Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
«Διά πολλών μαρτύρων»
«Η Ορθοδοξία μας»
Η λυτρωτική θυσία
Όταν μιλάμε για τη θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, συνήθως το μυαλό μας πάει αμέσως στο Σταυρό του Γολγοθά. Όμως, θυσία του Χριστού υπήρξε όλη η ζωή Του. Επρόκειτο για μία μεγάλη, άπειρη, συνεχιζόμενη θυσία. Το μέγεθος και η έκταση της θυσίας Του αρχίζει από τότε που «εαυτόν εκκένωσε μορφή δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2/β/7).
Άπειρη συγκατάβαση και μεγάλη θυσία ήταν η γέννησή Του μέσα στην αθλιότητα της φάτνης, η φυγή Του απ’ την κακία του Ηρώδη, η ταλαιπωρία στην Αίγυπτο, η φτώχεια με την οποία έζησε, η αχαριστία των ανθρώπων, ο φθόνος, το μίσος και ο διωγμός από μοχθηρούς, η αστάθεια των μαθητών, η παρουσία κοντά Του του παμπόνηρου Ιούδα και γενικά οι κόποι και οι μόχθοι για το καλό αυτών που έπασχαν σωματικά και ψυχικά.
Ακόμη, θυσία προπαντός ήταν η φρικτή αγωνία της Γεθσημανή, οι εξευτελισμοί μπροστά στους άρχοντες και το λαό. Τα ραπίσματα των δούλων, το φοβερό φραγγέλλωμα, το αγκαθωτό στεφάνι και όλη η ανέκφραστη ψυχική και σωματική ταλαιπωρία των ωρών που προηγήθηκαν από τη Σταύρωση, εντάσσονται όλα αυτά στην έννοια της θυσίας. Επάνω δε στο Σταυρό έχυσε σταλαγματιά-σταλαγματιά το τίμιο Αίμα Του. Πρόσφερε έτσι για μας τον Εαυτό Του σαν εξιλαστήριο θύμα, φορτώθηκε τις αμαρτίες όλου του ανθρωπίνου γένους από Αδάμ μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.
Έγινε κατάραΗ τιμωρία και η καταδίκη του Χριστού δεν ήταν μόνο ο σταυρικός θάνατος. Ήταν ακόμη κάτι επιπλέον! Ήταν η εγκατάλειψη εκ μέρους του Πατρός. Το παράπονο –ας πούμε– αυτό το διατυπώνει ο ίδιος ο Κύριος ευρισκόμενος πάνω στο Σταυρό, όταν είπε: «Θεέ μου Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες;» (Ματθ. 27/κζ/46).
Τι σημαίνουν όλα αυτά, τόσο η εγκατάλειψη του Ιησού εκ μέρους του Πατρός Του και η κατάρα που έπεσε πάνω στον αναμάρτητο; Δεν θα μπορούσε ποτέ το ανθρώπινο μυαλό να φανταστεί και να εξηγήσει τη σημασία τους αν δεν ερχόταν αποκάλυψη απ’ τον ίδιον τον Ιησού Χριστό που την έδωσε στον απ. Παύλο! Μας λέει λοιπόν ο θεόπνευστος Απόστολος και μας πληροφορεί ότι ο «Χριστός ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου γενόμενος υπέρ ημών κατάρα» (Γαλ. 3/γ/13) δηλαδή από την κατάρα δε αυτή του νόμου μας εξαγόρασεν ο Χριστός και ως λύτρα για την εξαγορά μας αυτή κατέβαλε το ότι έγινε για χάρη μας καταραμένος.
Θυσιάστηκε για μαςΗ θυσία του Χριστού ήταν αντιπροσωπευτική. Θυσιάστηκε Αυτός για λογαριασμό όλου του ανθρώπινου γένους. Δεν θυσιάστηκε απλώς «υπέρ των αμαρτωλών» αλλά «αντί των αμαρτωλών». Πήρε τη θέση τη δική μας απέναντι στη θεία δικαιοσύνη. Όλων των ανθρώπων την κατάρα την πήρε επάνω Του. Λογικά, η κατάρα αυτή έπρεπε να πέσει επάνω στους ανθρώπους. Λογικά, κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να ανεβαίνει πάνω σ’ ένα σταυρό και να σταυρώνεται. Δεν γίνεται έτσι! Γιατί ο Χριστός μάς λέει· άνθρωπε, εσύ είσαι ένοχος κι εγώ κάθομαι για σένα στο «Εδώλιο» του κατηγορούμενου. Είσαι αθώος άλλα με... προϋποθέσεις!
Αυτή την αντιπροσωπευτική για λογαριασμό του ανθρώπινου γένους θυσία τονίζει ο απ. Παύλος όταν γράφει: ο Χριστός «παρεδόθη διά τα παραπτώματα ημών και ηγέρθη διά την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. 4/δ/25).
Υπέμεινε το Σταυρικό θάνατο για τα δικά μας αμαρτήματα και αναστήθηκε για να μας κάνει δικαίους, να μας χαρίσει τη δικαίωση και τη σωτηρία.
Κι έτσι ο Χριστός, ο Μέγας Αρχιερεύς, υπήρξε συγχρόνως για μας, το αληθινό πασχαλινό Αρνί (Α~ Κορ. 5/ε/7), η ανεκτίμητη και ευάρεστη στον Θεό προσφορά και θυσία, το ευγενέστατο θύμα, με το Αίμα του οποίου θεμελιώθηκε «η Καινή Διαθήκη» (Εφεσ. 5/ε/2 - Α~ Κορ. 11/ια/25).
Εκείνος αντί για μας πέθανε και είναι σαν να πεθάναμε όλοι μας (Ρωμ. 6/ς/3-9). Κι έτσι, με ένα φρικτό έγκλημα, που έκαναν οι άνθρωποι σταυρώνοντας τον αναμάρτητο, βρήκαμε τη λύτρωση εμείς οι εγκληματίες.
Πώς να μη θαυμάζει κανείς την άπειρη σοφία και αγάπη του Θεού; Και πώς να μη δοξάσουμε το ευλογημένο όνομα του Θεού όταν θα παρακολουθήσουμε τα «Σεπτά Πάθη» κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα; Τότε ίσως να γνωρίσουμε λίγο το Χριστό της Ορθοδοξίας!...
E.
------------------------------------
«Μαχόμενη Ορθοδοξία», Μάρτιος 2007, σελ. 19.
