«Μόνο ένα κομμάτι ύφασμα...»
Με τίτλο «Απέμεινε μόνο ένα κομμάτι ύφασμα», η εφημερίδα «Καθημερινή» (22-9-07) αναφέρεται στη δραματική κατάσταση που επικρατεί σε πολλά από τα χωριά που κάηκαν στις τελευταίες πυρκαγιές. Με πόνο αντιγράφουμε ένα απόσπασμα:
Το χωριό Ράφτη του Δήμου Αλιφείρας είχε 40 σπίτια. (...) Σήμερα, τα 37 σπίτια έχουν καεί ολοσχερώς. «Όπως μπαίνεις στο χωριό, στο πρώτο σπίτι δεξιά μένει μια κυρία με τον γιο και την ανύπαντρη κόρη της», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός της Γ.Γ. Ισότητας κ. Μαίρη Φραγκοπούλου. «Η μάνα με πήρε απ’ το χέρι να μου δείξει την καταστροφή. Στο κελάρι της είχε 1.000 κιλά λάδι, 800 κιλά κρασί, 500 κιλά σιτάρι - όλα χάθηκαν. Άλλο όμως την πόνεσε περισσότερο... Άνοιξε την παλάμη μου και μου έβαλε μέσα ένα κομμάτι ύφασμα: ήταν από την προίκα που έφτιαχνε εδώ και χρόνια για την κόρη της. “Πάρ’ το”, μου λέει, “και δείξ’ το παντού – χάσαμε τα πάντα”. (...)Συνεχίζοντας, φίλες μου, κατά κάποιο τρόπο όσα λέγαμε στο προηγούμενο τεύχος, σχετικά με τη μόδα και τις κακές της συνέπειες, η τελευταία αυτή φράση της πονεμένης πυρόπληκτης γυναίκας με έβαλε σε νέες θλιβερές σκέψεις, όταν σκέφτομαι πως κάτι ανάλογο θα μπορούσε να πει και ο Θεός για το σημερινό ντύσιμο κάποιων εκπροσώπων του φύλου μας, που ύστερα από την πυρκαγιά της αμαρτίας, που έγδυσε τον άνθρωπος, απέμειναν κι εκείνες με «ένα μόνο κομμάτι ύφασμα»...
Όταν η ντροπή χτύπησε τους Πρωτόπλαστους ύστερα από την αμαρτία τους, και ένιωσαν για πρώτη φορά πως ήταν γυμνοί –κι απέναντι στα συκόφυλλα που χρησιμοποίησαν εσπευσμένα για να κρύψουν τη γύμνια τους– ο Θεός φρόντισε να τους ντύσει με δερμάτινους χιτώνες.
Στη συνέχεια, βέβαια, οι άνθρωποι προσάρμοσαν την ενδυμασία τους ανάλογα με την περιοχή και την εποχή, ώστε να ανταποκρίνεται στις διαφορετικές ανάγκες τους.
Αλλά τι έχει απομείνει σήμερα από εκείνη την καλή συνήθεια που έντυνε τον άνθρωπο και μάλιστα τις γυναίκες; «Μόνο ένα κομμάτι ύφασμα» και μερικές φορές ούτε κι αυτό... Τι είναι αυτό που μας έχει πιάσει ως φύλο;
Κάτι δεν πάει καλά στο προκείμενο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτή η μανία δεν περιορίζεται μόνο σε κάποιους κοσμικούς χώρους γνωστούς για την ελευθεριότητά τους αλλά δυστυχώς όλο και περισσότερο διεισδύει κυρίως στις νεότερες κοπέλες ακόμη και μέσα σε εκκλησίες!
Πώς καταντήσαμε να πρέπει οι εκκλησιαστικοί ηγέτες να υποχρεώνονται να βάζουν έξω από τους ναούς πινακίδες που υπενθυμίζουν την ιερότητα του χώρου και την απαίτηση για σεμνή ενδυμασία; Έγραψε τον Αύγουστο του 2006 σε εγκύκλιό του ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος:
Οι εκπτώσεις στα πνευματικά θέματα πρέπει να σταματήσουν. Εάν μετατρέψουμε την Εκκλησία σε κόσμο, τί θα απομείνει; Παρακαλώ πατρικώς να σταθείτε με ευαισθησία απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση που έχει μεταβάλλει τους ιερούς ναούς μας σε χώρους κοσμικής συγκεντρώσεως. Τουλάχιστον όταν εισέρχεσθε στο Ναό του Θεού ενδυθείτε την ευλάβεια και την σωφροσύνη. Μη σκανδαλίζετε τους αδυνάτους και μη προκαλείτε τους ευσεβείς. Η σαρκολατρεία μολύνει και ζημιώνει τον άνθρωπο, καταστρέφει και εξαφανίζει λαούς και πολιτισμούς, σκάβει και ξεριζώνει την ψυχική και σωματική υγεία, αναστατώνει και διαλύει σπίτια και συζυγίες.Ήταν ανάγκη να συζητούνται τα παραπάνω; Δεν είναι αυτονόητα; Δυστυχώς σήμερα έχει πάψει να υπάρχει και το αυτονόητο και το ενστικτώδες.
Δεν είμαστε εκείνοι που θα θελήσουν να επιβάλλουν νόμους και μέτρα ανθρώπινα. Όμως η έλλειψη του μέτρου αποτελεί τη μεγαλύτερη αφροσύνη. Απευθυνόμενη ιδιαίτερα στις αγαπητές νεαρές κοπέλες των εκκλησιών, θέλω:
Πρώτα να τις συγχαρώ που αντίθετα στο ρεύμα του κόσμου εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τα πράγματα του Θεού.
Δεύτερο να τις επισημάνω τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από το πνεύμα της μίμησης και συμμόρφωσης με τον κόσμο. Και πράγματι, τι νομίζουν ότι εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έγραφε: «Μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον» [στο αρχαίο κείμενο «Μη συσχηματίζεσθε», δηλαδή μην παίρνετε το ίδιο σχήμα] (Ρωμ. 12/ιβ/2);
Τρίτο θα ήθελα πολύ να ακούσω ή να διαβάσω την αντίθετη άποψη – αν υπάρχει.
Δυστυχώς τα πράγματα είναι τόσο καθαρά, που μάλλον ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ.
Πληροφορίες μου λένε πως κάποια εκκλησία της Αττικής διαιρέθηκε επειδή κάποιες κυρίες και κοπέλες ενοχλήθηκαν όταν τους έγινε σύσταση για σεμνότερη περιβολή. Δεν ξέρω αν έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα, όμως –σε τέτοια περίπτωση– βλέπει κανείς πού μπορεί να οδηγήσει η ασέβεια στον Θεό, στους νόμους Του και στους πρεσβύτερους της Εκκλησίας.
Ποιος χαίρεται ύστερα από όλα αυτά; Ο Θεός; Σίγουρα όχι! Μήπως εσύ φίλη μου; Δεν θέλω ούτε να το σκεφτώ ούτε να το πιστέψω! Ας μη δίνουμε χαρά στον Σατανά!
Μήπως κι εμείς, όπως εκείνη η δύστυχη γυναίκα της ιστορίας μας, ΧΑΣΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ κι απομείναμε μ' ένα ηθικό κουρέλι... «Μόνο ένα κομμάτι ύφασμα»; Αλίμονο σ' εμάς και τη γενιά που μεγαλώνουμε! |
