Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους

 Μια δεύτερη ματιά
Mati-2o

 


Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν' απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν' “αρνηθούμε” ν' ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.

 

Σε συνέχεια προηγούμενης αναφοράς μας σε συνάντηση πολιτικών παραγόντων με εκπροσώπους των Διαμαρτυρομένων, σημειώνουμε ότι στο περιοδικό «Έκδοση Νέων» της ΠΙΣ (τεύχ. 81), διαβάσαμε τα εξής:

Με το σημερινό Υπουργό Τουρισμού κ. Άρη Σπηλιοτόπουλο, είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε περίπου 15 ποιμένες και εργάτες του Ευαγγελίου από όλες τις αποχρώσεις, στο Holiday Inn. Mας διαβεβαίωσε ότι θα είναι δίπλα μας για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα μας αν χρειαστεί κι εμείς του τονίσαμε την ευεργετική επίδραση των Βιβλικών Αξιών στην κοινωνία.

Ήταν ένας έμμεσος επιτυχής ευαγγελισμός σε ένα Δημόσιο πρόσωπο και σήμερα μέλος της Κυβέρνησης. Στο τέλος αυθόρμητα πρότεινα να προσευχηθούμε όλοι οι εργάτες γι’ αυτόν κι εκείνος το δέχθηκε με ευχαρίστηση, θα είναι καλό να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε γι’ αυτόν.

Είναι γνωστό στους αναγνώστες ότι εμείς δεν συμφωνούμε με τέτοιες "συναντήσεις”, οποιοδήποτε κομματικό σχηματισμό και αν αφορούν, οποιαδήποτε εκκλησία και αν εμπλέκεται.

Έτσι άρχισε –και δυστυχώς συνεχίζεται– το σφιχταγκάλιασμα της χριστιανικής εκκλησίας με τα βρομερά πλοκάμια της πολιτικής. Βυζάντιο, Βατικανό, Τσαρική Ρωσία, σύγχρονη Αμερική... Τόσα και τόσα παθήματα δεν είναι ικανά να διδάξουν τους σημερινούς "ποιμένες”; |

 

Στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» (9-11-07), διαβάσαμε το παρακάτω κείμενο του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση, σύμφωνα με το οποίο τίθεται το αιώνιο ερώτημα, κατά πόσον ο Θεός έχει "αντιπροσώπους” Του μεταξύ των ανθρώπων. Και λέμε αιώνιο ερώτημα επειδή τοιούτοι δήθεν "αντιπρόσωποι” υπήρξαν ανέκαθεν και σε όλες τις θρησκείες, όπου τα διάφορα ιερατεία διατείνονταν –και διατείνονται– ότι εκείνοι είναι οι επί γης "εκπρόσωποι” του θείου, μέσω των οποίων και μόνο μπορούν οι λοιποί των ανθρώπων να το πλησιάζουν...

Οι Ορθόδοξοι δεν έχουμε ανάγκη από αντιπρόσωπο του Χριστού, γιατί απλούστατα βιώνουμε την παρουσία του, σύμφωνα με τη διαβεβαίωση που έδωσε στους μαθητές του: «Και ιδού εγώ μεθ' υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. κη~ 20). Είναι δηλαδή ο Χριστός ανάμεσά μας, πρωτεργάτης κι εμπνευστής σε κάθε μας κίνηση και σε κάθε έργο, που είναι σύμφωνο με το θέλημά του. Γι' αυτό και ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, καταγγέλλοντας την αίρεση του παπισμού, ρωτούσε: «Μετά τη διαβεβαίωση του Χριστού τι χρειάζεται ένας αντιπρόσωπος–πάπας;»

Κάθε φορά που σκέφτομαι τον αιρετικό Πάπα ενοχλούμαι γιατί δεν μπορώ να συμφωνήσω σε τίποτα μαζί του. Ιδιαίτερα ενοχλούμαι και αγανακτώ απ' τις εικόνες και τις περιγραφές της τηλεόρασης και των εφημερίδων, που αναφέρονται στο πρόσωπό του. Τι διαστρέβλωση! Τι παραποίηση! Τι σκοπιμότητα, που επικρατεί παντού!

Λυπάμαι για τη λατρεία, που εκδηλώνουν προς το πρόσωπο του Πάπα εκατομμύρια χριστιανών. Λατρεύουν έναν άνθρωπο, κοινό, όπως όλοι οι επί της γης άνθρωποι. Tον λατρεύουν σαν να μη είναι άνθρωπος. Kαι του αναγνωρίζουν πολλά. Είναι μοναδικός αντιπρόσωπος του Θεού στη γη!

—Θεέ μου, πότε τον εξουσιοδότησες; Ψάχνω στην Καινή Διαθήκη και πουθενά δεν βρίσκω την παραμικρή αναφορά στο θέμα αυτό. Και όμως, αυτός είναι αντιπρόσωπός σου!

Τον δέχονται ως αλάθητο, ενώ όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Αυτός δυστυχώς, δεν είναι ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων. Δεν είναι απ' το ανθρώπινο γένος, που συχνά σφάλλει!

Τον θέλουν να έχει διπλή εξουσία. Και πνευματική και κοσμική. Είναι αρχηγός της εκκλησίας, αλλά και αρχηγός κρατιδίου. —Εσύ, Χριστέ μου, δεν είχες καμία κοσμική εξουσία. Αντίθετα ήσουν πάντα διωκόμενος απ’ τους άρχοντες του κόσμου. Ο Πάπας, όμως, διώκει, δεν διώκεται. Η εκκλησιαστική ιστορία αναφέρει σε πολλές σελίδες της τα άθλια κατορθώματα του αντιπροσώπου σου.

Τον δέχονται ως «άγιο Πατέρα», δηλαδή είναι δεδομένη η αγιότητά του και κανένας δεν μπορεί να του την αφαιρέσει. Ούτε και ο ίδιος ακόμα, όταν έχει αδυναμίες, αλλά και απροσεξίες στη ζωή του.

Δεν θέλω να συνεχίσω και με άλλα γνωρίσματα του Παπα, τα οποία αφελώς δέχονται οι [Ρωμαιο]καθολικοί χριστιανοί. Μου προκαλεί ιδιαίτερη θλίψη το γεγονός ότι πολλά εκατομμύρια χριστιανών, μέσω του αιρετικού Πάπα, βρίσκονται πολύ μακριά απ’ την αλήθεια της Εκκλησίας του Χριστού.

Αλλά προς τι η αγανάκτηση; Ο ίδιος ο κ. Τάτσης, δεν θεωρεί τον εαυτό του "μεσολαβητή” προς τον Θεό για τους απλούς ανθρώπους (λαϊκούς); Δεν πιστεύει ότι μόνο ένας κληρικός μπορεί να επιτελέσει τα "μυστήρια” και τις "τελετές” της εκκλησίας, ενώ όχι οι λαϊκοί;

Δεν είναι αλήθεια ότι στα χρόνια του Χότζα στην Αλβανία, δεν μπορούσαν να γίνουν ιεροτελεστίες "ελλείψει κληρικών” και οι άνθρωποι είχαν μείνει χωρίς εκκλησιαστική ζωή και επί δεκαετίες αβάπτιστοι και ακήδευτοι;

Επίσης δεν ανεβοκατεβάζουν "αγίους" όλους τους δεσποτάδες μας; Και ο καβγάς δεν γίνεται για το πρωτείο που δεν θέλουν να το "χαρίσουν" στον Πάπα επειδή δεν θέλουν άλλον ανώτερο από αυτούς; Και το Άγιο Όρος δεν είναι λίγο πολύ αυτοδιοίκητο "κρατίδιο" στα όρια της ελληνικής επικράτειας, σύμφωνα με όρους Διεθνών Συνθηκών και του Συντάγματος της Ελλάδας;

Όλοι όσοι θέλουν να λέγονται αντιπρόσωποι του Θεού, σίγουρα είναι κάλπικοι και ένοχοι για "αντιποίηση αρχής", παρ' όλο που δεν τους πιάνει ο σχετικός ανθρώπινος νόμος. Ασφαλώς πολλά μπορεί να πει κανείς για τον πάπα, όχι όμως οι ρασοφόροι. |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ