Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Εθνικά ζητήματα
Τα έθνη
και το Έθνος
Στις 16 Σεπτεμβρίου στη χώρα μας είχαμε τις ονομαζόμενες «Εθνικές Εκλογές». Αυτές δεν αφορούσαν τους δήμους και τις κοινότητες αλλά ολόκληρο το έθνος. Τα 2/3 των Ελλήνων κατευθύνθηκαν στα εκλογικά κέντρα για να εκπληρώσουν το –όπως το λένε– ύψιστο δικαίωμά τους, να διαλέξουν δηλαδή τους άρχοντες που θα κυβερνήσουν την χώρα την επόμενη τετραετία. Το άλλο 1/3 προτίμησε να απέχει από αυτή την για πολλούς ανούσια υπόθεση, μέσω της οποίας κάποιες ισχυρές οικογένειες ή φατρίες κατορθώνουν να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στις πλάτες του λαού τον οποίο καταφέρνουν να παρασύρουν πίσω από την δήθεν "αξία" τους, εξασφαλίζοντας τεράστια οικονομικά και άλλα κέρδη.
Δεν είναι πρόθεσή μας, εντούτοις, να ασχοληθούμε εδώ με τις εκλογές ή τα κόμματα και τα σχετικά, αλλά μόνο με την έννοια του ΕΘΝΟΥΣ και πώς αυτή τοποθετείται στη Βίβλο.
Ας στραφούμε λοιπόν στις Άγιες Γραφές, που εμείς έχουμε ως Σύνταγμα της πνευματικής μας ζωής, για να δούμε εκεί τι έχει να πει ο λόγος του Θεού και πώς να διδαχθούμε και να ωφεληθούμε για την πνευματική μας πορεία.
Η πρώτη φορά που συναντούμε στη Βίβλο τη λέξη έθνος, είναι στη Γένεση, αμέσως μετά τον Κατακλυσμό, όπου βρίσκουμε τις γενεαλογίες των παιδιών του Νώε, και εκεί ακριβώς διαβάζουμε: «Εκ τούτων εμοιράσθησαν αι νήσοι των εθνών εις τους τόπους αυτών· εκάστου κατά την γλώσσαν αυτού, κατά τας φυλάς αυτών, εις τα έθνη αυτών» (Γεν. 10/ι/5).
Η έννοια του ΕΘΝΟΥΣ παρουσιάζεται περίπου 500 φορές στις σελίδες της Αγίας Γραφής, χρειάζεται όμως να ερευνήσουμε ορισμένες τουλάχιστον από αυτές για να βοηθηθούμε, αφενός να καταλάβουμε καλύτερα το νόημα που έχουν ορισμένα χωρία, αφετέρου δε να υπογραμμίσουμε μια ξεχωριστή αλήθεια, που αφορά κυρίως τα παιδιά το Θεού, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Σύμφωνα με τα λεξικά, ΕΘΝΟΣ είναι μια ομάδα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους από δεσμούς αίματος και κοινή γλώσσα, και συνήθως, κατοικούν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Από την πλευρά της Αγίας Γραφής, εντούτοις, διακρίνουμε να γίνεται λόγος αφενός για ένα ξεχωριστό έθνος που ονομάζεται ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ή ΟΙΚΟΣ ΙΣΡΑΗΛ, και αφετέρου για όλα τα υπόλοιπα ΕΘΝΗ, εκτός από τον λαό Ισραήλ.
Μιλώντας ο Θεός στον Αβραάμ για τα σχέδια που είχε γι’ αυτόν, συχνά είπε: «Ο Αβραάμ θέλει εξάπαντος γείνει έθνος μέγα και δυνατόν· και θέλουσιν ευλογηθή εις αυτόν πάντα τα έθνη της γης» (Γεν. 18/ιη/18).
Με βάση αυτή τη διακήρυξη, σε όλη την ιερή ιστορία οι Εβραίοι ξεχώριζαν πάντα τον εαυτό τους από τους «Εθνικούς», όπως έλεγαν όλους τους άλλους λαούς.
Αυτή η εθνικιστική αντίληψη, δεν ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινης καύχησης ή περηφάνιας, όπως συμβαίνει π.χ. με το δικό μας λαό, αλλά στοιχείο που, κατά κάποιο τρόπο, τους το είχε καλλιεργήσει ο ίδιος ο Θεός. Διαβάζουμε: «Διότι ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, εις το οποίον ο Θεός είναι ούτω πλησίον αυτού, καθώς Κύριος ο Θεός ημών είναι εις πάντα όσα επικαλούμεθα αυτόν; Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, το οποίον να έχη διατάγματα και κρίσεις ούτω δικαίας, καθώς πας ο νόμος ούτος, τον οποίον θέτω ενώπιόν σας σήμερον;» (Δευτ. 4/δ/7-8).
Αλλά ο ίδιος ο Θεός τους εξήγησε ότι αυτή η εκλογή δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής τους αξίας: «Δεν προετίμησεν εσάς Κύριος ουδέ εξέλεξεν εσάς, διότι είσθε πολυπληθέστεροι παρά πάντα τα έθνη· επειδή σεις είσθε οι πλέον ολιγάριθμοι παρά πάντα τα έθνη· αλλ’ επειδή ο Κύριος σας ηγάπησε και διά να φυλάξη τον όρκον, τον οποίον ώμοσε προς τους πατέρας σας» (Δευτ. 7/ζ/7-8).
Άρα αυτή η ανωτερότητα δεν οφειλόταν στους ίδιους τους Εβραίους! Κάθε άλλο! Ο Ψαλμωδός με τη σοφία του Θεού έγραψε: «Μακάριον το έθνος, του οποίου ο Θεός είναι ο Κύριος. Ο λαός, τον οποίον εξέλεξε διά κληρονομίαν αυτού» (Ψαλμ. 33/λγ/12).
Πράγματι, ήταν αυτή η σχέση με τον Θεό που έκανε τη μεγάλη διαφορά, γεγονός που διέκριναν και πολλοί άλλοι στη διάρκεια των ετών.
Στην είσοδο των Εβραίων στη Γη Χαναάν, μια γυναίκα ανήθικη με τα σημερινά δεδομένα, μπόρεσε να καταλάβει αυτή τη διαφορά πολλούς αιώνες πριν. Ήταν η πόρνη Ραάβ από την Ιεριχώ, που είπε στους Εβραίους κατασκόπους: «Γνωρίζω ότι ο Κύριος έδωκεν εις εσάς την γην· και ότι ο τρόμος σας επέπεσεν εφ’ ημάς, και ότι πάντες οι κάτοικοι της γης ενεκρώθησαν εκ του φόβου σας· (...) διότι Κύριος ο Θεός σας, αυτός είναι Θεός εν τω ουρανώ άνω και επί της γης κάτω» (Ιησ. 2/β/9-11)
Στο ίδιο πλαίσιο θυμόμαστε και την τρυφερή ιστορία της Ρουθ, που υποσχέθηκε στην πεθερά της Ναομί ότι, «Όπου αν συ υπάγης, και εγώ θέλω υπάγει. και όπου αν συ παραμείνης, και εγώ θέλω παραμείνει. Ο λαός σου, λαός μου, και ο Θεός σου, Θεός μου. όπου αν αποθάνης, θέλω αποθάνει, και εκεί θέλω ταφή» (Ρουθ 1/α/6-17).
Με το χρόνο, όμως, οι Ισραηλίτες όλο και περισσότερο εξομοιώθηκαν με το περιβάλλον των ειδωλολατρών γειτόνων τους και θέλησαν να μοιάζουν μαζί τους. Έτσι είπαν στον κριτή Σαμουήλ: «Κατάστησον εις ημάς βασιλέα διά να κρίνη ημάς, καθώς έχουσι πάντα τα έθνη» (Α~ Σαμ. 8/η/5). Ακούγοντας αυτή την απαίτηση ο Σαμουήλ στενοχωρήθηκε πολύ, όμως ο Κύριος του εξήγησε: «Δεν απέβαλον σε, αλλ’ εμέ απέβαλον από του να βασιλεύω επ’ αυτούς» (Α~ Σαμ. 8/η/7). Αυτή τους την επιθυμία να απομακρυνθούν από τον Θεό την έδειξαν με κάθε ευκαιρία έκτοτε.
Τούτο είχε ως αποτέλεσμα ο Θεός να αποστραφεί αυτόν τον λαό ώστε ύστερα από πολλά χρόνια υπομονής και ελέους, αποφάσισε να διαρρήξει τις σχέσεις Του μαζί τους και να πάρει "διαζύγιο" από αυτόν τον λαό για τον οποίο δήλωσε: «Ούτος είναι λαός απειθής, ψευδείς υιοί, υιοί μη θέλοντες να ακούσωσι τον νόμον του Κυρίου» (Ησ. 30/λ/9). Και τους προείπε ότι: «Διά τούτο και εγώ θέλω επιγελάσει εις τον όλεθρόν σας· θέλω καταχαρή, όταν επέλθη ο φόβος σας» (Παρ. 1/α/25-26).
Με όλα αυτά και πολλά άλλα που επακολούθησαν στους επόμενους αιώνες, οι Εβραίοι, αν και τον περισσότερο καιρό λάτρεψαν ψεύτικους θεούς και ακολούθησαν το δρόμο των επιθυμιών τους, εξακολουθούσαν να καυχώνται ότι ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ.
Στην εποχή του Χριστού όλοι μιλούν πια για το ΙΟΥΔΑΪΚΟ ΕΘΝΟΣ και ακούμε τους κατοίκους της Καπερναούμ να συστήνουν στον Χριστό κάποιον εκατόνταρχο του οποίου ο δούλος είχε αρρωστήσει, λέγοντας: «Ότι είναι άξιος εκείνος εις τον οποίον θέλεις κάμει τούτο^ διότι αγαπά το έθνος ημών, και την συναγωγήν αυτός ωκοδόμησεν εις ημάς» (Λουκ. 7/ζ/4-5).
Επίσης πίστευαν ότι ο Θεός είναι ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥΣ. Έτσι τουλάχιστον είπαν στον Χριστό: «Ένα Πατέρα έχομεν, τον Θεόν», για να ακούσουν την θεία ετυμηγορία, ότι: «Σεις είσθε εκ πατρός του διαβόλου και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττετε» (Ιωάν. 8/η/41,44).
Παρ’ όλη την αποστασία τους δεν έπαυσαν να θυμούνται την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, και τις υποσχέσεις που ο Θεός είχε δώσει για τους απογόνους του. Είχαν όμως ξεχάσει τις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ που υπήρχαν από μέρους τους, ως ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ για να λάβουν αυτές τις ευλογίες.
Η σκληροκαρδία τους έφτασε τελικά στο μέγιστο κατάντημα, να αρνηθούν τον Χριστό, τον βασιλιά τους και να Τον παραδώσουν πού; Στα έθνη!!! Κάτι που έγκαιρα είχε προφητεύσει ο Χριστός, όταν είπε ότι οι συμπατριώτες Του θα τον παρέδιδαν «εις τα έθνη διά να εμπαίξωσι και μαστιγώσωσι και σταυρώσωσι» (Ματθ. 20/κ/19).
Το αποτυχημένο αυτό έθνος των Ιουδαίων έφτασε, μέσω των αρχόντων του, στο σημείο να παραδώσει τον Χριστό στα χέρια των ειδωλολατρών, για να σταυρωθεί από αυτούς. «Τότε εσηκώθη άπαν το πλήθος αυτών, και έφεραν αυτόν προς τον Πιλάτον. Και ήρχισαν να κατηγορώσιν αυτόν, λέγοντες, Τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος, και εμποδίζοντα το να δίδωσι φόρους εις τον Καίσαρα, λέγοντα εαυτόν ότι είναι Χριστός βασιλεύς» (Λουκ. 23/κγ). Εκείνοι που θα έπρεπε να φροντίζουν για το έθνος τους και να επιδιώκουν το αγαθό του, κατηγορούν τώρα τον Ιησού επειδή, τάχα, τους εμπόδιζε να δίνουν φόρους στον κατακτητή!
Για τούτο συζητώντας ο Πιλάτος με τον Ιησού, Του είπε: «Μήπως εγώ είμαι Ιουδαίος; το έθνος το ιδικόν σου και οι αρχιερείς σε παρέδωκαν εις εμέ» (Ιωάν. 18/ιη/35).
Ύστερα από τα παραπάνω δεν είναι χωρίς εξήγηση η προφητεία του Χριστού για την πατρίδα Του και τον λαό Του: «Και θέλουσι πέσει εν στόματι μαχαίρας, και θέλουσι φερθή αιχμάλωτοι, εις πάντα τα έθνη^ και η Ιερουσαλήμ θέλει είσθαι πατουμένη υπό εθνών, εωσού εκπληρωθώσιν οι καιροί των εθνών» (Λουκ. 21/κα/24).
Όπως το έθνος των Ιουδαίων ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, έτσι και ο Θεός απέρριψε τους Ιουδαίους και η Βασιλεία αφαιρέθηκε από αυτούς ως προγονικό δικαίωμα, και προσφέρθηκε πλέον ΣΤΑ ΕΘΝΗ. Αυτό είχε προφητεύσει ο Χριστός, όταν είπε: «Ο λίθος, τον οποίον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος έγεινε κεφαλή γωνίας· παρά Κυρίου έγεινεν αύτη και είναι θαυμαστή εν οφθαλμοίς υμών. Διά τούτο λέγω προς υμάς ότι θέλει αφαιρεθή αφ’ υμών η βασιλεία του Θεού και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής» (Ματθ. 21/κα/42-43)
Έτσι, αμέσως μετά την Ανάσταση, ο Χριστός άρχισε να ετοιμάζει αυτό ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΕΘΝΟΣ, που αποτελείται από όλους τους λυτρωμένους Του, και του οποίου χαρακτηριστικό είναι ότι παράγει τους καρπούς της βασιλείας του Θεού.
Αυτό το ΝΕΟ ΕΘΝΟΣ που είναι η Εκκλησία του Χριστού, έχει το δικό του Γεννήτορα–τον Χριστό, τη δική του πατρίδα–τον Ουρανό, τους δικούς του νόμους–το Βιβλίο του Θεού, και μια μεγάλη και λαμπρή αποστολή: ΝΑ ΔΟΞΑΣΤΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΩ ΑΥΤΟΥ! (Εφεσ. 3/γ/10).
Στο νέο αυτό ΕΘΝΟΣ, συμμετέχουν άνθρωποι από ΚΑΘΕ ΦΥΛΗ, ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ. Κι είναι τούτο το έθνος η μεγάλη ευλογία ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, όπως από την αρχή υπήρχε στο σχέδιο του Θεού και αποκαλύφθηκε στον Αβραάμ, και όπως το διακήρυξε ο Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής, ότι: «Εν τω σπέρματί σου θέλουσιν ευλογηθή πάσαι αι φυλαί της γης» (Πράξ. 3/γ/25).
Όχι όμως για να μείνουν οι Ιουδαίοι Ιουδαίοι και οι Εθνικοί Εθνικοί, ούτε για να γίνουν οι Εθνικοί Ιουδαίοι, όπως προσπαθούν κάποιες ονομαζόμενες "μεσσιανικές" κινήσεις, αλλά για να αποκτήσουν όλοι μαζί τη ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του υπηκόου της Βασιλείας του Θεού με Βασιλιά τον Χριστό.
Έτσι ο Πέτρος διακήρυξε στους Ιουδαίους: «Προς εσάς πρώτον ο Θεός, αναστήσας τον Υιόν αυτού Ιησούν, απέστειλεν αυτόν διά να σας ευλογή, όταν επιστρέφητε έκαστος από των πονηριών υμών» (Πράξ. 3/γ/26)
Όταν εκείνοι ως λαός αδιαφόρησαν να προσέξουν στην προσφορά της σωτηρίας, τότε ο Κύριος κάλεσε και πάλι τον Πέτρο, στον οποίο είχε δώσει «τα κλειδιά της Βασιλείας» (Ματθ. 16/ις/19), για να προσφέρει το Ευαγγέλιο προς τα ΕΘΝΗ, στο πρόσωπο του Κορνήλιου και της οικογένειάς του, στον οποίο διά Πνεύματος Αγίου δήλωσε: «Επ’ αληθείας γνωρίζω, ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός^ αλλ’ εν παντί έθνει όστις φοβείται αυτόν, και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν» (Πράξ. 10/ι/34).
Ήταν τούτη η ώρα που ο Θεός άρχισε να υλοποιεί την επέκταση της Βασιλείας του ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΡΑΗΛ!
Επειδή όμως τόσο ο Πέτρος όσο και οι υπόλοιποι Απόστολοι είχαν μεγάλη δυσκολία να δεχτούν ανάμεσά τους τους Εθνικούς, αυτό το διευκόλυνε ο Κύριος με μια σειρά επεμβάσεων, όπως:
1) Με άγγελο που έστειλε στον Ρωμαίο εκατόνταρχο Κορνήλιο.
2) Με όραμα που έδειξε στον Πέτρο (τη σινδόνα με τα ακάθαρτα ζώα).
3) Στέλνοντας το Άγιο Πνεύμα στους εθνικούς πριν ακόμη από τη βάπτισή τους.
Απέναντι σ’ αυτές τις θείες επεμβάσεις ο Πέτρος δεν μπορούσε παρά να ΥΠΟΤΑΧΤΕΙ σ' εκείνο που ο Θεός είχε απ’ αρχής στο νου Του, και να ΥΠΟΔΕΧΤΕΙ στην εκκλησία τα έθνη. Ο ίδιος εξήγησε στους εκ περιτομής Χριστιανούς των Ιεροσολύμων: «Εάν λοιπόν ο Θεός έδωκεν εις αυτούς την ίσην δωρεάν ως και εις ημάς, διότι επίστευσαν εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, εγώ τις ήμην ώστε να δυνηθώ να εμποδίσω τον Θεόν; Ακούσαντες δε ταύτα, ησύχασαν, και εδόξαζον τον Θεόν, λέγοντες, Και εις τα έθνη λοιπόν έδωκεν ο Θεός την μετάνοιαν εις ζωήν» (Πράξ. 11/ια/17-18).
Στο ίδιο πνεύμα μίλησε και ο Παύλος στους Αθηναίους: «Και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ’ όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς, και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών^ διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν^ αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών. (...) Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι» (Πράξ. 17/ιζ/26-27).
Έτσι τώρα η Εκκλησία ΔΕΝ αποτελείται από Ιουδαίους και Έλληνες. «Όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε. Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ^ διότι πάντες σεις είσθε είς εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3/γ/27-28), και σύμφωνα με τη δήλωση του Χριστού, «Θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη^ και τότε θέλει ελθεί το τέλος» (Ματθ. 24/κδ/14).
Τότε, στο τέλος της παρούσας κατάστασης, όταν το σχήμα αυτού του κόσμου «παρέλθη», η μία Εκκλησία, των Ιουδαίων και Εθνικών, θα είναι η ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΑΡΝΙΟΥ. |