Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Εκκλησιαστικός προβληματισμός
Διώχνουν τους παλαιούς πιστούς από τις εκκλησίες
Στο βιβλίο του «Raising the Standard» (Υψώνοντας τη Σημαία) ο συγγραφέας Wayne J. Edwards καταγγέλλει ότι, για να τις κάνουν περισσότερο ελκυστικές προς τον κόσμο, οι σημερινοί ηγέτες πολλών Διαμαρτυρομένων –αλλά όχι μόνο– εκκλησιών, χαμηλώνουν συνεχώς τις καθιερωμένες από τον Θεό αρχές ευλάβειας, δικαιοσύνης και σεβασμού, και τις αντικαθιστούν με θεσμούς που απαιτούν λιγότερη αφοσίωση και προσωπική θυσία εκ μέρους των οπαδών τους.
Με τον τρόπο αυτό άφησαν τη σημαία του σταυρού να πέσει χαμηλά και, το χειρότερο, δεν υπάρχει πόνος και διαμαρτυρία μεταξύ του λαού του Θεού ώστε αυτή η σημαία να υψωθεί ξανά. Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το εν λόγω βιβλίο, με την ελπίδα ότι κάποιοι αρμόδιοι θα κάνουν τον κόπο να το διαβάσουν και να λάβουν σοβαρά υπόψη τις θέσεις του.
(...) οι σημερινοί νεαροί ενήλικες είναι λιγότερο πιθανό από οποιαδήποτε άλλη ομάδα ηλικίας να πηγαίνουν στην εκκλησία, να διαβάζουν τη Βίβλο ή να προσφέρουν για θρησκευτικούς σκοπούς, ειδικά όταν δεν αισθάνονται μια προσωπική σύνδεση με τη διακονία, γι' αυτό είναι καλύτερα η εκκλησία ν' αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τα νεότερα μέλη και να βρει κάποιο τρόπο να τους συνδέσει μαζί της, επειδή «δεν είναι πρόθυμα να αγοράσουν από το ίδιο παλαιό πράγμα.»Τώρα εδώ είναι το δίλημμά μου. Δύο ομάδες ανθρώπων στον οργανωμένο χριστιανισμό «κοιτάζουν προς τα έξω»:
(α) εκείνοι που είναι ή έχουν συμμετάσχει στην εκκλησία με το χρόνο τους, τα ταλέντα και τα δέκατά τους για χρόνια, και
(β) εκείνοι που δεν είναι βέβαιοι αν θέλουν να αναμιχθούν με παραδοσιακά ιδρύματα και, ακόμα κι αν αναμιγνύονται, είναι λιγότερο πιθανό να τα υποστηρίξουν με το χρόνο ή τα ταλέντα τους, πολύ λιγότερο με τις εισφορές τους. Και όμως, πολλοί πάστορες, φαίνεται να ενδιαφέονται μάλλον για τη δεύτερη ομάδα παρά για την πρώτη. Στην πραγματικότητα, σ' εκείνους στην πρώτη ομάδα λέγεται με σαφή τρόπο να μετακινηθούν και να κάνουν χώρο για τη νέα γενεά. Και πως αν κάνουν οποιαδήποτε κριτική σε αυτή την δραστηριότητα, τότε αμφισβητούν το θέλημα του Θεού.
Διώχνουν τους εκκλησιαζόμενους
Πιστεύω ότι πολλοί πάστορες ενδιαφέρονται περισσότερο να πλησιάσουν τους έξω από την εκκλησία, φτάνοντας στο σημείο να διώχνουν εκείνους που είναι μέσα στην εκκλησία! Στο ζήλο τους να κάνουν οτιδήποτε χρειάζεται για να προσελκύσουν στην εκκλησία τους μια νέα γενιά απίστων, την ίδια ώρα, διώχνουν μακριά από την εκκλησία τις σημερινές και προηγούμενες γενιές των πιστών, δηλαδή εκείνους που βοήθησαν να αγοραστεί η ιδιοκτησία, να χτιστούν τα κτίρια, να καθιερωθεί η λατρεία, και έχουν υποστηρίξει πιστά την εκκλησία για πολλά χρόνια. Δυστυχώς, οι στατιστικές δείχνουν ότι οι τελευταίοι αφήνουν την εκκλησία ομαδικά και, το κυριότερο, δεν δίνουν άλλα χρήματα.Στο βιβλίο της, Reaching Out Without Dumbing Down, η Marva J. Dawn αναφέρει μια έκθεση που δόθηκε από τον David Barrett στο Oxford Press, σύμφωνα με την οποία «Σε μια δωδεκάμηνη περίοδο, 2.765.100 άτομα στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική έπαυσαν να είναι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί —μια μέση απώλεια 7.600 κάθε ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι κάθε εβδομάδα περισσότεροι από 53.000 άνθρωποι αφήνουν τις εκκλησίες και δεν επιστρέφουν ποτέ.»[*]
Η Dawn συμπεραίνει, «Κάτι είναι σοβαρά λάθος όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν το θεωρούν πλέον σημαντικό να συνεχίσουν να συμμετέχουν στην εκκλησία!» Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, αλλά φαίνεται ότι φοβόμαστε να τους ρωτήσουμε γιατί φεύγουν!
Έχω μιλήσει με μερικούς από αυτούς που φεύγουν από την εκκλησία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τον Θεό ούτε έχουν πάψει να πιστεύουν στον Ιησού Χριστό. Σ' αυτούς τους ώριμους άγιους λένε ότι τα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο Θεός για να τους φέρει στην πίστη στον Ιησού Χριστό^ οι μέθοδοι που ενίσχυσαν την αγάπη τους για τον Θεό και τους ενθάρρυναν να αυξηθούν στη χάρη και τη γνώση του Κυρίου^ οι διακονίες που τους ενέπνευσαν και τους παρακίνησαν να προσφέρουν, να πάνε, να υπηρετήσουν και να στείλουν^ έννοιες που ο Θεός έχει χρησιμοποιήσει για να χτίσει την εκκλησία του επί 2000 έτη, δεν είναι πια χρήσιμα. Εκείνοι που γράφουν τα σύγχρονα εγχειρίδια αύξησης εκκλησιών λένε ότι η παλιά εμμονή στην βαθιά μελέτη της Βίβλου, το δυναμικό ερμηνευτικό κήρυγμα και οι σπουδαίοι ύμνοι της πίστης, είναι στην πραγματικότητα εμπόδια για τους άπιστους—εμπόδια που πρέπει να αφαιρεθούν, αν θέλουμε να πλησιάσουμε τη νέα γενιά των χαμένων ανθρώπων.
Οι "ειδικοί" λένε: «Χαλαρώστε απέναντι στην αμαρτία»
Οι πάστορες συμβουλεύονται από τους εμπειρογνώμονες αύξησης εκκλησιών ότι αν θέλουν να προσελκύσουν άπιστους στην εκκλησία τους, πρέπει να μαλακώσουν το κήρυγμά τους αναφορικά με την αμαρτία, να χαλαρώσουν τις πεποιθήσεις τους για το αίμα του Ιησού Χριστού και να αλλάξουν τη μουσική τους έτσι ώστε να ηχεί όπως η μουσική του κόσμου. Ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν μόνο παραφρασμένες εκδόσεις της Βίβλου και να κρατήσουν τα "κηρύγματά" τους σύντομα, επειδή η σημερινή γενεά δεν αντέχει μια μεγάλη διάλεξη.
Οι υπεύθυνοι των εκκλησιών ενθαρρύνονται να παρεμβάλουν σύγχρονες κινηματογραφικές ταινίες, "λατρευτικό" χορό, προσωπικά παραδείγματα και άλλα ξεχωριστά πράγματα, μόνο για να ελκύσουν την προσοχή τους, και να ξοδέψουν τον περισσότερο χρόνο του κηρύγματός τους σε προσωπικές εμπειρίες και όχι στη βιβλική διακήρυξη. Ένα από τα πιο γελοία παραδείγματα αυτού ήταν ένας πάστορας που είπε ότι πραγματικά έκανε μέρος του "κηρύγματός" του μια δική του συνταγή σάλτσας, για να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός θέλει κάθε παντρεμένο ζευγάρι να απολαμβάνει «καυτό σεξ!» [Ήμαρτον Θεέ μου!]
Έτσι, η εκκλησία στην Αμερική κοιμάται ήσυχα με ευημερία, διασκέδαση και μια μορφή ευσέβειας, αλλά χωρίς την αληθινή δύναμη του Θεού. Έχουμε πολλές μεγάλες εκκλησίες, αν εξετάζετε το μέγεθος των κτιρίων τους, ή τον προϋπολογισμό τους και το πόσες βαφτίσεις αναφέρουν. Αλλά η πλειοψηφία των εκκλησιών δεν είναι σήμερα τίποτα περισσότερο από θρησκευτικές οργανώσεις, που προσπαθούν να προσελκύσουν τον κόσμο με ερασιτεχνικό θέατρο, ηλεκτρονική μουσική και ευχάριστα μέσα.
Και το πιστό υπόλοιπο, εκείνοι που θυσίασαν το χρόνο, τα ταλέντα και τα χρήματά τους για να δουν την εκκλησία να αρχίσει, να αυξηθεί και να αναπτυχθεί, στέλνονται τώρα στα πίσω καθίσματα της αίθουσας, ή τους λένε να φύγουν^ σαν να είναι άχρηστα αντικείμενα.
------------------------------------
[*] Reaching Out Without Dumbing Down: Α Theology of Worship for This Urgent Time, William B. Eerdmans, 1995).
Χωρίς να το είχαμε πρόγραμμα, τα τελευταία τεύχη του «Τ» αναφέρονται συχνά-πυκνά σ' αυτή την θλιβερή κατάσταση που έχει μετατρέψει τις εκκλησίες μάλλον σε "κέντρα διασκέδασης" παρά σε χώρους μετάνοιας, ευλάβιας και προσωπικής σχέσης του αμαρτωλού ανθρώπου με τον άγιο Θεό^ σε εντευκτήρια κοινωνικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων παρά σε χώρους συνάντησης άσωτων υιών με τον πολυεύσπλαγχνο Πατέρα και πανδοχεία ελέους και θείας χάρης.
Υπάρχει ελπίδα για θεραπεία; Από ανθρώπινη πλευρά ΟΧΙ! Από την πλευρά του Θεού ΝΑΙ! Εσείς με ποια πλευρά θα συνταχθείτε;
