Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Εθνικά ζητήματα
«Ζώντες εν τω κόσμω»
.
Ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο και γεννιέται πολλές φορές το ερώτημα: Ποια είναι η σχέση των πιστών με τις εθνικές υποθέσεις της χώρας που ζουν;
Ως γνωστό οι Χριστιανοί καλούνται πλέον να ζήσουν μεταξύ των ανθρώπων ως «πρέσβεις Χριστού» (Β~ Κορ. 5/ε/20), –που σημαίνει ως εκπρόσωποι της δικής Του βασιλείας μέσα σε έναν ξένο κόσμο. Είναι φρόνιμο, συνεπώς, να απέχουμε από τις κοσμικές διαδικασίες και να μην ταυτιζόμαστε με τα συστήματα και τις μεθοδίες αυτού του κόσμου όπου βασιλεύει ο Διάβολος.
Εντούτοις, ο Θεός δεν μας καλεί να ξεχάσουμε και να εγκαταλείψουμε τους ομοεθνείς μας. Αυτό το βλέπουμε ιδιαίτερα στον τρόπο που το εφάρμοσε ο απόστολος Παύλος:
1. ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΟΜΟΕΘΝΕΙΣ ΤΟΥ
Όταν εκείνοι περιήλθαν σε πείνα, φρόντιζε να συγκεντρώνει βοήθεια γι' αυτούς. «Μετά δε πολλά έτη ήλθον διά να κάμω εις το έθνος μου ελεημοσύνας και προσφοράς» (Πράξ. 24/κδ/16-17)
2. ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΟΥ
Με κάθε τρόπο ήθελε να το βοηθήσει και να φέρει το λαό του στην κατανόηση και αποδοχή του Ευαγγελίου. Έτσι, φυλακισμένος στη Ρώμη ζήτησε να δει τους πρόκριτους των Ιουδαίων και τους δήλωσε:
«Άνδρες αδελφοί, εγώ ουδέν εναντίον πράξας εις τον λαόν, ή εις τα έθιμα τα πατρώα, παρεδόθην εξ Ιεροσολύμων δέσμιος εις τας χείρας των Ρωμαίων^ (...) Επειδή δε αντέλεγον οι Ιουδαίοι, ηναγκάσθην να επικαλεσθώ τον Καίσαρα^ ουχί ως έχων να κατηγορήσω κατά τι το έθνος μου» (Πράξ. 28/κη/18-20).
3. ΠΟΝΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Η αγάπη του γι’ αυτούς ήταν τόσο μεγάλη, ώστε έφτασε στο ακραίο σημείο της υπερβολής να γράψει: «Έχω λύπην μεγάλην και αδιάλειπτον οδύνην εν τη καρδία μου. Διότι ηυχόμην αυτός εγώ να ήμαι ανάθεμα από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των κατά σάρκα συγγενών μου» (Ρωμ. 9/θ/1-5).
Με παρόμοιο τρόπο, λοιπόν, ας δείχνουμε κι εμείς ανάλογο ενδιαφέρον για τους ομοεθνείς μας. Μακάρι να έρθουν όλοι στο Νέο Έθνος του Χριστού!
Είτε όμως γίνει αυτό είτε όχι, έχουμε καθήκον να νιώθουμε προς αυτούς αγάπη και να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, για κάθε πρακτική και πνευματική βοήθεια. |
.
.