Εκ καρδίας

Καιρός του αποθνήσκειν Του Henry Morris   Διαβάσαμε και μεταφέρουμε. «Χρόνος είναι εις πάντα, και καιρός παντί πράγματι υπό τον ουρανόν. Καιρός του γεννάσθαι και καιρός του αποθνήσκειν· καιρός του φυτεύειν και καιρός του εκριζόνειν το πεφυτευμένον» (Εκκλ. 3:1-2). Στους πρώτους οκτώ στίχους του 3ου κεφαλαίου του Εκκλησιαστή υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη λίστα 28 «καιρών» τακτοποιημένων σε 14 ζευγάρια αντιθέτων (π.χ. «καιρός του γεννάσαι, και καιρός του αποθνήσκειν»). Κάθε χρονομετρημένο γεγονός προγραμματίζεται από το Θεό και έχει έναν «σκοπό» (εδ. 1), και όλα είναι «καλά εν τω καιρώ εκάστου» (εδ. 11). Αν και είναι πέρα από την πεπερασμένη κατανόησή μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι ο άπειρος, παντοδύναμος Θεός ενεργεί «τα πάντα κατά την βουλήν του θελήματος αυτού» (Εφεσ. 1:11). Ακόμα και όταν στο χρόνο μας δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς ένα ιδιαίτερο γεγονός μπορεί να είναι σκόπιμο ή αγαθό, μπορούμε να έχουμε την πίστη ότι έτσι είναι αν εμφανίζεται στον καιρό του Θεού γι’ αυτό (Ρωμ. 8:28). Ο χρόνος της γέννησής μας δεν είναι, φυσικά, υπό τον έλεγχό μας, αλλά μπορούμε βεβαίως να έχουμε κάποια συμμετοχή στον καθορισμό των περιστατικών όλων των άλλων δεκατριών «καιρών», ακόμη και το χρόνο του θανάτου. Με εξαίρεση εκείνους που θα ζουν ακόμα στη διάρκεια της επιστροφής του Χριστού, κάθε ένας από μας τελικά θα πεθάνει. Ο Θεός έχει διορίσει έναν καιρό γι’ αυτό για τον κάθε άνθρωπο, και είναι λάθος να συντομεύεις εκείνον τον καιρό (π.χ. με αυτοκτονία (κυριολεκτική ή από αδιαφορία) ή απρόσεκτη ζωή, που δεν μπορούν ποτέ να είναι μέρος του θελήματός Του για κανέναν από μας). Πρέπει να λέμε μαζί με τον Δαβίδ: «Εις τας χείρας σου είναι οι καιροί μου» (Ψαλμ. 31/λα/15), και να επιδιώξουμε να ζήσουμε με τρόπους που ευχαριστούν Εκείνον όσο διάστημα μας επιτρέπει να ζήσουμε. Και επίσης πρέπει να προσευχόμαστε έτσι ώστε, όταν τελειώσει ο καιρός μας, να μας επιτρέψει να πεθάνουμε με τρόπο που θα είναι «καλός εν τω καιρώ εκάστου» (Εκκλ. 3/γ/11). Κανείς από εμάς δεν ξέρει πότε μπορεί να είναι εκείνος ο ορισμένος «καιρός του αποθνήσκειν», γι’ αυτό πρέπει να επιδιώκουμε καθημερινά να περπατούμε «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν» (Κολ. 4/δ/5), και να ζητάμε στην προσευχή μας «χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Χριστού». |

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ