Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο πόνος μέρος της ζωής μας
Στιγμιότυπα από την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου ( ΙV )
MIA αλήθεια που κάπως καθυστερημένα μπόρεσα να αντιληφθώ σχετικά με την περιπέτεια της υγείας μου, ήταν όσα αντιμετώπισαν οι άνθρωποι του στενού μου οικογενειακού περιβάλλοντος.
Από την αρχή είχα ζητήσει από τους γιατρούς να μου πουν την πάσα αλήθεια για την κατάσταση και το ίδιο έγινε με όλους γύρω μου. (Ο μόνος που δεν έμαθε από τι ακριβώς έπασχα ήταν ο πατέρας μου που στα 92 του χρόνια βρισκόταν ήδη στις τελευταίες ημέρες της ζωής του – πράγματι κοιμήθηκε την ημέρα ακριβώς που μου έκοψαν τα ράμματα από την πρώτη εγχείρηση.)
Καθώς αρκετές φορές βρισκόμουν κάτω από τις συνέπειες της νάρκωσης και την επήρεια των φαρμάκων, μερικές φορές δεν είχα απόλυτη αντίληψη της πραγματικότητας και της σοβαρότητας της κατάστασής μου. Κάποια πράγματα τα αντιμετώπιζα με μεγαλύτερη ελαφρότητα από ό,τι αργότερα, όταν πια το μυαλό μου είχε ξαναβρεί την ισορροπία του...
ΑΝΤΙΘΕΤΑ οι άνθρωποι γύρω μου, ιδιαίτερα η σύζυγος μου και τα παιδιά, είχαν μια περισσότερο ρεαλιστική αντίληψη της κατάστασης και, όπως ήταν επόμενο, ανησυχούσαν για την έκβαση κάθε καινούργιας φάσης που αντιμετωπίζαμε. Προσέχοντας όμως να μην μου μεταφέρουν τις ανησυχίες τους.
Στην πραγματικότητα περάσαμε όλες αυτές τις ώρες συλλογικά, καθένας από το σημείο που μπορούσε να δει και να αντιληφθεί τα πράγματα. Αν όχι μαζί, οπωσδήποτε κοντά στον πόνο, στην ανησυχία, στην προσπάθεια για ανακούφιση και επαφή με τους θεράποντες.
ΕΙΝΑΙ για τούτο που θέλω να πω και δημόσια ένα ξεχωριστά μεγάλο ευχαριστώ στη γυναίκα μου και όλα τα πρόσωπα, που βρέθηκαν πλάι μου και με κάθε δυνατό τρόπο έδειξαν αγάπη και αφοσίωση. Για την πρόνοια να βρεθεί το απαραίτητο αίμα. Για τις μεταφορές από και προς το νοσοκομείο. Για τα ξενύχτια. Για το ασφαλιστικό ταμείο...
ΤΩΡΑ, ύστερα ήδη από αρκετούς μήνες, μπορώ να θαυμάζω το υπέροχο σχέδιο του Θεού για την οικογένεια, για την Εκκλησία και για την ανθρώπινη κοινωνία, που δεν υπάρχουν μόνο για τις ηλιόλουστες ημέρες αλλά και για τις δύσκολες, ιδιαίτερα μάλιστα γι’ αυτές.
Καταλαβαίνω ακόμη καλύτερα την διαπίστωση και απόφαση του Θεού μέσα στον Παράδεισο, ότι «Δεν είναι καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος· θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν» (Γέν. 2/β/18) και τη δήλωση ότι «Εν παντί καιρώ αγαπά ο φίλος, και ο αδελφός γεννάται διά καιρόν ανάγκης» (Παρ. 178/ιζ/17).
ΕΙΜΑΙ ΕΥΓΝΩΜΩΝ σε όλους όσοι στάθηκαν κοντά μου, με προσωπική παρουσία, με προσευχή και κάθε μορφής ενδιαφέρον, και πάνω απ' όλα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ! |
