικογένεια δεν υπάρχει μέλλον για την Ευρώπη”, λέτε. Στον πλανήτη μόνον είναι η Ευρώπη;;; Τα τομάργια οι άνδροι, είναι η καταστροφή της οικογένειας. Τα σέβη μου».
Καταλαβαίνω ότι αυτή η αναγνώστρια έχει πολύ κακές εμπειρίες από τους άνδρες, έχει εισπράξει πολύ ανδρικό εγωισμό, τόσο που έφθασε στην πεποίθηση ότι οι «άνδρες είναι τομάρια».
***
Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνδρες–τομάρια. Αλλά και γυναίκες–τομάρια υπάρχουν, βεβαίως με τομαρίσια συμπεριφορά γυναικεία!
Όμως δεν έμεινα εκεί! Αναρωτήθηκα πώς φθάνει στο σημείο ένας άνθρωπος (π.χ. ένας άνδρας) να γίνει τομάρι!
Σε κάποιες περιπτώσεις θα υπάρχει προδιάθεση, γενετική καταβολή από τους γονείς ή προγόνους του. Έπειτα όμως συμβαίνουν και γεγονότα στη ζωή του παιδιού ή του εφήβου, ή καταστάσεις που του σκληραίνουν την καρδιά, είτε συμβάλλει μια γενική κοινωνική κατάσταση, είτε η συμπεριφορά κάποιων ατόμων μέσα στην οικογένεια ή έξω. Ίσως ένας σκληρός, βάναυσος πατέρας. Ίσως μια καταπιεστική και νευρωτική μητέρα. Και αυτοί δεν έχουν άραγε ένα μερίδιο ευθύνης; Ίσως να έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη!
Πόσο όμως φταίνε αυτοί; Μήπως και αυτοί είναι (σε μεγάλο βαθμό) θύματα άλλης βαναυσότητας ή έλλειψης στοργής και αγάπης;;; Μήπως τελικά η "τομαρίσια" συμπεριφορά είναι μια αλυσίδα;
***
Ας σκεφτούμε όμως και την τραγικά ένοχη σημερινή κοινωνία (από οικονομικά συμφέροντα ατόμων), η οποία προβάλλει και ηρωοποιεί τη βία, εκθειάζει το εύκολο κέρδος και κάνει τη σεξουαλική ικανοποίηση ύψιστο αγαθό και τη γυναίκα αντικείμενο ηδονής.
Και τι να πούμε για τις γυναίκες εκείνες: ηθοποιούς, τραγουδίστριες, φωτομοντέλα, ενδυματομοντέλα κ.λπ., αλλά και απλές μαθήτριες, απλές υπαλλήλους κ.λπ., που οι πρώτες για το οικονομικό κέρδος, οι άλλες για να νιώσουν οι ίδιες σπουδαία πρόσωπα (σπουδαία όχι για την εσωτερική τους ποιότητα αλλά για το ελκυστικό τους σώμα) προκαλούν τον άνδρα;
Και τελικά θα βρεθούν εκείνοι οι άνδρες που έχουν γίνει "τομάρια" ή έχουν την προδιάθεση να γίνουν "τομάρια", και εκδηλώνουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Και συχνά αυτά τα "τομάρια" δεν ξεσπούν στις πραγματικές υπεύθυνες του κακού (στην αδιάφορη ή την καταπιεστική μητέρα ή στην προκλητική γυναίκα), αλλά ξεσπούν σε μια ανίδεη και αθώα, που θα βρεθεί μπροστά τους, ή στην πιστή σύζυγο που τους πίστεψε.
Τελικά ποιος φταίει; Φταίει πιο πολύ εκείνος που έγινε τομάρι ή εκείνη που τον έσπρωξε να γίνει τομάρι;
Ιδού το ερώτημα!!!
Μάλλον ο καθένας μας [και η κάθε μια μας] πρέπει να αναζητήσει το δικό του μερίδιο ευθύνης και να αλλάξει κάτι από τη δική του νοοτροπία και συμπεριφορά. Διότι ένα "τομάρι" είναι αποτέλεσμα βέβαια της δικής του ευθύνης κατά 30%, αποτέλεσμα της ευθύνης του άλλου κατά 10%, της ευθύνης ενός τρίτου κατά 25%, αλλά και της ευθύνης μια τέταρτης κατά 20%. Στο τέλος θα πέσει η κατακραυγή επάνω σ' αυτόν που έγινε "τομάρι" και θα καταδικαστεί, ενώ οι άλλοι και οι άλλες, που τον έσπρωχναν λίγο-λίγο να γίνει "τομάρι", θα μείνουν έξω... αθώοι και καθαροί!!!
Τελικά έχομε φτιάξει μια κοινωνία από "τομάρια" που τα κατηγορούμε και τα καταδικάζομε (μόλις συμβεί κάτι τραγικό), χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι αυτό το "τομάρι" είναι μολυσμένο και με τη δική μας ευθύνη!
σ.
Μήπως απηχούν αυτά τα λόγια και δικές μας συμπεριφορές; Μήπως κι εμείς, ως μάνες και αδελφές ιδιαίτερα, γινόμαστε συνυπεύθυνες σε παρόμοιες δυσάρεστες εξελίξεις αρρένων που επηρεάζουμε; Ας προσέχουμε λοιπόν! |
